Ik ben natuurlijk een mooie meid, die nog vol in het leven staat en te jong is om achter de geraniums te gaan liggen.

En opeens stond hij daar, mijn prins op het grote balkon. In poezensprookjes komen geen witte paarden voor. Zou ook wat raar zijn een poes op een paard.

Poes poes poes, wat een kanjerrrrrrr, daar zou ik wel eens brokjes mee willen me eten.

Zo vlug als hij kwam was hij ook weer verdwenen.

Ik bleef dagen op mijn mooist liggen loeren.

Ging quasi nonchalant wat op de rand in het niets zitten staren.

De kanjer heet Dickie en woont met zijn personeel naast mijn huis. Moet je kijken wat een lijf, mooi he.

Ik heb mij natuurlijk zo mooi gemaakt en een beetje extra aandacht getrokken zodat Dickie al snel elke dag langs komt en ligt te wachten tot ik buiten kom spelen.

En dat wachten kan hij behoorlijk lang volhouden.

Maar het is ook wel echt een stuk he.

Je moet een relatie spannend houden, dus blijf ik eerst rustig binnen liggen, zo van joh ik loop echt niet achter je aan.

Ik heb Dickie voorgesteld aan de Glibbers en ondertussen is hij kind aan huis.

Hij is een soort binnen buiten relatie dus leek mij een plekje in de vensterbank wel op zijn plaats.

Een poezenrelatie is eigenlijk net zo saai als de meeste mensenrelaties. Na een tijdje is de nieuwigheid eraf en nu zit Dickie gezellig bij de Glibbers in de vensterbank, terwijl ik weer wat doelloos naar beneden staar.

Jullie zien het, het leven van een buitenkat die binnen gaat leven is best wel op te brengen met zo'n leuke buurjongen.

Glibber komt binnen en wil zelf weer schrijven, nou ja tot de volgende komkommertijd dan maar. Een mjou en een krabbel van Spottie.