Zo nu en dan vallen dingen heel gunstig samen.
Regelmatig stuur ik foto's naar haar door en zij schrijft de artikelen erbij.
Jacq is een creatief mens met veel leuke ideeën, het is dan ook niet vreemd dat ze naast haar schilderijen ook regelmatig de reclame-uitingen voor sommige bedrijven ontwerpt.
Zo nu en dan vraagt zij mij ook foto's te maken voor bijvoorbeeld de website van die bedrijven.
Ze werkt voornamelijk voor enthousiaste starters die niet het geld kunnen missen om dure reclamebureaus in te schakelen.
Laatst vroeg ze of ik wat foto's wilde maken in de Grofsmederij een nieuw restaurant op de Zijlsingel.
Eigenlijk was ik helemaal niet van plan er zelf een log over te maken, maar het werd zo'n leuke, lekkere en rare avond dat jullie het eigenlijk niet mogen missen.
Het restaurant ligt tegenover het Ankerpark waar vroeger de Koninklijke Nederlandse Grofsmederij in de Leidse volksmond ook wel de Grof genoemd was gevestigd.
Het toeval wil dat de Grof gesloten werd in de tijd dat Glibber erg actief was op het gebied van werkloosheid en behoud van werkgelegenheid.
Ik heb dan zelf ook nog gedemonstreerd tegen de sluiting, waar ik helaas nog maar één foto van kon terugvinden.
Het concept van eigenaar Karel Duijverman is uniek.
Hij heeft de zaak in twee gedeeltes opgesplitst, maar daar zit een duidelijke gedachte en visie achter.
Als je binnenkomt sta je in een snackbar.
Loop je verder dan kom je in de sfeervolle bistro, die de sfeer van de jaren vijftig uitstraalt.
Heerlijke inrichting die ondanks dat het een restaurant is, de sfeer van een huiskamer en initimiteit uitstraalt. (schrik niet Karel, je eerste lamp was niet kapot, maar komt door de flits)
Het idee achter de opzet van de zaak is echt mooi gevonden.
Alleen van zijn uitleg wordt je al enthousiast.
Ik zit in een wijk waar men niet zo snel een bistro binnenstapt maar wel een patatje op de hoek gaat halen.
Via de snackbar wil ik proberen de buurtbewoners de bistro binnen te krijgen.
In de snackbar bouw je het vertrouwen en de vriendschap op en wordt de drempel om een bistro binnen te stappen veel lager.
Daarnaast is het hier geen enge chique bedoeling, maar gewoon goed en lekker eten voor een nette prijs en vooral gezelligheid.
Ik snapte zijn uitleg en dook vervolgens in de menukaart, nou ja menukaart ik kreeg gelijk al zijn kaarten te zien.
En ook die stralen een jaren vijftig sfeer uit.
Het was een avond vol verrassingen en toevalligheden, alhoewel bestaat toeval?
Jarenlang heb ik heerlijk gegeten en een hoop lol gehad in een restaurant op de Apothekersdijk.
Opeens was de tent gesloten en heb de eigenaar/kok nooit meer gezien.
Ik kwam binnen bij de Grofsmederij en wie stond er in de keuken, Nes die ik dus al jaren uit het oog verloren was.
Gelijk wist ik, het eten gaat perfect worden vanavond.
Het was gezellig druk in het restaurant en een grote groep eters zat aan een lange tafel te eten.
Verrassing nummer twee, ik heb jarenlang als vrijwilliger/bestuurslid in het buurthuis in Groenoord gewerkt.
Zo nu en dan kom je nog wat mensen uit die tijd in de stad tegen, dat is meestal tijdens grote feesten.
Gelijk bij het binnenkomen zag ik Sander een van de vroegere tieners zitten, kom je elkaar toch weer eens op een andere plek tegen.
De avond werd mij aangeboden door eigenaar Karel Duijverman, ik ben dan altijd een beetje voorzichtig in mijn menu en drankkeuze.
Je gaat dan niet gelijk het duurste van de kaart kiezen, ik vind dat doe je niet.
En was trouwens helemaal niet nodig ik zag genoeg lekkere dingen op het menu.
Ik koos iets uit, maar daar was Karel het niet mee eens, ik moest en zou het menu "Tafeltje vol" nemen.
Ik heb er geen spijt van gehad, wat heb ik gegeten.
Dacht dat gaat mij nooit lukken, en bij het voorgerecht dacht ik al en dan moet ik hierna nog zo veel.
Nes kwam vragen hoe het voorgerecht was, veel en lekker zei ik.
Ach joh, dat is pas het begin , ik ga nu pas echt voor je koken zei hij lachend.
En om er nog een schepje bovenop te doen, kwam Karel langs en zei je moet wel ruimte houden voor een toetje hoor.
Ik begon visioenen te krijgen van een uit elkaar klappende Glibber, hetgeen alleen maar versterkt werd toen het hoofdgerecht op tafel werd gezet.
Op de foto staat nog niet eens alles, nadat ik de foto gemakt had kwam er nog meer bij.
Ik heb er maar geen foto meer van gemaakt omdat ik en geen groothoeklens bij me had en toch niemand ooit de foto's te zien zou krijgen.
Als ik straks uit elkaar klap dan doe ik dat met mijn camera in de hand nam ik mij voor.
Op een heel klein ijsje na heb ik het nagerecht overgeslagen en nam een Irish Coffee om af te sluiten.
We zaten nog wat na te praten en Karel nam mij mee naar buiten en liet mij vanaf de Singel zijn verlichting zien.
Ik kan het niet uitleggen, maar het is frappant hoe je buiten vanuit verschillende hoeken de symetrie van de verlichting binnen in de zaak ziet.
Dit bedenk je niet, dit wordt voor je bedacht kan niet anders.
Mocht je er ooit gaan eten dan moet je hem er zeker naar vragen, hij laat het je graag zien.
Voor mij was het duidelijk, zowel Karel als Nes zijn in de goede zin van het woord allebei even gek en vullen elkaar als gastheer en kok geweldig aan.
Hoe die twee elkaar ontmoet hebben is ook een verhaal apart, maar ook hier geldt weer toeval bestaat niet, soms moeten dingen gewoon zo wezen.
Ik ging voldaan naar huis en dacht, toch wel leuk een beetje hobbyfotograferen en zo'n weblog.
En ja, ik heb toch één nadeel aan het restaurant ontdekt, dat is de ondergaande zon.
Voor de gasten geweldig, maar voor fotografen een ramp.
In slideshow nog wat willekeurige foto's.
Reacties
Ikheb wel eens het idee gehad dat hij te goed van vertrouwen was. Ik wilde met mijn pinpas betalen, maar dat kon niet bij hem. Had niet genoeg contnt bii me. Geeft niet, zei hij, dan kom je dat morgen toch even brengen. Hoeveel mensen zullen daar misbruik van hebben gemaakt?