Je ziet dat het nog steeds even spannend en leuk is als je klein bent.

Met een jaar of twaalf liep je als grote macho, van pakembeet anderhalve meter, over de kermis om stukken te versieren. Hoe het allemaal precies werkte wist je nog niet, maar je moest wel zorgen dat je een meisje de rups in kreeg.

De rups was de versierplek bij uitstek (zeiden mijn vrienden) na een aantal rondjes draaien ging de overkapping er op en kon niemand meer zien wat er in je karretje gebeurde.

Een paar minuten later kwam je met een rood hoofd onder de overkapping vandaan. Dat rode hoofd kon door twee dingen komen, of er was inderdaad iets heel spannends gebeurd onder het zeil, of er was helemaal niets gebeurd en schaamde je je dat het je niet gelukt was. Ik kan nu zonder problemen uit leggen hoe het in elkaar zat destijds. Al mijn vriendjes die er uit kwamen (en ik ook) zeiden steevast , juhhh pffffff die meid is heet joh oeiiiiii. Naderhand kwam ik er achter wie er wel en niet de waarheid spraken. Degene die de rest van de kermisdagen handje in handje bleef lopen met "dat stuk" had inderdaad waarschijnlijk gezoend en mocht nu zijn zakgeld aan haar uitgeven.

Touwtje trekken en blikken gooien. Het meest veilige gokspelletje, je komt namelijk altijd met een stukje zinloos plastic thuis, maar toch het gevoel dat je die tent leeg getrokken hebt.

Mooi gezicht die oude kassahuisjes uit de tijd dat een kermis nog een lunapark heette.

Als kind geloof je dat je op een echt paard zit en dat je niemand inhaalt dat maakt helemaal niets uit.

De oliebollenkraam ziet er eigenlijk nog bijna hetzelfde uit tegenwoordig.

En als we het nu over nostalgie hebben. Je kwam toch altijd thuis met een zo groot mogelijke zuur of kaneelstok. Op die manier werd je nog dagen aan de kermis herinnert.

Ik hoop dat dit jaar tijdens de Lakenfeesten er weer een nostalgische kermis op het Pieterskerkplein komt. Op het historische plein komt deze kermis helemaal geweldig uit.