Op deze route kom je normaal al bijna geen boot tegen, vrijdag kwamen we op één boot na helemaal niemand tegen. De enigen die regelmatig even kwamen kijken waren de koeien langs de kant.

Ik dacht dat wij al vroeg voor de deur kunnen hangen om concertkaartjes of zo te kopen, koeien doen dat ook viel ons op. Zal wel een loeihard concert zijn waar ze achter het op stonden te wachten.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand (of in het water) wie is de mooiste koe van het land.

Na het rustige stuk door de polder begon Nadine zich steeds meer Jackie Onassis te voelen.

Via de Rijn voeren we Leiden weer binnen en nam mevrouw Onasis even pauze omdat ze dacht dat ze in de stad varen eng zou vinden.

Halverwege de singels begreep ze dat die angst onterecht was en nam graag het stuur weer over.

Kleine bootjes, grotere bootjes of rondvaartboten het boeide haar totaal niet, met alle gemak schatte ze in wie er voorrang had bij de bruggen, hoe breed het water was en ondertussen vriendelijk zwaaien naar alle andere boten.

Er zijn mensen die het nooit leren en er zijn mensen die het gewoon in hun vingers hebben en moeiteloos wegvaren.

Gelukkig zat ik in de boot bij iemand die het in de vingers had en waarmee ik vaker met een gerust hart kan gaan varen.

In het filmpje nog wat beelden van een zonnige vrijdag op het water in en rondom Leiden.