Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Pageviews
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Statistieken
|
|
Denken aan je hond en niet aan je zelf, maar laten inslapen blijft een rot beslissing.
We waren er al bijna een jaar op voorbereid maar als het zover is komt het toch nog onverwacht. Afgelopen week hebben we onze hond Chico moeten laten inslapen. Het ging echt niet meer en ik denk dat we op tijd zijn geweest om hem een pijnlijk lijden te besparen. Sinds een jaar of twee had hij last van zijn nieren maar kon er redelijk mee leven. Een operatie was uitgesloten omdat honden van zijn formaat hooguit tien of elf jaar worden. Op het moment dat hij last van zijn nieren kreeg was hij deze leeftijd al gepasseerd en dan ga je hem niet meer kwellen met operaties, maar houd je zijn gedrag scherp in de gaten. Mede door de nierafwijking werd zijn achterlijf steeds zwakker en regelmatig zakte hij door zijn achterpoten en kwam steeds moeilijker de trap op en af. Chico was een doorzetter en had een eigen willetje, daarom bleef hij naar boven komen al duurde het zo nu en dan tien minuten voor hij de aanloop durfde te nemen. De laatste maanden sliep hij ook niet meer 's nachts en stond hele nachten naast het bed te hijgen, hetgeen duidt op stress, angst of pijn.Afgelopen week bij een bezoek aan de dierenarts bleek dat hij ook een tumor in zijn buik had ter grote van een grapefruit. In mei was dit nog niet geconstateerd wat aangeeft hoe snel de tumor groeide. Dit was het moment waarop wij in overleg met de dierenarts besloten hem in te laten slapen, in feite was hij een lopende tijdbom en kon hij elk moment bezwijken aan een van zijn ziektes. Een hond krijgt dan een injectie om in slaap te vallen en daarna de euthanasie-injectie. Normaal duurt dit een tien tot twintig minuten. Na twee injecties en ruim drie kwartier wachten viel hij eindelijk in slaap, wij dachten goh wat is hij nog sterk om te knokken niet in slaap te vallen.Dat was het niet het bleek dat de bloedbanen zo slecht waren dat de medicijnen gewoon langzaam aankwamen en hij er dus nog slechter aan toe was dan wij dachten. Chico is bijna dertien en half jaar geworden en dat is voor zijn formaat echt behoorlijk oud.
En dan ga je natuurlijk terugdenken aan hoe we Chico hebben gekregen. Het was tijdens een vakantie in Duitsland. We hadden net onze hond Lobbes helemaal onverwacht van de een op de andere dag moeten laten inslapen en waren daar helemaal kapot van. Het huisje waar we zaten hadden we speciaal voor Lobbes gehuurd en zaten daar nu met een giga omheinde tuin en zonder hond. Vlak in de buurt was een asiel waar we elke dag langsreden, maar we waren nog niet toe aan een andere hond. Na een week toch een keer binnen gestapt en daar zat Chico achter het hek.
Op dat moment ruim zeven jaar oud, maar oh zo lief en enthousiast. Hij zat er pas vijf dagen en van zijn achtergrond was weinig bekend, Hij was van een oud mannetje geweest die hem niet mee mocht nemen naar het bejaardenhuis. Het klinkt allemaal leuk maar het was wel een oude hond die hooguit nog een jaar of drie te leven had en met net het verlies van Lobbes in ons hoofd hadden we niet zoveel zin om ons in de volgende ellende te storten. We spraken af er over na te denken en de volgende dag terug te komen. Thuis werd het al snel duidelijk, we vonden het allelebei een schat en al zou het dan misschien kort zijn, we konden hem wel nog een paar mooie jaren geven. Als wij het niet deden was de kans groot dat hij vanwege zijn leeftijd nooit het asiel meer uitkwam. Zodoende de volgende dag de papieren getekend en Chico gekocht.
Terugkijkend naar de foto's bleek toen al dat hij echt alles in de gaten hield tot het tekenen aan toe.
