Te laat en toch precies op tijd.
De winter is plotseling ingevallen.
Vanaf vorige week dreigden de weersvoorspellingen al met de meest erge spookvoorspellingen, maar maandag was het dan echt zover.
Het is winter.
Al weken stond er een grote doos met allerlei bollen in de schuur.
Maar ja tijd om ze in de grond te stoppen had ik niet of het was net regenachtig weer.
Het is natuurlijk op zich veel te laat maar zondag dacht ik, nu moet het toch gebeuren.
Anders hoeft het echt niet meer.
Daar zit je dan op je knietjes op een toch al ijskoude zondagmiddag.
Rijp op het dakje van de schuur en 1 graad onder nul zit jij je bollen te planten.
En geloof me, dat is best koud aan je vingertjes en met handschoenen aan lukt het niet.
Een ruim uur en ongeveer honderd bollen later zat alles in de grond, zowel voor als achter.
Laatste aarde erover en laat nu de winter maar komen.
En die winter kwam al gelijk, 24 uur later lag er een mooi laagje sneeuw over de bollen.
Mooi gezicht de eerste sneeuw in de tuin, lekker warm dekbedje voor de bollen.
Je zou bijna op het bankje gaan zitten en genieten van je werk, maar lijkt me eigenlijk ook niet echt slim.
Hoe dan ook, een prettig gevoel dat je ondanks te laat toch nog op tijd kan zijn.
En nu maar afwachten wat er op gaat komen in het voorjaar.
Reacties
(Vanavond lekker in de Leidse Jazzgeschiedenis zitten bladeren terwijl een van de cd'tjs opstond. Nogmaals bedankt voor de tip: het is een schitterend werk.)
Hoewel, als de grond eenmaal flink bevroren is dan kan je er niks meer mee, maar alles is wel mooi droog nu.