Nadat ik zondag genoten had van de dichters op de terrassen in het centrum nog even naar het Theehuis de Leidse Hout gegaan voor een afzakkertje en een gezellig praatje op het terras.
Het werd in meerdere opzichten een nostalgische namiddag.
Ik kwam aanlopen en werd verwelkomt door een pauw die liet zien hoe mooi hij was.
Automatisch kwam het kinderrijmpje "Pauw pauw ik ben mooier dan jou" in mij op, waarmee het eerste stukje nostalgie een feit was.
Spontaan zong ik dan ook Pauw pauw ik ben mooier dan jou en werd gelijk geconfronteerd met de realiteit van de dag.
Hij draaide zich resoluut om.
Eigenlijk begon de nostalgie al door het trafohuisje bij de ingang van het park.
Een kennis van mij uit Limburg heeft tegenwoordig elke zondag een oud transformatorhuisje ergens in Nederland op zijn site staan.
Je staat er van versteld hoeveel verschillende trafohuisjes er nog in Nederland staan.
Ook bij de ingang van het Leidse Hout staat zo'n oud monumentaal trafohuisje.
Het terras zat zoals altijd lekker vol en het was weer ouderwets gezellig.
Alhoewel dat is het elke zondag, je komt altijd wel bekenden tegen.
Als je elke week een liveband hebt kan je weleens mis schieten.
Technisch en muzikaal gezien was er niets op aan te merken, dat zat erg goed in elkaar.
Alleen, en ik zei het nog netjes, het was een beetje te experimenteel voor een gezellige zondag op het terras.
De zangeres heeft een dijk van een stem daar niet van, alleen ze zou ermee moeten zingen.
Ik hoorde dat ze in een andere bezetting onlangs Franse chansons gezongen heeft, echt jammer dat ze dat zondag niet deed.
Ik weet zeker dat ze daar heel goed in geweest zal zijn.
En toch herkende ik er ergens iets in.
Die cello, het zingen het hele sfeertje had ik ooit al eens meegemaakt volgens mij.
Ga in gedachte even terug naar je hippietijd Glibber zei Bernard.
Denk maar eens aan The Velvet Underground.
Ja verrek daar lijkt het op en zag mij weer zitten bij een van hun concerten waarvan ik het na een half uurtje wel gezien had en hoopte op de toegift.
En ook nu zaten volgens mij de meesten te wachten op de toegift.
Maar er was nog meer nostalgie op het terras deze zondag.
Op de plek waar nu het Theehuis staat, stond vroeger een muziektent.
Jan Wolkers maakte er in 1943 een potloodtekening van en die zag ik zondagmiddag voor het eerst.
Er leek geen einde aan de nostalgie te komen deze middag.
Ook Leidse Till was aanwezig.
Ooit heeft zij in de tijd van Rubbere Robbie een LP uitgebracht als de Zangeres zonder Werk.
De hoes is echt een collectors-item met een tekening van Joop Klepzeiker.
Jarenlang dacht ze dat zij haar eigen exemplaar kwijt was.
Tijdens het opruimen in huis vond ze niet één maar twee LP's terug.
Voor Bernard was het een soort vervroegde vaderdag met twee van deze nostalgische cadeautjes.
Nog even Glibber en we zijn qua originele Leidse kunst de dependance van de Lakenhal in het Theehuis.
Teruglopend naar mijn brommer werd ik geconfronteerd met de waan van de dag.
Jaloers geworden door onder andere de Duitse octopus, was de pauw hard bezig wereldfaam te maken.
Hij liep wat te spelen met de bal.
Mocht Nederland in de kwartfinales komen dan gaan we vlaggetjes op het veld zetten en zeker weten dat de pauw de bal naar het vlaggetje van de winnaar gaat spelen.
In het filmpje niet alleen de "Velvet Underground" maar ook de pauw die deze middag wel heel uitdrukkelijk aanwezig was.
Met 52 bandjes per jaar kan het altijd weleens één keer iets minder zijn.
Maar dat hebben we gehad en is dus nu nostalgie, met andere woorden je kan met een gerust hart zondag naar Theehuis de Leidse Hout komen om te genieten van het terras en de muziek.
Reacties