Het was voor beide partijen die vakantie wennen. We kochten even een tijdelijk kussen en kluiven etc, alleen het bleek dat hij een kussen of een mand totaal niet kende en ook op een kluif knauwen hebben wij hem eerst voor moeten doen. Aan de eeltplek op zijn poot te zien was het waarschijnlijk een erfhond geweest zonder enige (menselijke) luxe.
Wij waren gewend onze hond altijd overal mee naar toe te nemen. Ook dat was hij niet gewend en waar we ook naartoe gingen die vakantie, de eerste dagen stond hij steevast in de richting van de auto gekeerd.
Na een paar dagen begon hij zich bij ons en in het vakantiehuis en vooral de tuin helemaal thuis te voelen. Zou best een tegenvaller worden als hij daarna gewoon weer verder moest in een rijtjeshuis.
Thuisgekomen hebben we hem echt alles moeten leren. De commando's zit en lig etc kende hij perfect maar spelen en gezelligheid daar had hij niets van meegekregen. Een simpel iets wat in de natuur zit van elke hond een stok ophalen begreep hij in het begin niets van.
Maar toen hij het eenmaal door had was elke stok, hoe groot ook geen probleem meer.
Onze vorige hond Lobbes was een echte webloghond, je kon hem op alle manieren aankleden en namens hem de mooiste verhalen schrijven. Je hoopt natuurlijk dat je nieuwe hond dat ook kan, maar ik zag al vrij snel dat het met Chico niet ging lukken. Ik heb zelden een hond zo triest zien kijken toen ik hem vlak na onze vakantie een 3 oktoberlog wilde laten schrijven.
Ach elke hond is anders en Chico was vooral een beschermer van de roedel, hij wilde het liefst de roedel zo dicht mogelijk bij elkaar houden en liet dat ook duidelijk blijken al moest hij ervoor op schoot kruipen met zijn ruim veertig kilo.
De grootste beproeving voor Chico was het moment dat Spottie bij ons in huis kwam wonen. Hij had een hekel aan katten, nou ja eigenlijk niet maar vond het geweldig ze op te jagen. Daar kreeg hij bij Spottie de kans niet voor en hoe klein ze ook was, binnen vijf dagen had ze de rolvedeling duidelijk gemaakt.
Vanaf dat moment gingen ze met elkaar om als broer en zus en waren de grootste maatjes.
Chico heeft gelukkig de afgelopen vakantie nog even kunnen genieten van de bossen alhoewel er niet al te veel fut meer in zat.
Hij probeerde nog even op te leven toen Boots en Beetle tijdens de vakantie op bezoek kwamen, maar waar zij tegen een heuveltje opliepen moest hij toekijken want dat lukte toen al niet meer.
Inslapen blijft triest, maar ik denk en hoop dat Chico de laatste zes jaar toch nog heeft kunnen genieten van een leuke en mooie oude dag. Atijd beter dan dat hij waarschijnlijk anders in het asiel in Duitsland was blijven zitten. In de slideshow zomaar een paar foto's kris door elkaar heen van onze kanjer.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl
Reacties
He verdoir je maatje! je weet dat het gebeuren gaat maar toch.... Balen , sterkte
He verdoir je maatje! je weet dat het gebeuren gaat maar toch.... Balen , sterkte
He shit zeg, sterkte Emile.
Wat een enorm triest bericht Emile, gecondoleerd en sterkte met je verlies. Aan de andere kant hebben jullie wel enorm van hem kunnen genieten, net als hij van jullie en dat pakt niemand die lieve hond meer af ...
