Marleen en Paul gingen een stuk voorlezen uit het boek. Weer eens iets anders dan voor  te lezen of te citeren uit een begroting of wetsvoorstel.

Ik had het na afloop nog even met de wethouder over het verschil hoe musea tegenwoordig kinderen ontvangen en hoe dat vroeger ging. Wij moesten stil zijn en opletten. Die tijd is wel voorgoed voorbij, alles is veel speelser geworden.

Zo staat er een zandbak in de hal, waar je kan graven naar botten van een mammoet.

Schrijver Ruud Spruit vertelde hoe het boek tot stand is gekomen. Hij deed dit zo levendig en enthousiast dat je zonder ook maar een letter gelezen te hebben, al voelde dat dit een geweldig boek is.

Paul van Meenen las als eerste voor. Vroeger heeft hij dit natuurlijk ook al voor zijn kinderen gedaan, maar dat is lang geleden. Paul gaf aan dat hij in december opa wordt en dit dus een soort oefening was. Paul je bent geslaagd. Als volwassene geniet ik regelmatig van je optredens in de tweede kamer, maar ik weet nu al dat je kleinkinderen ook gaan genieten van hun voorlees opa.

Marleen Damen heeft zelf kinderen en vertelde naderhand hoe lekker dit boek leest. Zelf werd ik ook gelijk gegrepen door de duidelijke en spannende uitleg over de Leidse geschiedenis, maar ja ik ben natuurlijk ook een groot kind.

Na het voorlezen signeerde Ruud Spruit de boeken.

Ik kreeg een boek aangeboden (waarvoor nogmaals dank, familie de Graaf) en liet die uiteraard ook gelijk signeren, wat fotograaf Niek Bavelaar direct vestlegde.

En voor wie ik het liet signeren, ja beetje logisch he, je bent niet voor niets opa.

In het filmpje een paar foto's en het bewijs dat zowel Marleen Damen als Paul van Meenen spannend kunnen voorlezen.