Herdenken en vieren.
Morgenavond is weer de jaarlijkse dodenherdenking.
Ik blijf dit een van de belangrijkste avonden per jaar vinden, misschien eigenlijk wel de belangrijkste.
Wij hebben het geluk al 66 jaar in een land zonder oorlog te leven.
Dagelijks zien we op tv de meeste afschuwelijke beelden van oorlogsgeweld in andere landen.
We zijn er eigenlijk bijna imuum voor geworden, op zich is dat ook niet zo vreemd in dit jachtige leven met zoveel informatie.
Laten we gewoon heel eerlijk zijn, ik denk dat er weinig mensen zijn die 's morgens opstaan en denken, heerlijk ik leef in een vrij land en oh wat erg al die oorlogen in de andere landen.
Alleen bij heel extreme beelden staat opeens iedereen er weer even bij stil.
Juist daarom is het zo belangrijk om op 4 mei even stil te staan bij de rijkdom van vrede, de mensen die hiervoor hun leven gegeven hebben en de oorlogen om ons heen.
Glibber loopt al tientallen jaren mee in de stille tocht vanaf de Marekerk naar het monument bij molen de Valk.
Om kwart voor acht is de herdenkingsdienst afgelopen en sluiten veel mensen zich bij de kerkgangers aan.
Voorafgegaan door de burgemeester, oud strijders, wethouders en raadsleden vertrekt de stoet richting molen de Valk.
Daarna gevolgd door Leidenaren en diverse organisaties zoals bijvoorbeeld, politie, woningbouwverenigingen, diverse organisaties en het COC.
Vaste lezers zullen denken, ja dat heb ik vorig jaar ook al gelezen.
Klopt, en het jaar daarvoor ook en de jaren daarvoor ook, en ook volgend jaar zal je het weer lezen.
Zolang ik elk jaar in de verte nog toeterende auto's, brommers en scootertjes hoor blijf ik het erop zetten.
Het is helaas belangrijk een aantal mensen te moeten wijzen op de dodenherdenking omdat ze niet beseffen dat vrijheid niet vanzelfsprekend is en altijd teveel levens gekost heeft.
In 2006 schreef ik een log waarin onder andere een origineel verslag van de strijd bij de Haagsche Schouw in de eerste meidagen van 1940.
Als blijvend eerbetoon aan mijn opa die met een aantal rekruten daar strijd heeft geleverd zet ik ook elk jaar een doorlink naar dat verslag.
In die log staat dat ik als kind de kogelgaten nog in de hal van het restaurant heb gezien, maar dat ze later helaas verdwenen waren.
Tijdens de laatste verbouwing van het hotel/restaurant heeft de huidige directie nog geprobeerd ze terug te vinden om ze als blijvend monument te bewaren.
Helaas waren ze door eerdere verbouwingen echt helemaal verdwenen.
Eigenlijk zouden we elke dag bij onze vrijheid stil moeten staan, maar ik begrijp ook dat je dat niet echt doet.
Maar sta dan op zijn minst er op 4 mei bij stil door respect te tonen voor iedereen op de wereld die zijn leven gegeven heeft voor de vrijheid.
Morgenavond kan vanwege de dodenherdenking mijn log iets later verschijnen.
Reacties
Laten we gedenken, hopelijk gebeurd dit weer met de nodige respect. oma