Er werd maandagmorgen hard gewerkt om zo snel mogelijk alles op te ruimen.

Grappig het fragile kunstwerk van staaldraad stond als een van de laatste nog overeind. Eerlijk gezegd had ik bij de opening de angst dat dit kunstwerk vrij snel vernield zou worden. Een trap er tegen en hij ligt om, niets is minder waar, ze hebben het kunstwerk keurig met rust gelaten.

Op een paar kale plekken in het grind en een nog af te breken kunstwerk na, kon je nergens meer aan zien dat hier een geweldige openluchttentoonstelling heeft gestaan de afgelopen twee maanden.

Niet alleen het opbouwen was veel werk, ook het afbreken van het meest bepotelde kunstwerk kostte aardig wat moeite. Dit kunstwerk won trouwens de publieksprijs .

Ik zie mensen denken, "bepotelde kunstwerk" wat is dat nu weer. Het bleek dat iedereen die langs dit kunstwerk kwam het niet kon laten even aan het materiaal te voelen. Met andere woorden iedereen kwam er met zijn pootjes even aan. Wie de naam verzonnen heeft weet ik niet, maar ik vind het mooi gevonden de benaming meest bepotelde kunstwerk.

Het opbouwen was een heet klusje, maar ook het afbreken was een transpiratiemomentje. Het heeft heel wat zweetdruppeltjes gekost voor alle was in de zakken zat.

Nu is alles weg en ligt de Hooglandsekerkgracht weer uitsluitend met haar eigen schoonheid te pronken.

En dan te bedenken dat hier over ongeveer zeven weken weer 5000 mensen hutspot zitten te eten aan de vooravond van 3 oktober. Nog maar even niet aan denken en lekker blijven door zomeren. Dit weekend trekt het Rijnsburgs Bloemencorso door de streek en maandag begint de El Cidweek, de introductieweek voor de nieuwe studenten. Het begint er op te lijken of de komkommertijd langzaamaan tot een einde gaat komen.