Zon, water en nog meer zon.
Wat was het een geweldig weekend.
De temperaturen in Nederland waren de hoogste van heel Europa en daar genoten we massaal van.
De stranden waren overvol, in de stad zaten de terrasen vol en ook op het water was het goed druk.
Glibber ging uiteraard het water op maar niet de stad in.
Ik sta al de halve week met de auto in de file, dus om op zaterdag nog even file te varen in de binnenstad dat zag ik niet zitten.
We voeren richting het Joppe waar een behoorlijk windje stond.
Dat hadden de zeilers ook door, een perfect zeilweertje.
Natuurlijk ik geniet van mijn sloeppie, alleen als ik dan al die zeilboten zie dan gaat mijn zeilhart toch ook wel weer open.
Glibber is ooit vroeger zeeverkenner geweest.
Als je ergens goed leert zeilen dan is het wel met de vletten van de zeeverkenners.
Hoe log de boten ook lijken, een goede schipper kan er hoogstandjes mee uithalen.
Heb je een mooi zeiljachtje, is er eindelijk eens wind en mooi weer en dan vaar je op de motor, zonde hoor.
Dit lijkt mij nu een heerlijke baan, politie op het water.
Eigenlijk heb je dan in je werk vrijwel alleen maar te maken met mensen die genieten.
Tuurlijk je krijgt te maken met van die idioten die denken dat je met een speedboat overal vol speed mag varen en je komt ook wel eens een dronken schipper tegen, maar verder lijkt het mij een relaxte vrolijke baan.
Toen wij begin april de boot gingen ophalen waren we de enigen op het water en was het water op de Zijl zo glad als een spiegel.
Dat was afgelopen zaterdag toch een klein beetje anders.
Alles was op het water zaterdag, zeilers, roeiers en noem maar op.
Alleen onder welke categorie valt deze man vroeg ik mij af.
Deze categorie lijkt mij vrij duidelijk, moet een vrijgezellenfeestje of een winnend team geweest zijn.
Als kind vond ik de foto's van de watersnoodramp in 1953 altijd heel indrukwekkend.
Mensen die boven op hun huis op hulp zaten te wachten, wij hadden daar thuis een fotoboek van wat ik heel wat keer heb doorgekeken.
Zaterdagmiddag moest ik opeens aan dat boek denken.
Als we het toch over vroeger hebben.
Er was een tweeling die dansten, volgens mij de Kessler Sisters.
Ze stonden bekend om hun enorme lange benen.
Leuk voor de oudere generatie, maar ik zag zaterdagmiddag de langste benen die ik ooit gezien heb.
Elke stad met veel water heeft last van ratten, Leiden uiteraard ook.
Wat ik mij alleen afvraag, zijn dit gemeentelijke ratjes of spontaan door een particulier geschilderd.
Ik zie ze onder steeds meer bruggen en bruggetjes.
In het filmpje hieronder geen lange benen wel veel mooie plekjes even buiten Leiden.
Varen in en rondom Leiden, ik kan er geen genoeg van krijgen.
Reacties