Afgelopen week vroeg iemand van buiten Leiden mij hoe het nu eigenlijk met de Groenoordhallen zat.
Het antwoord was simpel het zit niet, sterker het ziet er niet meer uit en maakt een verloederde indruk na drie jaar leegstand.
Zoals bekend is Glibber tot op het laatste moment toe een fel tegenstander geweest van het afbreken van de Groenoordhallen, zoals o.a. hier te lezen.
Helaas heb ik ook gelijk gekregen dat ondanks alle mooie beloftes destijds er nooit een vervanging zal komen en Leiden zodoende nooit meer grote indoor-evenementen zal kunnen krijgen.
Elke dag wordt ik helaas geconfronteerd met de hallen en de goede herinneringen aan tijden die nooit meer komen.
Sinds kort is onze wijk afgesloten van de Willem de Zwijgerlaan en moet ik elke ochtend en avond via een calamiteitenroute verplicht langs de hallen rijden.
En laten we eerlijk zijn, iedereen die maar een beetje goede herinneringen aan de hallen heeft zal dit geen leuk beeld vinden.
Gelukkig hebben gebouwen geen gevoel (voor zover we weten:-)) maar stel dat ze het wel hadden dan voel je je als Groenoordhal toch wel knap lullig als je moet toezien hoe onverkoopbare woningbouw je langzaamaan gaat verdringen en je dat als afgedankte hal nog moet aanzien ook.
Terwijl je als hal zo gastvrij was voor de meest uiteenlopende concerten van Santana tot Disco Classics.
Kijk op you tube en je vindt alle grote groepen en artiesten zoals bijvoorbeeld dit filmpje van Santana in 1977, of Queen die jarenlang achter elkaar standaard in de Groenoordhallen optrad.
En natuurlijk niet te vergeten Iron Maiden, ach zo kan ik nog wel uren doorgaan iedereen met naam trad destijds in de Leidse Groenoordhallen op.
Pluspuntjes zijn dat ik al deze concerten heb meegemaakt, minpuntje is dat het wel iets over mijn leeftijd zegt, alhoewel ik daar zelf geen probleem mee heb.
Aan de voorkant proberen ze de boel nog een beetje op te vrolijken met zonnige foto's.
Mijn persoonlijke mening is dat dit een gemiste kans en overbodig is.
Ik zie in heel Nederland in sloopwijken allerlei vormen van gemaakte vrolijkheid in afwachting van de definitieve sloop.
In veel gevallen verdoezelt het waar het echt omgaat, gewoon afbraak.
Met een paar fleurige foto's wordt de troosteloze omgeving er echt niet vrolijker op.
De achterkant heeft twee gezichten, op het eerste gezicht is er niets veranderd.
Maar als je even opzij kijkt zie je dat de bouw van de eerste serie huizen aardig opschiet.
Ik zal het ooit misschien mooi gaan vinden maar zie het nu nog steeds niet zitten, maar eerlijk is eerlijk ik ben natuurlijk bevooroordeeld.
Het enige wat ik met moeite en pijn mooi zou kunnen vinden zijn de twee schuine daken.
Als Glibber ergens voor of tegen is dan strijdt hij door tot het laatste moment, het glas blijft altijd half vol en is nooit half leeg.
Op het moment dat je uiteindelijk dan toch verliest dankzij de "geweldige inzet" van vorige colleges moet je je daarbij neerleggen en overgaan tot de orde van de dag.
En de orde van de dag is toch eigenlijk de vrolijke kijk op het leven en die zag ik toevallig aan de achterkant van de Groenoordhallen.
Stel, ik zeg stel en ik weet dat het nooit zal gebeuren, maar stel dat de hallen nog een keer opengaan.
Dan ga ik niet naar binnen maar blijf de hele avond buiten staan en denk dat ik de leukste fotoreportage maak die ik ooit gemaakt heb.
Dan zit je binnen in de picture en buiten op de eerste rang.
Een calamiteitenroute hebben we al, vraag mij alleen af wanneer het afbreken van de hal eens prioriteit gaat worden, deze verloedering is ook geen reclame.
Ik denk dat de beslissing van het moment om te gaan slopen bij de projectontwikkelaars ligt, maar wellicht kan de politiek een duwtje in de rug geven.
Zoals de omgeving er nu bij ligt is zeker geen reclame voor Leiden en alle "mooie" plannen voor het gebied.
Reacties
Dat concert van Carlos Santana en band heb ik destijds meegemaakt. Was najaar 1977 meen ik. Volle bak en een prima optreden. In dezelfde tijd was ook een Nederlands/Molukse band Massada, met dezelfde sound, erg populair. Later in 1982-1986, toen ik rechten studeerde in Leiden, heb ik in die hallen een keer of tien een groot schriftelijk examen moeten afleggen, tezamen met wel 800 medestudenten. In de winter was het bij die examens vaak rond het vriespunt. Zat je daar uren te blauwbekken van de kou.