De rust op het water en de kleuren van de bomen hebben toch wel iets aparts.

Ik zat te genieten en dacht net, .... jammer dat ik over een kwartiertje alweer bij de stalling ben.

Dat had ik dus niet moeten denken. Vlak voor de brug bij de Morspoort werd gebaggerd en ik kon er net niet doorheen.

Iedereen die de Leidse waterwegen niet kennen zullen denken, ach wat dan vaar je toch even een grachtje om. Iedereen die de Leidse waterwegen wel kent die ziet de bui al hangen en weet dat ik helemaal terug moest om via het Joppe en de Zijl of over Rijnsburg naar de Oude Rijn in de Stevenshof te komen. Een vaartje waar je al gauw meer dan een uur mee bezig bent.

Bij Oegstgeest besloot ik niet het Joppe te nemen maar via Rijnsburg te gaan. Het is een saai lang stuk maar wel iets korter dan over het Joppe. Ik kwam de hoek om en nee he, weer baggerboten alleen dit keer kon ik er met gemak langs.

Het is inderdaad een lang en saai stuk, maar gelukkig bleef de zon nog steeds schijnen.

Zo'n beetje het enige leven op het water was het pontje bij Valkenburg.

Dan denk je dat je er bijna bent maar na de bocht zie je alweer het volgende lange saaie stuk.

Dit soort foto's zal je zomers niet kunnen maken dan is het hier een waanzinnig drukke verbinding tussen Katwijk en Leiden.

Hoi, ik bel je even. Jij verklaarde mij voor gek dat ik ging vissen, nou er zijn er die gekker zijn er vaart er net eentje langs met zijn bootje.

In de verte regelmatig donkere wolken toch redde ik het helemaal tot Leiden om in het zonnetje te blijven varen.

Bij Het Haagsche Schouw haalde ik opgelucht adem, eindelijk was ik vlak bij de stalling en droog over gekomen.

Bij sommige boten langs de kant kreeg ik spontaan een aanval van gedichtjes maken. Ik zeg niet zwart, ik zeg niet wit, alleen dat ik er volgende week op zit.

In het filmpje nog wat beelden van een onverwacht lang, maar toch wel mooi vaartochtje.