Direct na de optocht kwamen we Willem Beij nog even tegen, inderdaad de neef van de Zangeres zonder naam.
Ook hij ging richting de Twee Spieghels om weer een aantal ex-finalisten van Leids Festival van het Levenslied te ontmoeten.
We slenterden richting de Spieghels en onderweg was het overal lekker druk.
De zon scheen nog steeds en bijna iedereen was de regen van de avond en nacht ervoor alweer bijna vergeten.
Toch leuk dat er mensen zijn die hun hoedje aanpassen aan het thema van de optocht.
Natuurlijk eerst even gekeken bij Tilly met de Tranentrekkers, steevast staan ze garant voor een geweldig optreden.
Zoals elk jaar weer zorgden ze voor een vol Hooglandse Kerkplein.
Waar het ook druk was, dat was op de toiletten.
De WC politie kon het maar net aan in goede banen leiden.
Eindelijk aangekomen bij de Twee Spieghels trad net Rose op.
Binnen twee minuten kwam de vraag of we nog naar Tilburg komen met het carnaval.
Ik was al blij dat ik nog steeds op twee benen rondliep, maar toch maar gelijk de afspraak gemaakt voor de twee Glibbers.
Ronny Jordaan kende ik nog niet.
Behalve een goede stem kan hij ook een mooi stukje mondharmonica spelen.
Brigitte en Frank namen ondertussen nog even de rest van het programma door.
En zo hoort het, een Tilburger met een Leids Shawltje om.
Toch leuk dat een van de barkeepers van de tapeilanden even gedag kwam zeggen, alleen wel met lege handen.
Gelukkig werd dat probleem erg snel opgelost.
Ook Frank kreeg uiteraard dorst van het zingen.
Ze zeggen weleens het publiek stond van enthousiasme op de banken, in dit geval op de prullenbakken.
We komen elkaar een of twee keer per jaar tegen tijdens een optreden, maar het is altijd gelijk of we elkaar bijna dagelijks ontmoeten.
Ik blijf het zeggen, en zal ooit gelijk krijgen, hierna kwam Kevin die echt een grote carriere tegemoet gaat.
Met zijn 19 jaar weet hij al een aantal jaren het publiek voor zich te winnen.
Na twee dagen hard werken had Marjo het wel een beetje gehad en verlangde naar haar vakantie deze week.
Binnen was het natuurlijk ook tussen de artiesten onderling erg gezellig.
Frank en Sjannie zouden voor het eerst als duo optreden als afsluiting en zagen het helemaal zitten.
Er waren ondertussen buiten twee dingen veranderd.
Het was donker en het was weer begonnen te regenen.
Regen is een beetje zwak uitgedrukt, het stortte weer.
De barkeepers die alleen maar even overgestoken waren vanaf de tapeilanden waren dan ook kleddernat.
Frank en Sjannie deden de finale-act, terwijl de regen nog steeds met bakken uit de lucht kwam.
Maar ondanks de stromende regen bleef het publiek staan.
En ook het barpersoneel ging nog een keer helemaal los.
Met regen moet je elkaar schijnbaar vasthouden, ik keek om mij heen en zag alleen maar stellen.
Op het podium, op de trap alleen maar stellen.
Tot aan de bar aan toe.
En de rest van de mensen hield elkaar gewoon in de polonaise vast.
I'am singing in the rain, had heel toepasselijk geweest.
Na afloop ben ik met Frank nog even de stad ingelopen, alleen door de gigantische drukte raakten we elkaar kwijt.
Ik liep over de kermis en dacht het was toch weer een 3 oktober met veel hoogtepunten.
Ik was verstandig en liep door naar huis, ondertussen was ik behoorlijk afgedraaid.
De laatste dagen in de stad veel complimenten op mijn site gekregen, maar ook de vraag waar doe je het allemaal voor, het kost toch enorm veel tijd.
Misschien kom ik morgen of overmorgen wel met een antwoord.
Hieronder nog een (niet zo lang hoor) fotofilmpje met sfeerbeelden de Twee Spieghels.
Reacties
Het ziet er weer allemaal super uit!
nou ja, volgend jaar dan maar weer.