Het had een leuk dagje uit naar Amsterdam moeten worden met het personeel van Cintas.
De stemming zat er dan ook al snel in toen we begonnen met koffie en gebak in Amsterdam.
Enige waar ik een beetje van baalde, was dat we via via hadden gehoord dat het management op eigen gelegenheid zou komen in plaats van met ons in de bus.
Maar ondanks dat smaakte de koffie best en waren we van plan er een leuke dag van te maken.
Terwijl we gezellig aan de koffie zaten, stormden er twee met bivakmutsen gemaskerde (ik denk) mannen binnen.
Na een hoop (verbaal) geweld en intimidatie werden we gedwongen naar een videofilm te kijken.
Bij de eerste beelden schrok ik me rot, ik zag ons eigen bedrijf in beeld en vermoedde al waar het heen zou gaan.
Hierna kwamen Leon, Jeroen en John in beeld.
Opeens was alles duidelijk, het via via telefoontje dat ze op eigen gelegenheid zouden komen was gepleegd door de bivakmutsen die naar nu bleek het management gezijzeld had.
In een dramatische oproep vroeg Jeroen ons te helpen hen te bevrijden.
De kidnappers vroegen vijftigduizend euro, een hoop dollars en 6 goudstaven.
En dat alles moest voor vijf uur zaterdagmiddag aan de kidnappers worden afgedragen.
Dan heb je natuurlijk als personeel een probleem en zijn de meningen aardig verdeeld.
Je hebt een gedeelte wat zegt, "opgeruimd staat netjes", of de bazenlikkers die gelijk zeggen, "ik ga ze bevrijden" en dan nog de groep die zegt, "waarom kom ik in deze ellende terecht", had ik maar een echt vak geleerd".
Al snel bleek dat het IQ en logisch nadenken bij al het personeel heel hoog ligt.
We zitten op de helft van de maand, het management moet opdracht geven het salaris te storten, dus......................................bevrijden die hap.
Omdat de kidnappers waarschijnlijk niet helemaal zeker waren van hun zaak gaven ze ons een aantal koffertjes mee met tips hoe we voor vijf uur aan het losgeld konden komen.
We splitsten ons op in vier groepen en gingen op pad om het losgeld binnen te krijgen.
Glibber zat in team twee.
Wat voor team was team twee, moeilijk te omschrijven maar vergelijk het maar een beetje met het huidige Nederlands elftal, teamplayers dus.
Kijk maar hoe gezellig en vol inzet we onze eerste opdracht hier zitten uit te voeren.
Uiteraard heeft nu iedereen door dat het een spel was, maar wel heel goed in elkaar gezet.
Onze volgende opdracht was om op een Peter R. de Vries manier een reconstructie te maken van de kidnapping.
De hele reconstructie werd gefilmd en krijgen we eerdaags op DVD, met alle opnames van de andere drie teams. ( Er gaat een gerucht dat de filmpjes ook op You Tube komen)
Omdat we toch in de buurt van een kroeg stonden kozen wij voor het scenario dat het management naar voetbal had zitten kijken in de kroeg.
Bij het verlaten van de kroeg zagen ze iemand op de grond liggen die duidelijk problemen had, en uiteraard gingen ze daar op af om hulp te bieden.
Het bleek echter nep te zijn en een tweede kidnapper overviel ze, waarna ze het bestelbusje ingeduwd werden.
Glibber in de rol van Peter R. de Vries, mocht daarna de onopvallende getuige Madeleine Po...
(uit privacy overwegingen zijn de laatste drie letters van haar achternaam weggelaten) intervieuwen.
Klein citaat uit het intervieuw," kheb dhele afond ernaast geseten, se keeken niet eens nar men tieten, heb wel twintig duisend gekost se op te pimpen.
Se liepe nar buite, en hoorde gegil zag ze ze die bus ingegooid worre, ze sulle nu wel dood sijn.
Trauwes heb jij wat te doen straks stuk"
Bij alle opdrachten viel er geld te verdienen, en kon je extra geld verdienen door te dealen en bijvoorbeeld eigendommen te verkopen of andere zaken.
Punt was zoveel mogelijk geld binnen te krijgen om het losgeld te kunnen te kunnen betalen.
Bij de eerste opdracht bracht bijvoorbeeld de garantie van een foto op mijn website 500 euro op, maar het prive telefoonnummer van Paula 1000 euro, de klapper was het rijbewijs van Wouter, daar vingen we een goudstaaf voor.
Bij de tweede opdracht gingen we echt de mist in.
We werden met kettingen aan elkaar vast geboeid en moesten binnen een minuut loskomen.
