Merijn deed dit om aandacht te vragen voor het probleem van de plastic soup in onze oceanen. Wereldwijd schijnen mensen moeite te hebben met het vinden van een prullenbak of nemen niet de moeite hun plastic afval even mee te nemen om ergens veilig weg te gooien. Een middagje afvalplastic verzamelen langs het strand was voldoende om deze surfplank te bouwen.

Filmer Bie Muusze volgde Merijn op zijn tocht, dit resulteerde in een uur durende indringende documentaire over de bouw van de plank en de voor- en tegenspoed tijdens de tocht. De documentaire eindigt met een totaal vermoeide en geblesseerde Merijn die na 300 kilometer huilend naar huis belt omdat hij noodgedwongen op moet geven. Even is het stil in de zaal alsof het publiek de pijn meevoelt, dan volgt een minutenlang applaus voor Merijn Tinga en filmer Bie Muusze. Er zijn momenteel onderhandelingen met de omroepen om de documentaire eerdaags op tv uit te zenden. Ik denk dat ik namens vrijwel alle bezoekers van zondag spreek als ik zeg, doen. Dit moet iedereen gezien hebben.

Voor de documentaire begon bedankte Merijn zijn familie, vrienden en sponsors en gaf het woord aan een biologe om iets meer uit te leggen over het gevaar van plastic soup in onze wereldzeeën.

Ik denk en neem ook aan als de documentaire op tv komt, dit ook in een groter geheel zal zijn. Met daarbij hopelijk net zo'n interessante en duidelijke uitleg als zondagmiddag. In twaalf minuten tijd wist de biologe de hele zaal aan het denken te zetten over hoe wij allemaal gewild en ongewild veroorzaker zijn van de plastic soup. Er zitten namelijk ook in dagelijkse gebruiksproducten minuscule bolletjes plastic, bijvoorbeeld in scrubbs voor je gezicht. Deze bolletjes komen ook weer in het oppervlaktewater terecht en op het laatst weer in zee.

Ik kan mij indenken dat dit voor veel mensen een beetje de ver van mijn bed show is. Afschrikwekkender en duidelijker waren de beelden van de maaginhoud van vissen, waar hele aanstekers uitkwamen. Een schildpad die in twee delen gesplitst was door een plastic bandje en daarom een klein voorkantje en een grote achterkant had omdat hij wel door groeide. In een paar minuten tijd kregen we een spiegel voorgezet van wat we zelf allemaal aanrichten en laten slingeren.

Het afbreken van plastic materialen kan honderden jaren duren. Het plastic wordt versnipperd en komt onder andere als bolletjes weer terug in onze voedselketen en tussen het zand op het strand.

In de trailer een heel korte impressie van de documentaire waarvan ik echt hoop dat hij eerdaags op tv komt. Als je op You Tube zoekt op Plastic Soup Surfer zijn er nog meer stukjes film en interviews met Merijn te vinden.

Nog een leuk nieuwtje waar nu nog niet zo heel veel te zien is, maar wel een van de paradepaardjes van Leiden gaat worden de komende jaren, is het Singelpark. Leiden heeft rondom het centrum zeven mooie Singels. Enkele jaren geleden is het plan opgevat om de parken en parkjes langs de Singels te verbinden tot een zes kilometer lang Singelpark. Hiervoor werd de Stichting Vrienden van het Singelpark opgericht.

Het gaat nog een paar jaar duren, maar de definitieve invulling en uitwerking komen steeds dichterbij en krijgen we een groot park waar iedereen zomer en winter van kan genieten.

In het verleden schreef ik al eens over het Singelpark, bijvoorbeeld over het bezoek van minister Plasterk aan de Kweektuin van het Singelpark. 

Op veel plaatsen langs de Singels zijn al parkjes of Groenstroken, het is de komende jaren zaak deze met elkaar te verbinden.

We zijn maandag weer een stapje dichterbij gekomen met de ondertekening van een convenant tussen de Gemeente en de Vrienden van het Singelpark. Wethouder Frank de Wit en scheidend Singelpark voorzitter Majella de Spaey tekenden als eersten het convenant.

Als laatste tekende de nieuwe voorzitter Conny Broeyer (rechts) het convenant.

In het filmpje een mooie indruk van de zeven Singels en de toekomstige route van het Singelpark.