Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Pageviews
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Statistieken
|
|
Schrik, verbijstering, woede, afscheid.
We schrijven Breda, donderdag 28 oktober 2010.
Je hebt de hele dag in je tuin gewerkt en bent blij dat hij helemaal winterklaar is.
Elke dag een stuk fietsen, een mens moet ook op oudere leeftijd in conditie blijven is zijn stelregel.
Zo ook deze dag, na het tuinieren nog even voor het eten een half uurtje fietsen.
Het werd zijn laatste fietstocht.
Vrijwel iedereen zal meteen denken, dat zal vast een hartaanval geweest zijn.
Was het maar een hartaanval dan is het nog te begrijpen en hoe moeilijk ook te aanvaarden.
Het was een triest en noodlottig ongeval waaraan hij korte tijd later in het ziekenhuis zou overlijden.
Ook een ongeval is nog hoe moeilijk ook te aanvaarden.
Wat niet te aanvaarden is, waarom reed de veroorzaker door en heeft zich nog steeds niet gemeld.
Je bent 88 jaar en voor je leeftijd nog kerngezond en staat nog midden in het leven.
Vrijwel je hele leven heb je je ingezet voor je medemens, waaronder ruim twintig jaar als missionaris in Tanzania.
Na twijfels over de kerk besluit je eind jaren zestig terug te komen naar Nederland en maakt een nieuwe start in het burgerlijk leven.
Je vind een lieve vrouw en trouwt, samen één en altijd klaar staan voor je medemens was hun motto.
Je werkt bij de sociale dienst en probeert het leed van veel klanten te verzachten door samen oplossingen te zoeken.
Ook na je pensionering blijf je tot vorige week aan toe actief in diverse organisaties met als doel klaar te staan voor je medemens.
Kortom dienstbaar aan anderen is je levensmotto.
We schrijven nogmaals Breda, donderdag 28 oktober 2010.
Je fietst in de schemer en wordt door een auto aangereden.
Zwaar gewond lig je op de grond en niemand die zich om je bekommert want de veroorzaker is zonder naar je om te kijken doorgereden.
Je kan met je laatste krachten nog 112 bellen en korte tijd later overlijd je in het bijzijn van je vrouw in het ziekenhuis.
Je hebt je altijd dienstbaar opgesteld voor je medemens.
Op het moment dat jij hulp nodig hebt, rijdt je medemens door zonder zich om je te bekommeren.
We schrijven Breda, vrijdag 5 november 2010.
Vanmiddag waren we aanwezig bij de uitvaartdienst en de crematie.
Geen zware dienst, een mooie dienst met mooie woorden waarin optimisme en vertrouwen in je medemens naar mijn gevoel de boventoon voerden.
Ik doe zelf niets aan het geloof maar was erg onder de indruk van de dienst.
Het heeft voor mij op dat moment niets met welke kerk dan ook te maken, maar met verbondenheid, hoop en kracht van een ieder daar aanwezig.
Het overlijden van mensen kan ik aanvaarden, hoe triest en moeilijk ook.
Het is een onderdeel van het leven dat ons allemaal ooit overkomt.
Wat ik niet kan aanvaarden is dat de veroorzaker niet eens gestopt is om te kijken naar het slachtoffer en zich nog steeds niet gemeld heeft.
Hoe hard en meedogenloos kan je zijn vraag ik mij dan af.
Het kaartje dat we in de kerk kregen zegt eigenlijk alles over dit bijzondere mens, die op zo'n tragische wijze uit het leven gereden werd.
Pierre
Utrecht, 23 juni 1922
Breda, 28 oktober 2010
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl
Reacties
Het programma kun je straks beluisteren op onze weblog.
Of op de website waar de programmas staan: http://www.wir-3.com/ kies voor radio de BOM
Groetjes van Ann
Het is altijd spijtig als mensen doodgaan.
En het kan allemaal onnodig nog vervelender, dat geeft een nog veel zuurdere nasmaak.
Jammer.