Op bezoek bij en diner met Belgische Cintas collega's.
Zoals ik donderdag al schreef, zijn we vrijdag op bezoek gegaan bij onze Belgische collega's.
Ondertussen hebben we vestigingen in België, Duitsland en Engeland.
Tijd om eens kennis te maken met je buitenlandse collega's.
En dan kan je het beste beginnen bij de buren, zodoende stapten alle Nederlandse medewerkers vrijdagmiddag de bus in om kennis te gaan maken in België.
Glibber is sinds een paar maanden twitterfan en vrijdagmiddag bleek bij het instappen in de bus al hoe leuk twitter kan werken.
Ik had stom toevallig afgelopen week twittercontact met Monique Beuk van het gelijknamige touringcarbedrijf.
Toen we de bus instapten kreeg mijn collega die alles geregeld had dit briefje.
Aangekomen in Turnhout bezochten we eerst de Cintas vestiging en kregen uitleg over de manier waarop zij werken.
IN VERBAND MET BEDRIJFSGEVOELIGE INFORMATIE EN AFSPRAKEN MET DERDEN, HEB IK DE FOTO'S VAN HET WAREHOUSE VOOR DE ZEKERHEID VERWIJDERD.
Wat ik persoonlijk heel indrukwekkend vond was de manier van intake van archiefdozen voor de opslag.
De grote opslagtoren voor het statische archief was ook indrukwekkend, hij heeft een lengte van 160 meter en een hoogte van 32 meter en is volledig geautomatiseerd.
Robots zetten de pallets weg en halen ze weer op.
Leuk detail, de toren is in 1986 gebouwd in opdracht van de in 2001 overleden Nederlandse zakenman Bram van Leeuwen, beter bekend als de Prince de Lignac.
Hij was destijds de oprichter van NTI en Lekturama en heeft dit als distributiecentrum laten bouwen.
Na de rondleiding door het bedrijf stond de bus alweer klaar om richting het restaurant te gaan waar we tijdens een diner verder kennis zouden maken met onze Belgische collega's.
Het was duidelijk dat men ons al verwachtte.
Bij binnenkomst stonden de bubbels al voor ons klaar.
Al meteen mengden de Nederlanders en de Belgen zich en ontstonden er spontane gesprekken.
Ik ben nog begonnen in de Certo tijd toen we nog maar een twintig werknemers hadden.
Jeroen Harinck was toen directeur, na de overname door Cintas Amerika werd hij directeur Europa.
Ik denk (weet zeker) dat het voor Jeroen een speciaal moment was om nu collega's van twee landen toe te spreken en welkom te heten.
Een overeenkomst tussen België en Nederland is, behalve enthousiast bezig met ons werk, zijn we allebei ook goed in borrelen en babbelen.
Nog een overeenkomst, ook in België mag niet meer gerookt worden in de horeca.
Maar ook daar hadden de collega's uit de twee landen elkaar snel in gevonden.
Het was leuk dat aan de tafels het een mix was van Belgen en Nederlanders en er geen clubjes werden gevormd.
Ondertussen kreeg iedereen wel trek en gelukkig werd het buffet met het voorgerecht geopend.
En niet alleen het voorgerecht was goed en uitgebreid, ook de hoofdmaaltijd loog er niet om.
Keuze genoeg tussen vlees, vis en vegetarisch.
In afwachting van het dessert liep iedereen weer rond en had her en der gezellige gesprekken.
Het licht ging uit, de muziek harder en het dessert werd binnen gereden.
Het was echt een mooie afsluiting van het diner en een compliment voor de mensen die dit alles bedacht en geregeld hebben.
Het zag er echt geweldig uit en belangrijker, het smaakte ook zo.
Ik kan mij indenken dat mensen zich afvragen, zijn er dan toch geen verschillen tussen de Belgen en de Nederlanders.
Natuurlijk zijn die er best, maar als ik zo eens rondkeek waren er ook veel gelijkenissen.
Waarvan sommige wel heel erg sterk.
In de slideshow nog een aantal foto's van een heel gezellige en geslaagde kennismaking.
Ik ben nu alleen wel benieuwd geworden naar die 34.000 collega's in Amerika.
Reacties
Altijd leuk om even op het werk van een ander te koekeloeren. Vooral voor de mensen die er helemaal niet bekend mee zijn. Het is toch wat dat er weinig menselijke handelingen aan te pas komen . Jullie hebben zeker een hartelijk ontvangst gehad zeg, wat een heerlijkheden.
Maar het is toch heel anders.
Volgende keer maar naar een ander land ja!