Er zijn van die momenten waarop Glibber denkt, hoe is dit mogelijk.
Vrijdagavond was zo'n moment.
Martyn Joseph trad op in de Q-Bus in Leiden, vrijwel niemand in Nederland kent deze man, ik zelf tot gisteren ook niet.
Maar dan vraag ik mij af, in Engeland speelt hij in de grootste zalen die allemaal uitverkocht zijn en hier kent vrijwel niemand hem, hoe kan dit.
Voordeel is natuurlijk wel dat je hem dan gelukkig nog in een kleine intieme zaal als de Q-Bus kan zien optreden.
Volgens hem was dit het concert waar hij al tijden op gewacht had.
Het blijft een raadsel, maar Hans weet het elke keer weer te presteren de mooiste artiesten of bands naar Leiden te halen.
Artiesten waar je bijvoorbeeld in Paradiso etc al gauw een 40 tot 50 euro voor betaald zet hij in de Q-Bus neer voor 10 euro.
Zo ook vrijdagavond met Martyn Joseph, in Engeland steevast uitverkocht en hier voor een select gezelschap een geweldig optreden.
Dankzij het minifilmcameraatje (bij scrabble levert dit woord al gauw een honderd punten op) kan ik ook wat live filmpjes maken.
Maar zeker bij een artiest die je niet kent is het even afwachten of je wel een mooi of leuk nummer opneemt.
Ik had geluk, het nummer "Lonely like America" was helemaal perfect om op te nemen.
En met de knipoog naar "Dancing in the dark" van Bruce Springsteen halverwege het nummer was het voor mij als Springsteen fan natuurlijk helemaal leuk.
Het heeft wel wat, drie gitaarkoffers op het podium.
Er werd dan ook regelmatig van gitaar verwisseld.
Je kan een hoop schrijven over een concert, maar het blijven woorden.
Je moet het gewoon gezien en gehoord hebben om te begrijpen dat het onbegrijpelijk is dat wij in Nederland Martyn Joseph nog niet kennen.
Zijn afscheidsnummer gaf aan wat een in feite bewogen man het is, die het ook nog steeds heel leuk vindt om voor dit soort kleine zalen te spelen met een dankbaar publiek.
Hij improviseerde een danknummer met onder andere ruime aandacht voor Hans van Polanen.
Twee jaar geleden was hij voor het eerst in Leiden en trad toen op in de winkel van Hans, daar greep hij uiteraard op terug in dit nummer.
Het publiek had genoten van zijn optreden en in Leiden heeft hij in elk geval een hoop mensen de muzikale ogen geopend, het was ook niet vreemd dat zijn cd's na afloop als broodjes over de toonbank gingen.
En natuurlijk kwam hij terug voor een toegift, alleen deze deelde hij echt met het publiek.
Hij ging dan ook de zaal in om zijn laatste nummer te spelen tussen zijn publiek.
Een leuk eind van een mooi concert.
Je hoeft het niet onder stoelen of banken te steken, Martyn Joseph verdient het om ook in Nederland door te breken.
En zoals een echte Welsh Men doet, eindig je natuurlijk gewoon bij de bar.
Glibber heeft het nooit zo met singer/songwriters, meestal denk ik halverwege geef mij nu maar een stevige band.
Vanavond heb ik geen moment dat gevoel gehad en baalde dat het concert was afgelopen, dat zegt toch wel iets over Martyn Joseph.
De andere filmpjes die ik gemaakt heb van dit opptreden zijn te vinden op You Tube.
Reacties
Kan hij ergens nog rustig over straat.