Het is ondertussen ook al iets drukker geworden.

Natuurlijk was er iets te vieren. Een van de grote Leidse zonen werd 408 jaar geleden geboren. Sinds 2002 wordt elk jaar precies om twaalf uur 's nachts een krans gehangen om het borstbeeld van Rembrandt. Voor de krans omgehangen werd hield  Robert Strijk, de nieuwe wethouder cultuur, een korte toespraak.

Ondanks dat de jonge Rembrandt naar Amsterdam verhuisde blijft hij toch een echte Leidenaar. In Leiden groeide hij op en ontwikkelde hij zijn talenten. Eigenlijk zien we dat vandaag de dag nog regelmatig gebeuren. Leiden is op velerlei gebieden een kweekvijver van talent en soms verlaten die talenten de stad, maar in oorsprong zijn en blijven zij Leidenaren.

Amsterdan mag er dan mee pronken, maar Leiden blijft natuurlijk de Rembrandt City en dat dragen we uit ook.

Het is elk jaar weer een hele toer om de krans om de nek van Rembrandt te hangen. Krukjes, trapjes, bierkratjes, elk jaar is er wel weer een ander onhandig hulpmiddel waarmee het weer met moeite en pijn lukt. Ach misschien is dat ook wel de charme van deze korte plechtigheid.

Uiteindelijk hing de krans en konden Tjeerd Scheffer en Ben Walenkamp,initiatiefnemers van het eerste uur, opgelucht adem halen.

Tijd om te proosten op de verjaardag van onze Rem.

Er wordt nog eens ingeschonken en nagepraat over hoe Rembrandt nu toch weer eens nieuw leven in te blazen in Leiden. Er zijn ondertussen vergevorderde plannen om een Rembrandt Experience te maken in Leiden. In het najaar wordt daar meer over bekend gemaakt en gaan de initiatiefnemers op zoek naar fondsen en sponsors.

Het kan natuurlijk toeval zijn, maar nu we een D66 wethouder cultuur hebben, waren er opvallend veel D66-ers op het verjaardagsfeestje.

Normaal geef je een jarige cadeautjes, maar ja wat geef je iemand die al zo'n 345 jaar dood is. Zo iemand geeft zelf een cadeautje vanwege het feit dat je nog steeds op zijn verjaardag komt. Niemand ging dan ook met lege handen naar huis.

Voor alle verjaardagsgasten was er het boek Rembrandt Leven en Werk van A - Z.

Er werd nog een keer bijgeschonken, de fles moet toch leeg he.

De enige die droog stond was Rembrandt zelf en dat terwijl hij tijdens zijn leven er zo van hield.

Vandaag toen ik achter Rembrandt langs voer hing zijn krans nog steeds om zijn nek.

Maar helaas geen mens die er even bij stil stond, misschien zou de mislukte poging Rembrandt meer richting centrum te krijgen nog een keer ondernomen moeten worden.

Wie weet krijgt hij ooit wel een plekje voor de nieuwe Rembrandt Experience.