De beslissing moeten nemen om je huisgenoot te laten inslapen, is één van de moeilijkste beslissingen in je leven. Je wilt hem niet missen, terwijl je weet dat het voor hem het beste is. Glibber, ik heb alle respect voor je dat je de knoop hebt doorgehakt. Je kunt terugkijken op mooie jaren die jullie samen hebben gehad. Hij heeft ook genoten als die jaren. Dat liet je ons met de foto's en filmpjes zien. Heel veel sterkte bij het verwerken. Hij blijft in je hart!
triest Glibber, maar de goede keuze , dat weet men zelf het besye,
hij heeft het goed gehad bij jullie.
sterkte.
Mijn allerdiepste medeleven Emile , maar natuurlijk was het de énige juiste beslissing voor een hond van die leeftijd . Het zegt wel iets over het leven dat hij bij jullie gehad heeft ,dertien en een half jaar is voor een grote hond écht stokoud !
Ik kan me het onroerende logje nog herinneren toen je Lobbes moest laten inslapen en natuurlijk weet ik nog dat je Chico uit het asiel haalde en op je log verwelkomde ,al was Chico toch wat minder schrijverig dan Lobbes destijds ...maar dát komt misschien omdat de baastegenwoordig zo vaak zélf veel te schrijven heeft !Heel veel sterkte met het verlies van je grote vriend XXX
Wat een triest bericht, sterkte hoor!
Bij mijn ouders was het hetzelfde een paar maanden geleden moest hun Labrador een spuitje maar dat werd 2 keer uitgesteld omdat ze dan ineens toch weer levendig werd. Helaas worden honden niet zo oud als wij en moet je dit vaker meemaken als je van honden houd...
Een heel mooi logje besteed je aan jullie trouwe vriend Chico. Lijkt me heel moeilijk om hem in te laten slapen, maar met de kwalen die hij had is het alleen maar een goed iets. Maar ik denk dat jullie hem zo vreselijk zullen missen. Troost je met de gedachte dat jullie hem een paar hele mooie jaren hebben kunnen geven. Want als jullie hem niet hadden meegenomen, dan weet je niet wat er van hem was geworden.
Maar sterkte, want het valt niet mee om je huisgenoot te moeten missen.
Groetjes
Beste Emile, de tranen sprongen in mijn ogen toen ik jouw relaas van Chico las. Ook Albert had het moeilijk, want een huisdier verliezen is niet niks. Je grote vriend is weg en met die leegte moet je leren leven. Dat valt niet mee. Hebben wij gemerkt bij onze kater Snuit.
Ook namens m'n lief wens ik je alle sterkte en gecondoleerd met dit verlies. Lieve groeten Mara
He bah, wat naar zeg!!!! Maar wat een prachtig blog heb je over Chico geschreven! Ik hoop dit voorlopig nog niet mee te hoeven maken met onze 2 katten, maar als er daarna zo'n blog aan gewijd wordt.... Prachtig! Sterkte met het verlies....
awww wat een triest nieuws Emile! Gelukkig heeft Chico geweldige jaren bij jullie gehad en nu heeft hij geen weet meer en geen pijn. Het blijft altijd triest, het afscheid. Ik leef met je mee....Janny heeft ook zo'n hond...nooit geleerd te spelen, altijd in een bench gezeten met z'n 50 kilo. Langzaamaan leert hij hond te zijn.Ik weet hoe je je moet voelen, verdrietig. En het missen zal wel even duren. Dikke knuff Emile
Ach, Glibber, wat verdrietig! Ik heb al mijn leven lang honden (en vroeger ook katten), en je weet dat je ze - als het goed is - zult overleven. Maar je maatje in laten slapen, dat went nooit! Veel sterkte voor jullie!! XXX
Da's nu dus de 2e kaar dat je je hond moet laten inslapen. Triest. RIP Chico.
Deze log heb ik helemaal over het hoofd gezien. Ik schrik er echt van. Wat ontzettend verdrietig, Emile. Ik weet hoe gek jullie op jullie beestjes zijn. Ik hoop dat jullie een beetje troost hebben aan de gedachten dat Chico prachtige jaren bij jullie heeft gehad.
Sterkte, kanjers! x