Het is niet te geloven maar Glibber staat overdag Sinterklaasliedjes mee te galmen en krijgt 's avonds een van de mooiste concerten sinds jaren te zien en te horen.
Glibber was nog maar net opgewarmd van vier uur in de kou staan of hij kwam bij een van de meest hartverwarmende concerten van de afgelopen jaren.
Ik snap niet hoe Hans van Polanen het elke keer weer voor elkaar krijgt om toonaangevende buitenlandse groepen en artiesten naar Leiden te halen.
Het is natuurlijk niet zonder risico's want hij doet het gewoon puur uit liefde voor de muziek en draagt zelf het financïële risico.
Daar moet je allereerst muziekkenner voor zijn en ten tweede ongeveer weten wat je publiek mooi vind.
Afgelopen zaterdag schoot hij weer perfect in de roos.
De Amerikaanse Grayson Capps & The Stumpknockers, muziek zoals muziek hoort te zijn.
Muziek die uit de tenen kwam, maar daar kom ik straks nog op terug.
Glibber houdt van vrij veel muziek, maar in zijn hart is hij een blues en rock fan.
En dat kreeg hij volop deze avond.
Ouderwets hard werken en genieten van wat je het publiek voorzet.
Glibber kan daar helemaal van genieten en zeker nog als het echt swingt en muzikaal goed in elkaar zit.
Misschien een moeilijke omschrijving, maar ik snapte hem wel op dat moment.
Toen ik tegen Fons muziekkenner bij uitstek zei, dit is te gek en lekker rauw, verbeterde hij me met ongeveer de volgende woorden.
Dit is echt klasse, inderdaad lekker hard en rauw maar het is zo pefect en doordacht.
Als het mooiste stukje vlees wat je je in kan denken en waar elk zeentje en oneffenheid uitgehaald is, en dan op je bord wordt gelegd.
Het was pauze en dan ga je naar de rokersruimte.
Die is in de Q-Bus gelukkig ruim en gezellig.
Ze hebben daar noodgedwongen de bovenbar ingericht als rookruimte.
Er is geen bediening, maar je neemt je drankje mee van beneden en dan is het best (redelijk) gezellig.
Terug naar het concert.
Waar Grayson Capps en The Stompknockers mee te vergelijken zijn is moeilijk te zeggen.
Soms leek het op Lynard Skynard en even later weer op Poco.
De niet muziekkenners zijn nu massaal afgehaakt, maar wie weet leer je er nog wat van.
Ik had het in het begin van deze log over de voeten van Grayson Capps.
Het komt op de foto's niet zo duidelijk over, maar meerdere mensen wezen mij erop om naar zijn voeten te kijken, het leek inderdaad wel of de muziek uit zijn tenen kwam.
Kortom het was gewoon een perfect concert waar Glibber echt van genoten heeft.
Nou vind ik de meeste concerten waar ik naartoe ga goed, maar deze verdiend echt een tien+.
Er waren slechts een paar mensen die het misschien minder naar hun zin hadden, dat waren de mensen van het geluid.
In de Q-Bus moet men zich aan de decibellenmeter houden, maar ja of dat lukt met dit soort snerpende solo's is natuurlijk de vraag.
Het antwoord is duidelijk ja, maar het kost ze wel veel moeite.
Probleem is echter de hele vergunning is opgehangen aan de decibellenmeter, vandaar dat de jongens van het geluid er bovenop zitten om hem niet in het rood te laten komen.
Er wordt weleens gereageerd dat Glibber een goede ambassadeur voor Leiden is, maar daar ben ik echt niet de enige in hoor.
Een van de gemeentevoorlichters en muziekliefhebber Fons zorgt er ook altijd voor dat buitenlandse bezoekers iets mee krijgen van Leiden, zoals hier bij de sologitarist van vanavond.
En ook de drummer was erg geïnteresseerd in onze stad, en dat levert behalve een boek nog een extra dvd op.
Ach, ik denk dat elke rechtgeaarde Leidenaar op zijn of haar manier gewoon een goede ambassadeur voor de stad is of hoort te zijn.
Morgenavond gaan we eens een kijkje nemen in het Huis van Sinterklaas.
Reacties