In een opwelling.
We zitten in de laatste week van de komkommertijd, vandaar dat ik jullie maar even mee laat genieten van een (niet) technische Glibber.
Bij Glibber komen een aantal dingen altijd in een opwelling en moeten dan ook direct gebeuren.
Ik liep al een tijdje te denken om een nieuwe tuinset te kopen, alleen die nieuwe sets zijn best wel prijzig.
Ik had laatst een leuke aanbieding gezien, alleen de bijpassende kussens waren niet meer leverbaar volgens het filiaal van de winkel, een goed excuus om toch maar een jaartje te wachten.
Maar ja, dit zag er ook niet echt leuk meer uit.
Daarom blijft het knagen he, toch maar eens het hoofdkantoor gebeld of de kussens nog ergens te krijgen waren.
En ja hoor filiaal A had de kussens en B had de tuinset.
Een normaal mens koopt zoiets op bijvoorbeeld zaterdagmorgen en gaat dan op zijn gemak de boel neerzetten.
Nee Glibbber bedenkt zoiets om half vijf en wil het dan ook gelijk hebben en het liefst dezelfde avond nog eten in zijn nieuwe tuinset.
Ik had natuurlijk beter kunnen weten.
Het feest begon al in de winkel.
Ik zeg heel enthousiast, ik denk dat ik twee keer zal moeten rijden anders past het vast niet in mijn auto.
Nee hoor meneer, het is allemaal demontabel en zit in een makkelijk te vervoeren grote doos.
Daar sta je dan in je tuin vol met onderdelen, bouten en schroeven.
Na jarenlange studie snap ik de kromheid van de uitleg die Ikea altijd heeft en lukt het mij aardig om die spullen in elkaar te krijgen.
Maar dit was een andere winkel en een voor mij nieuwe kromheid.
Drie boekjes, voor elk onderdeel een apart boekje, dat is heel handig.
Een extra schroef of bout in de verpakking is ook altijd handig.
Alleen na het tellen van wat waarbij hoorde volgens de boekjes, hield ik een slordige veertig onderdelen over.
Dat brengt zelfs Glibber aan het twijfelen, of nee liever gezegd dat brengt juist Glibber aan het twijfelen.
Dan krijg je het probleem van de slimheid van de fabrikant en het mindere technische inzicht van Glibber.
Om het makkelijk te houden zou het handig zijn om alle onderdelen van de stoel bij elkaar te houden en hetzelfde met de bank en de tafel, zou ik denken.
Om ruimte te besparen en zodoende een kleinere doos te kunnen gebruiken, zaten de onderdelen door elkaar heen verpakt, had de fabrikant bedacht.
Daar zit dus het verschil in inzicht tussen consument en klant.
De enige die erg veel plezier had van de doos was Spottie.
Het grote puzzelen ging beginnen.
Tegen zeven uur had ik de tafel uit alle onderdelen kunnen herkennen en in elkaar gezet.
Het technische gevecht met de stoelen kon beginnen of hoorde het bij de bank.
Dit zijn van die klussen waarbij mevrouw Glibber heel verstandig binnen blijft zitten en ook niet komt vragen of het lukt.
Het antwoord weet ze door jarenlange ervaring al.
Ook Chico liet zich niet zien en Spottie verschool zich, maar wilde niets van het feest missen.
Een beetje slim figuur zorgt dat hij werkruimte heeft, nee Glibber werkt op een vierkante centimeter.
Eten in de nieuwe tuinset zat er niet in.
Zodoende werd de biertijd wat (uurtjes) verlengd en de koffie kwam wat later.
Tegen negen uur durfde mevrouw Glibber weer naar buiten te komen en zat de klus er zo goed als op.
Even na negenen was ik alle ellende vergeten en kon tevreden rondkijken.
Ziet er toch totaal anders uit.
Ik zette koffie en wilde buiten gaan zitten.
Blijkt het opeens behoorlijk afgekoeld te zijn en zit ik nog binnen koffie te drinken, maar wel met mooi zicht op buiten.
En om mijn plezier helemaal te verknallen voorspelde Helga van Leur ook nog eens regen tot aan het weekend.
Denk dat ik maar naar Piet Paulusma ga kijken die heeft meestal iets beter weer.
Reacties
Ik vind het heel knap dat je het voor elkaar hebt gekregen. Van mij een Oorkonde! Maar normaal is het niet.....alles moet snel verkocht worden, maar service is er niet meer bij.