Je hebt helemaal gelijk Emile. We moeten 4 en 5 mei blijven vieren. Ik snap dan eigenlijk niet waarom 5 mei ons is ontnomen als nationale vrije dag. De vraag is echter hoe houden we de herinnering voor de jongere levend, als straks de laatste mens die de oorlog nog heeft meegemaakt is overleden? Misschien dat we 4 mei breder moeten trekken dan alleen de tweede wereld oorlog. Just my 50 cents.

Ik heb 4 en 5 mei meegekregen van mijn grootvader. Op 4 mei ging hij, samen met een stel 'anderen' naar 'iemand' toe. Later, toen deze man, genaamd Jan Korevaar, was overleden kwamen de verhalen pas los. Op 4 mei kwamen de mensen bij elkaar die voor de onderduikers gezorgd hadden. De vluchtelingen van de arbeidseinzats en de Joden op het watermachien en nog veel mensen. Wout en Duur Aanen, Maarten Slob, Volkert Boer, Wout de Kuiper, de beheerders van het veerhuis aan het Pinkenveer (waar tol geheven werd) en nog veel meer namen. En niet te vergeten mevr. Aagje Baas. Nooit getrouwd, maar na de oorlog altijd bij Jan Korevaar gebleven. Geen van deze mensen leeft meer. Wat ze precies meegemaakt hebben en beleeft hebben weet ik niet. Jos Duijzer, hij overleed twee maaden terug op de leeftijd van 92 jaar, heeft me nog wel eens verteld dat hij en Wim Baas (een neef van mijn moeder) opgepakt zijn en in de kelder van het veerhuis zijn opgesloten. Het was toen al eind april '45. Zijn baas (hij was boereknecht) heeft hem en de medegevangenen toen uit die kelder gehaald met veel kabaal tegen de Duitsers (die toen eigenlijk al verslagen waren). Hij zei dat hij gedacht had dat zijn laatste uren geslagen hadden, want je werd om niets doodgeschoten.  Maar dit terzijde. We hadden het over de 4-5 meivieringen. Tot het overlijden van Jan Korevaar kwam de groep bij elkaar. Voor die tijd viel er wel eens een weg, maar Jan hield de groep bij elkaar. Na die tijd ging mijn opa alleen naar Aagje Baas, die in het huisje bleef wonen. Vanaf mijn dertiende ging ik met opa mee. Ik heb wel eens wat gevraagd, maar weinig vragen werden beantwoord. Daar praatte men niet over........ Het was voorbij, maar mocht niet vergeten worden.

Tot mijn 19de jaar (mijn grootvader was toen al overleden) ging ik op 4 mei naar Aagje Baas en was samen met haar stil op de dodenherdenking. NOOIT over wie NOOIT gepraat over wat..... Gewoon stil zijn. Een kopje thee erbij en dat was het. Het leven ging weer verder.

Daarom ben ik twee minuten stil op 4 mei. Uit respect voor al die mensen die hun leven gegeven en gewaagd hebben voor de vrijheid die wij nu hebben.

Ik ben het helemaal met je eens LG. We moeten blijven herdenken en twee minuten stil zijn. We mogen nooit vergeten wat gebeurd is en moeten daar lessen uit trekken.

Laten we dankbaar zijn dat we in een vrij land leven en laten we er alles aan doen om ook vrede te brengen waar dat nu (nog) niet is.

Dank je wel, Emile, voor dit blog. We mogen nóóit vergeten!!!

Shirel gaat vandaag voor het eerst mee. Dus niet voor de tv, maar gewoon echt mee, omdat dat toch meer is dat twee minuten. De tocht er heen. Het besef dat meer mensen er zijn die het herdenken en dan de toch naar huis. Ik ben benieuwd hoe ze het vind. Maar ik vind dat ik het moet doen.

Love As Always

Di Mario

Mijn opa zat in het verzet en werd op transport gesteld vlak voor het einde van de oorlog. Hij heeft het gelukkig overleefd en is te voet vanuit Duitsland weer teruggekeerd naar zijn gezin.

Mijn vader is blijvend invalide geraakt door de oorlog die erop volgde in Nederlands Indie. Zijn hele leven lang is dat als aandenken aan ons meegegeven. Voor de jeugd is dat inderdaad anders.

Mijn vader, beroepsofficier bij het KNIL, later de Koninklijke Landmacht, heeft 3,5 jaar knijp gezeten bij die vuile jap in een concentratiekamp. Dat verblijf heeft een stempel op zijn opvoeding van ons als kinderen gedrukt. Eten laten staan was in zijn ogen een zonde.Zie ook onze weblog Emile, een special over oorlogsmonument Woeste Hoeve. Salu2 Albert

Helemaal mee eens we mogen nooit vergeten wat er gebeurd is.

Ik weet niet beter dan dat we op 4 mei 2 minuten stil zijn, uit respect. Dat zal altijd zo blijven.

Ik ben ook altijd twee minuten stil. Niet alleen omdat het zo hoort maar ook omdat ik het écht belangrijk vind. Veel mensen beseffen helaas niet hoe goed wij het hebben.