He he ik mag ook weer eens een verhaaltje blaffen.
De laatste weken was het baasje Glibber constant de deur uit en als hij thuis was, zat hij achter het schermpje om weer op te schrijven waarom hij deur uit was.
Ik snap jullie mensen niet hoor.
Staat bijvoorbeeld met de Lakenfeesten bijna heel Leiden op straat, gaat die stomme baas van mij er nog eens plaatjes van maken en op het schermpje zetten.
Dat hoeft toch niemand meer te zien omdat ze er zelf bij waren.
Maar het baasje is toch helemaal gek.
Dat hij naar die drukte gaat, vooruit kan ik begrijpen.
Als er een hoop honden buiten spelen vind ik het ook leuk er tussendoor te lopen.
Maar ik ben nog nooit naar de werpdag geweest van een hond die al meer dan vierhonderd jaar dood is.
Volgens mij gewoon een reden om wat extra drinken te krijgen.
Mijn hondenverstand was er van overtuigd dat die Glibber dus echt niet spoort om al die gekke dingen te doen.
Tijd voor mij om in te grijpen en hem maar eens mee te nemen naar de natuur.
Daarom heb ik zondag die mensenGlibbers maar eens uitgelaten in het Leidse Hout.
Het is natuurlijk erg opletten voor mij want die gekken lopen zo in zeven sloten tegelijk.
Glibber hoorde muziek en wilde gelijk alweer afslaan, maar nee lopen zal je Glibber.
Volg Chico maar, ik weet de weg.
Een paar heel voorzichtige spieroefeningen zijn ook wel goed voor die luilak, maar laat ik nou maar een klein bruggetje nemen anders redt hij het vast niet.
En dat tempo, doodziek word je er van, het loopt totaal niet door dus kan je elke keer weer terug om het boeltje bij elkaar te blaffen.
Denk ik op het veld zelf nog even wat te kunnen spelen, nee hoor geen hond te zien.
Oh jee, Glibber ziet weer een beetje water met wat spiegelingen.
Moet hij weer zo nodig een plaatje maken.
Nou ja, voor hem is het ook zondag, dus ik wacht wel weer even.
Eigenlijk is er geen klap aan om die Glibbers uit te laten, dat geslenter is niets voor mij.
Vandaar dat ik ze maar richting terras bracht, heb ik ook even rust.
Op het moment dat het terras in zicht kwam konden ze opeens wel doorlopen.
Mensen blijven rare beesten hoor.
Er stonden gelukkig hondenhokken genoeg op het terras en kon daarom lekker in de schaduw liggen.
Voordeel met deze hondenhokken is, dat ook de baasjes bij je in het hok passen, dan kan je een beetje op ze letten.
Het was zo druk dat er voor Rob Baars, die bijna elke week op een houtje speelt geen hondenhokje meer over was.
Hij had er denk ik geen last van, want hij bleef de hele middag op zijn houtje spelen.
Ik gaf de Glibbers wat te drinken dan zijn ze gelijk rustig en kon ik op mijn gemak wat rondkijken.
Opeens zag ik wat ik altijd al gemist heb, een hond op wieltjes achter twee grote wielen met een mens ernaast.
Ik vloog bij Glibber op schoot om hem het te laten zien.
Die wil ik ook, scheelt een hoop lopen.
Ik wil hem, ik wil hem, ik wil hem, blafte ik tegen Glibber, maar nee hoor zelfs slijmen hielp niet.
Ik moet gewoon blijven lopen.
Nou dan ga ik maar weer liggen en links en rechts wat mensenpoten bekijken.
Kleine tip voor al mijn medehonden.
Het Theehuis de Leidse Hout is 365 dagen per jaar open en zelfs eens in de vier jaar 366 dagen, dus je kan elke dag je baasje daar even stallen zodat je zelf ook wat rust hebt.
Ik zie jullie wel in het Leidse Hout, blaf ze en een
van Chico.
Reacties