Demente hond en te gastvrije poes.
Regelmatig wordt gevraagd wanneer Chico of Spottie weer eens iets schrijven.
Het is inderdaad alweer een tijdje geleden, maar dat komt volgens mij omdat ze allebei te druk met zichzelf bezig zijn.
Dementie en te grote gastvrijheid voeren hier momenteel bij onze viervoeters de boventoon.
Een paar maanden geleden waren we voor de jaarlijkse APK keuring van Chico even bij de dierenarts.
Je kent het wel alle aandacht voor Chico, hartje luisteren, kammetje door de vacht, paar prikjes, even in de oren kijken en dan vervolgens mag ik pinnen.
Ik vroeg weet u waarom hij zoveel blaft tegenwoordig, hij reageert op alles wat beweegt tot en met regen aan toe.
Uhhhhh, hij is elf he, hij zal waarschijnlijk wat dement worden.
Dement???
Daar sta je eigenlijk niet bij stil, maar logisch ook honden kunnen natuurlijk dement worden.
Nou ja gelukkig geen korsakov, alhoewel .....we namen hem 4 jaar geleden mee uit een asiel in een dorp in Duitsland waar opvallend veel bierfeesten waren en ze wisten niets van zijn achtergrond.
Ik hoor ze nog zeggen in het asiel "Ihr belt nicht", ik dacht zo dat scheelt weer een mobieltje.
Maar ja, bellen in het Duits betekent blaffen en daar zaten ze toch wel een beetje fout mee.
Vanaf het moment dat we hem meenamen belde (blafte) hij regelmatig en momenteel belt hij meer dan ik per maand kan bellen.
Maar dement of niet, het is en blijft een schat.
Dan komen we gelijk bij de tweede gek in huis, Spottie.
Chico en Spottie gaan perfect met elkaar om, daar kan ik niks over zeggen.
Ze jumpen samen de mand in en uit, een soort dieren verzamelbak.
Ach en dat Spottie wat hondse neigingen krijgt is ook geen probleem.
Chico raakt zijn kluiven niet aan, maar Spottie heeft er een hoop lol mee.
Moet kunnen en misschien moet ik voor Chico maar eens een opwindmuis kopen.
Spottie is net twee jaar en naar nu blijkt een ondernemend vrouwtje.
Rondom zes uur staat ze te miauwen omdat ze weet dat het etenstijd is.
Tenminste dat dacht ik.
Nee, het kind heeft een poezenrestaurant geopend volgens mij.
Het viel mij op dat zowel de brokjes als het vlees de laatste tijd elke keer zo snel op waren.
Er zaten wel al een paar dagen twee andere wit/zwarte katten in de tuin en op het moment dat Spottie ze zag ging ze naar buiten en zag ik ze met zijn drieën onder de schutting door verdwijnen.
Ook had ik regelmatig het idee het kattenluik te horen terwijl Spottie in de kamer lag.
Gisteravond werd alles duidelijk.
Ik liep naar de keuken en zag twee katten lekker zitten eten, terwijl Spottie triomfantelijk mij aan zat te kijken met een blik van, gezellig he zo'n poezenrestaurant.
Voor ik mijn fototoestel kon pakken was alles alweer naar buiten en even later zat Spottie mij zielig aan te kijken naast haar lege etensbak en begon uit pure ellende maar aan de brokjes.
De andere twee heb ik nooit eerder in de buurt gezien dus kunnen zwervertjes zijn.
Morgen Amevedi en het dierenasiel maar eens bellen, en anders misschien opeens weer drie katten eerdaags.
Als je Spottie zo ziet liggen, kan je haar toch geen vriendjes of vriendinnetjes weigeren.
Ze zit ook al opgezadeld met een demente hond.
Ik ben bang dat dit verhaal nog weleens vervolgd gaat worden.
Reacties