Dat Leiden mooi is hoef ik jullie niet meer te vertellen, dat heb ik al meer dan genoeg gedaan.
Afgelopen woensdag (oudejaarsdag) keek ik naar buiten en zag door de mist een heel klein winters wereldje.
Oudejaarsdag is altijd zo'n rare dag, je hebt alles in huis en toch wil je nog even de stad door.
Ik heb dan ook altijd zo'n soort kinderlijke spanning dat het toch een bijzondere dag is.
Vind het ook leuk als de mensen in de winkel en op de markt elkaar een prettige jaarwisseling wensen, van dat soort kneuterige dingen loop ik op zo'n laatste dag van het jaar van te genieten.
Voor de rest schijn ik vrij normaal te zijn hoor.
Gelukkig moest ik nog een pak ophalen bij de stomerij dus had een goede reden even de stad in te gaan.
Zoals altijd camera bij me, en dat was maar goed ook.
Omdat het ijs in de stad nog niet sterk genoeg is om op te schaatsen, had de motsneeuw door de mist de kans een klein laagje poedersuiker over het ijs te leggen.
Door het beetje wit op het ijs worden plekken als bijvoorbeeld het Rapenburg dan extra mooi, en straalt een enorme rust uit.
Doordat nog niemand op het ijs geweest is, lijkt het alsof ze een witte deken over het water van het Rapenburg hebben gelegd.
De Vliet heb ik altijd al een van de mooiste grachtjes gevonden, ook als ik er zomers doorheen vaar.
Met het ijs en de enkele bootjes langs de kant, geen auto's en alleen een paar fietsen geeft het wel een Anton Pieckachtige uitstraling.
Maar ook het andere gedeelte van de Vliet met op de achtergrond door de mist slechts een vage blik op de Pieterskerk zijn van die plaatjes die een stad mooi maken.
Toen Glibber nog een Glibbertje was waarschuwde zijn moeder hem altijd dat het ijs onder bruggen altijd zwakker is.
Daar trek je je natuurlijk als kind niets van aan, vandaar dat ik ook meestal onder de bruggen door het ijs zakte.
Hetgeen bewees dat ze toch gelijk had, en het ijs is nog steeds onder de bruggen zwakker.
Sommige dingen veranderen ook nooit.
Ook heerlijk om te fotograferen is natuurlijk de Wittesingel.
Vroeger, toen je nog echte winters had was de Zoeterwoudsesingel de "Openbare IJsbaan".
Dat hield in dat er kraampjes met koek en zopie op het ijs werden toegelaten, er muziek was, extra verlichting en politie op de schaats toekeek op de veiligheid.
Als hij geopend was ging je ook met school daar schaatsen.
Een soort schoolschaatsen in plaats van schoolzwemmen.
Vanaf begin november tot vaak in mei stonden er grote borden op de bruggen met ongeveer de tekst, "Toegang tot openbare ijsbaan verboden".
Op het moment dat de ijsbaan openging schoven ze er een bordje "geopend" overheen.
Jammer dat de borden er niet meer staan, een openbare ijsbaan zal het wel nooit meer worden, maar het stond zo geinig die borden in mei, als je er in je t-shirtje langs fietste.
Gelukkig kon er op de kleinere sloten wel al geschaatst worden zoals hier op de Lorentzkade.
Hoe vaak Glibber hier en op de Vollenhovekade vroeger in het water gelegen heeft is bijna niet meer te tellen.
Favoriete sport vroeger van Glibber was zwemmen, maar in de winter waren "ijssie brouwen" en "schotsie lopen" toch wel het meest populair.
Glibber was klein, licht van gewicht en snel, dus op het moment dat iedereen afhaakte of als er al meerderen door het ijs waren gegaan, dan waagde Glibber nog een poging.
Dat ging heel vaak goed, maar ook zo nu en dan goed fout.
Tegenwoordig wordt het schijnbaar vrijwel niet meer gedaan, want als wij langs waren geweest zag het ijs en niet meer zo mooi uit als nu.
Ook van de ijsbaan van de IJsclub Oegstgeest werd volop gebruik gemaakt op oudejaarsdag.
Eindelijk hadden de kinderen weer eens een kerstvakantie met ijs, voor mijn gevoel hadden we vroeger bijna niet anders.
Met het kasteel Oud Poelgeest op de achtergrond heeft deze ijsbaan toch ook wel een aparte sfeer.
Ondanks dat Glibber meer een zomermens is, geniet hij toch wel van dit soort winters.
Nu alleen nog even een Elfstedentocht en je hoort mij niet meer klagen over de winter.
Reacties
Off topic: het gaat uitstekend, geeft een gevoel van rust, dat zegt meer dan genoeg
Ik heb ook wel op de Zoeterwoudse Singel geschaatst.
En op de Oude Rijn, de Nieuwe Rijn en Stille Rijn, het Rapenburg.
EN ja, onder bruggen was het ijs zwakker, maar al dat ijs bereikten we wel zonder op de kant te moeten. Kun je je voorstellen dat we onder het Gangetje door geschaatst hebben? Dat deden we toch echt in 1963.