Er waren veel studenten en pers op de presentatie afgekomen.

Die toespraken zijn leuk natuurlijk en horen erbij anders is zo'n presentatie in vijf minuten voorbij en moet je twee uur aan de bar hangen. Met de huidige bezuinigingen gaat dat teveel Prosecco kosten. Maar ik zag iedereen toch heel nieuwsgierig naar de hoek kijken, we wilden nu toch wel weten wat er onder het doek vandaan kwam.

Het woord werd gegeven aan archeoloog Jasper de Bruin die leiding heeft gegeven aan het onderzoek bij Oegstgeest. Het hele onderzoek is gefinancierd door de Universiteit Leiden en heeft zes jaar geduurd. Voor hij het woord kreeg werd het doek van de zuil verwijderd.

De schaal is al op 4 juni 2013 gevonden, maar bewust is er niet over gesproken om geen "schatgravers" op het terrein te krijgen en hij moest helemaal gerepareerd worden.

Het was dan ook de eerste keer dat hij getoond werd en ook de eerste twee sprekers hadden hem nog niet gezien.

Zij keken dan ook als eersten hun ogen uit.

De vondst van de schaal is zo uniek omdat hij veel over de tijd van circa 500 na Christus vertelt. De zilveren schaal is versierd met goud, dit houdt in dat er rijke mensen of elite gewoond moet hebben op die plek. De versieringen zeggen ook veel over die tijd. In de schaal zijn karakteristieke kenmerken uit Duitsland, Engeland, Scandinavië en het midden oosten gebruikt. Dit houdt in dat er in die tijd dus al contact tussen die streken was.

De uitleg van archeoloog Jasper de Bruin was helder, duidelijk en erg interessant.

Na de presentatie was het natuurlijk tijd voor bubbels en interviews.

Ook voor de studenten die de afgelopen zes jaar als studieobject daar gegraven hebben, is het natuurlijk geweldig betrokken geweest te zijn bij een van de spectaculairste vondsten van de afgelopen vijftig jaar.

De "Schaal van Oegstgeest" wordt dan ook gezien als een van de topstukken van het Rijksmuseum van Oudheden en dat zegt natuurlijk wel iets.

Logisch dat iedereen een de schaal van alle kanten wilde bekijken.

Een uurtje eerder was ik nog in museum de Lakenhal. Vanaf morgen is daar een nieuw Leids topstuk te bewonderen. In het museum hangen verschillende werken van de Leidse schilder Frans van Mieris. Dankzij de steun van de vereniging Rembrandt en het Mondriaanfonds heeft de lakenhal een schilderij van zijn zoon Jan van Mieris  (1660-1690) kunnen aankopen.

Het doek is vanaf 2 juli te bezichtigen in de RodePapezaal van museum de Lakenhal.

Leuk dat directeur Meta Knol het weer voor elkaar heeft gekregen een Leidse meesterschilder terug naar huis te halen.

Als eerste was ik vanmiddag bij museum Boerhaave. In de binnentuin was de presentatie van een spaghettibrug gemaakt door leerlingen van het Da Vinci College.

Museum Boerhaave is ook de thuisbasis van het Technolab Leiden. Het Technolab probeert door middel van onder andere workshops en demonstraties jongeren te interesseren voor natuur en techniek. Zo lieten zij deze leerlingen in enkele weken tijd een loopbrug van spaghetti bouwen. Vanmiddag werd in de binnentuin van het museum getest of hij ook daadwerkelijk sterk genoeg was om overheen te lopen.

Na aarzelend het voetje voor voetje te proberen, bleek dat hij sterk genoeg was en liep iedereen erover.

Een mooi initiatief van het Technolab en leuk voor de leerlingen.

In de binnentuin konden de bezoekers ook nog experimenteren met spaghetti plakken of solderen.

Een leuk feestje voor de leerlingen waarbij ook nog voor een maaltijd gezorgd werd.

En wat denk je dat ze aten.

Inderdaad spaghetti bolognese.

In het filmpje hieronder de spaghettisong, met beelden van de leerlingen over de loopbrug.