Klasse concerten in de Q-Bus.
Regelmatig organiseert Hans van Polanen mooie concerten in de Q-Bus, alleen meestal wel door de weeks.
En dat kan toch vanwege werk etc nog wel eens moeilijk zijn om er naartoe te gaan.
Woensdagavond was er een dubbelconcert wat ik echt niet wilde missen.
Als eerste traden Tommy Womack & Will Kimbrough op.
Onder de naam Daddy trekken deze twee Amerikaanse singer-songwriters momenteel door Europa.
Om een indruk van deze twee klassegitaristen en zangers te krijgen, kan je even op onderstaande foto klikken.
Een mooi voorprogramma, maar het mooiste moest nog komen.
Ik keek echt uit naar het volgende concert, had er al iets van gezien op diverse sites.
Het waren wel zitconcerten, dat vind ik altijd wat jammer.
Maar ik huppel toch rond met mijn camera dus heb er eigenlijk geen last van.
Het leuke met de programmering van de Q-Bus is dat je soms heel verrassende artiesten tegen kan komen die hier in kleine kring of totaal onbekend zijn.
Het komt ook regelmatig voor dat er groepen of artiesten optreden waar je in het weekend op de grotere podia drie of vier keer zoveel toegang voor betaald.
Fons wist in de pauze de juiste nummers te kiezen uit zijn eigen collectie.
Nog even snel een biertje pakken en dan door naar het tweede concert van de avond.
David Olney & Sergio Webb, uiterlijk twee totaal verschillende figuren.
Bij het zien van Sergio Webb, zag ik in een flits de opkomst van ZZ Top destijds bij Rock Palast in Duitsland voor me.
Dit duo uit Nashville weet je constant op het verkeerde been te zetten.
Op het moment dat je ze net in een categorie muziek hebt ingedeeld, spelen ze weer iets anders en kan je je mening helemaal bijschaven.
Zo sta je te swingen, om even later gepakt te worden door het mooie nummer "Thank you mister Vermeer", wat je hieronder kan horen.
Maar hoe lief sommige nummers ook konden klinken even later ging het er weer rauw aan toe.
Sergio Webb is behalve een klasse gitarist ook een van de rustigste gitaristen die ik ooit heb zien optreden.
Zo nu en dan stond hij al spelend stokstijf stil en bewogen uitsluitend zijn vingers, alsof hij in een andere wereld zat.
Regelmatig wisselde hij van gitaar en ongelooflijk wat hij liet horen.
Naast de rustige nummers ook veel swingend werk.
Hieronder de laatste twee nummers van het concert.
De eerste drie minuten waan je je nog ergens in Mexico onder een palmboom met een glas tequilla in je hand.
Even later tijdens het laatste nummer schrik je wakker en zit weer midden in het leven van de rauwe blues.
Een geweldig concert.
Na afloop waren er natuurlijk cd's te koop, die dan ook grif verkocht werden.
Leuk ook om de verschillen te zien.
David Olney ging na het optreden gelijk de zaal in en stond gezellig met iedereen te kletsen.
Fons legt even uit wie Leidse Glibber is.
Terwijl David Olney vrolijk stond te kletsen, zat Sergio Webb op zijn gemak al zijn snoertjes te sorteren en op te rollen.
En toch leuk, in plaats van de cd's te promoten, promoot hij gewoon mijn visitekaartje.
Zie je wel, hij komt uit een andere wereld, maar wel een mooie denk ik.
In de slideshow nog een paar willekeurige foto's van dit geweldige dubbelconcert.
Mochten ze toevallig bij je in de buurt komen, dan is het zeker aan te raden dit concert te gaan zien.
Reacties