Met aan het eind van de oprijlaan het trotse kasteel.

Op een paar kinderen en paddestoelenzoekers (mooi wordfeud woord) na was het bijna uitgestorven.

Je liep over een tapijt van bladeren. Eerdaags meer foto's van dit bladerentapijt.

De zon tussen de bladeren door en de spiegelingen in het water gaven een geweldig mooi effect.

Daar kan je dan gewoon even een paar minuten in alle stilte van staan te genieten.

En zelfs als de zon in je camera schijnt kan hij nog je foto en humeur niet verpesten.

Het kasteel blijft een trotse uitstraling hebben. Gek eigenlijk nog geen vijf minuten van je huis en je wandelt er maar hooguit twee drie keer per jaar. Inderdaad in de lente, de herfst en als het gesneeuwd heeft.

Ook het kasteel deed druk zijn best om zich zo mooi mogelijk te spiegelen in de vijver.

Waarbij de bomen naast het kasteel een geweldig decor vormden.

Kunnen vissen lezen vroeg ik mij af.

Hoe dan ook, er zijn geen vissen toegestaan in de vijver. Daar houden ze zich natuurlijk totaal niet aan want het wemelt van de vis in de vijver.

Mede dankzij het tegenlicht kreeg deze boom de extra aandacht die hij verdiende met zoveel kleur.

Ik was niet de enige die genoot, ook Puck had het naar zijn zin. Alleen die heeft de mazzel dat hij er woont en er elke dag van kan genieten.

In de slideshow nog een paar foto's van de herfstkleuren. Eerdaags de foto's die vanaf de grond genomen zijn, gaf wel een mooi effect.