Wie kent haar niet in Leiden,
haar lach en spontaniteit zijn moeilijk te vermijden.
Je mag haar of je mag haar niet,
maar voor mij blijft het een wereldgriet.
Je zit op het terras en komt haar tegen,
een gevoel van warmte en plezier zelfs bij stortregen.
Een biertje, wijntje een kus en hallo,
momentje ik spreek je zo.
Ik ga weer een log over je maken,
kan die eene columnist je weer afkraken.
We drinken, lachen en hebben lol,
thuis blijkt mijn logagenda weer te vol.
Uit bovenstaande blijkt wel dat Glibber niet als dichter in de wieg is gelegd en nooit het niveau van de gemiddelde Sinterklaasdichter zal overstijgen.
Maar op de Nationale Gedichtendag wil ik toch iets met gedichten doen.
Vandaar aandacht voor en een ode aan mijn goede en lieve vriendin dichterette Pink Meltzer.
Pink schrijft in haar vrije tijd al heel wat jaren gedichten, ook is zij regelmatig te vinden bij diverse poëzie evenementen.
Pink schrijft over een lach en een traan en ook Leiden komt in veel gedichten voor.
Vooral haar korte gedichten vind ik vaak wel amusant.
Ach, ik pik zomaar willekeurig wat gedichten uit haar bundel "Pinksels Over Leven In Leiden".
Dat Pink echt overal te vinden is in Leiden blijkt wel uit dit gedicht.
Sommige rituelen zijn zo herkenbaar, het overkomt ons allemaal elke dag.
Kort maar krachtig.
En ook Pink heeft uiteraard weleens moeilijke relaties gehad.
Waarom verbaast onderstaand gedicht mij niet.
Soms maken we ons er nog weleens wat makkelijk vanaf.
Over liefde en Leiden valt ook wel iets te dichten.
We gaan al is het nog koud toch langzaam richting de lente, dus laat ik daar dan maar mee besluiten.
Voor zover ik begrepen heb is Pink alweer bezig aan haar volgende bundel.
Wanneer er een nieuwe bundel verschijnt kom ik daar zeker op terug.
Reacties
Ik snap het heel vaak niet, maar soms toch wel!