En die verhalen waren er genoeg zoals bijvoorbeeld de mevrouw die jarenlang een breicursus heeft georganiseerd.

Of (nu) stadshistoricus Cor Smit, die in zijn jonge jaren nog gewerkt heeft als buurtwerker in het Spoortje. Hij had de mooiste herinneringen aan de tijd dat het Spoortje een soort actiecentrum was om onder andere de renovatie van de wijk voor elkaar te krijgen.

Zelf moest ik even terugdenken aan alle jaren dat ik hier de Russische en Engelse marathonlopers onderbracht van de Leiden Marathon. In de hoogtijdagen hadden we samen met de Polen die bij voetbalvereniging Roodenburg aan de overkant zaten een honderdvijftig mensen onder onze hoede. We kwamen op vrijdagmiddag binnen en namen tot maandagmiddag de hele tent over. Met plezier denk ik terug aan de feestjes na de marathon waar we tot vijf of zes uur doorgingen en de atleten stonden te dansen op de bar. Ik keek donderdagavond naar de bar en dacht, ohhhhh als dat barblad eens kon praten, dan heb ik alsnog echt een probleem om dat te verantwoorden.

Uiteraard werd ook Ruud Arnoldi geïnterviewd. Voor Ruud heb ik groot respect, hij heeft alle ellende van bezuinigingen en afbraak van het buurt en clubhuiswerk in Leiden meegemaakt maar is altijd overeind gebleven. Ex buurthuiswerkers en bestuursleden weten precies wat ik bedoel. Het begon allemaal met het CWI waarvan ik toen al zei dit is het einde van het vrijwilligers en echte buurthuiswerk. Ruud had schijnbaar een missie ( of kon niets anders, geintje Ruud) en bleef zich inzetten voor het Leidse buurt en clubhuiswerk.

De mooiste verhalen kwamen aan bod en natuurlijk ook over de grondlegger van het buurt en clubhuiswerk in Leiden Noord, Pater de Ponti. Ja een echte pater maar dan wel een goede met hart voor de wijk. Een van de "etterbakjes" van toen is nu de drijvende kracht achter het Spoortje en had een geweldig verhaal. Pater de Ponti had destijds een oude bus op de kop getikt om van daaruit buurtwerk te kunnen doen. De bus heeft er vijf dagen gestaan. Hoezo??? Ja hij was van aluminium en binnen een paar dagen hadden we hem gestript en verkocht aan een lompenhandelaar bij de haven.

Eens het Spoortje altijd het spoor zou je kunnen zeggen. Ooit binnengekomen als bezoeker, daarna enthousiast vrijwilliger die zelfs nog een muurtje gezet heeft in het Spoortje. En nu,.........servicemedewerker bij het spoor op Leiden Centraal.

Erg leuk natuurlijk ook het optreden van de (huis) blaaskapel "Ut Spoort Niet"

En dan kan een polonaise natuurlijk niet uitblijven.

En zo'n avond is natuurlijk niet compleet als er geen warme happen zijn van Hendo.

Een mooi afscheid van het oude Spoortje, nu op naar het nieuwe onderkomen in Het Gebouw aan de overkant. Maar er is wel weer een Leids tijdperk afgesloten. Hieronder een filmpje van een gedenkwaardige avond. Helaas kan ik even geen fotoslideshows plaatsen, wil je toch alle foto's van deze avond zien, kijk dan op mijn speciale fotopagina.