Zo niet dan kostte het geld of persoonlijk bezit.
Het werd dus persoonlijk bezit en iedereen kon, om geen geld te verliezen, zijn of haar riem inleveren.
Daarnaast kon er om aan extra geld te komen, natuurlijk nog extra gedeald worden.
Even voor de goede orde, wij zijn geen bazenlikkers, maar willen wel hoog scoren, vandaar dat sommige leden van ons team op blote voeten door moesten.
Duizend euro voor een paar schoenen mag je niet laten schieten.
Hierna kwamen we bij de bitch.
Op het moment dat ik haar zag moest ik denken aan Tina Turner in de rockopera Tommy van the Who.
Daar zat ze, de Acid Queen, lief, aardig maar volledig onbetrouwbaar.
Glibber is een beetje ouder en kent dit soort vrouwen, en weet dat hij op zijn hoede moet zijn.
Ik lette even niet op en zag mijn jongere collega Wouter in haar web verstrikt raken.
(om echtsheidingen te voorkomen, dit is een weblog en daar lopen realiteit, fake en fantasie door elkaar)
Maar de bitch wilde zaken doen, ze had er veel geld voor over om ons tot het uiterste te laten gaan.
De eerste deal waren onze sokken en horloges die ze wilde hebben.
Nadat ze die had bouwde ze een feestje, maar dat is allemaal fake.
Haar doel had ze nog niet bereikt.
Ze bood al het geld wat ze had, als ze de boxershort van Wouter kreeg.
En dan heb je een probleem.
Het management is gegijzeld, wij moeten geld bij elkaar halen om ze te bevrijden, en Wouter zit in zijn proeftijd.
Conclusie,...............................................inderdaad.
Aan het eind van de middag hadden we een koffer vol met geld en drie goudstaven.
We zagen wel dat andere teams ook heel wat hadden ingeleverd, volgens mij zat iedereen nog volledig aangekleed in de bus toen we vertrokken.
Het geld werd geteld, totaal was het genoeg om het management vrij te kopen.
Team twee, waar ook Glibber in zat had 27.000 euro binnen gehaald en werd winnaar.
Dat iedereen zijn best heeft gedaan is duidelijk, maar het is natuurlijk ook logisch dat wij als team twee gewonnen hebben.
Wij waren een doorsnee van het bedrijf, twee man sales, een planner, tante administratie/pecunia en een bijrijder.
Dat kan toch niet mis gaan.
Vlak na deze uitslag kwamen Jeroen, John en Leon vrij.
Met een gerust hart konden ze samen met hun ontvoerders op de foto.
Het was duidelijk wie namens ons team de overwinningstrofee in ontvangst mocht nemen.
Tijd voor een borrel, zodoende gingen we aan boord van de borrelboot om een tocht door de Amsterdamse grachten te maken.
De meesten waren na een middag lopen door Amsterdam wel toe aan beetje zitten en wat rondkijken.
Maar ook op het achterdek was het best lekker in het zonnetje.
Sommige foto's vragen om een reactie eerdaags.
Tong uitsteken naar je collega vraagt natuurlijk om ellende.
We hebben ruim een uur gevaren en het was heerlijk even op het water te zijn.
Alleen dat oranje blijft toch wel erg knallen hoor op de foto's.
Na de boot werd het tijd om een hapje te gaan eten.
Het eerste wat me opviel waren de enorme spiegels in het restaurant, daar moet voor een amateurfotograafje toch iets leuks mee te doen zijn.
En ja hoor gelukt, foto in de spiegel genomen zonder dat je de fotograaf en de flits ziet.
Ook dit vond ik wel een leuk spiegeleffect.
Tussen de gangen door wist een goochelaar ons behoorlijk te boeien.
Blijf me toch afvragen hoe hij die spijker in zijn neus kreeg.
Maar met een nijptang heb je hem er gelukkig ook zo weer uit.
Het balletje balletje blijft natuurlijk altijd leuk.
Ben er zelf ooit een dikke twintig jaar geleden op straat eens ingetrapt en dat vergeet je nooit meer.
Na het diner was het tijd om weer uit te vliegen.
Zodoende dat we met een tevreden gevoel Amsterdam de rug toekeerden om terug te gaan naar de bus.
Het was een perfect bedrijfsuitje, wat ook erg goed voor de onderlinge verstandhouding is geweest.
Omdat het toch ook weer terug verdiend moet worden, is Glibber de komende twee dagen weer onderweg.
Er komen wel logs op de site, maar reacties van mijn kant kan je pas woensdag weer verwachten.
Voor de liefhebbers hieronder nog een fotofilmpje met nog veel meer foto's.
Reacties