Daar ben ik weer.
Alles en iedereen is in de ban van het voetbal en dan heb ik de ondankbare taak weer eens een verhaaltje te mogen blaffen.
Die voorganger van me, inderdaad Lobbes,
die draaide zijn poot er niet voor om en blafte bijna wekelijks wel een verhaaltje.
Ik hoef niet zo zeer een bekende loghond te zijn en houd me wat dat betreft een stuk rustiger.
Zolang ik maar uitgelaten wordt en ze een beetje met me spelen hier in huis vind ik het allemaal best.
Ook mijn uitlaten is nou niet echt een van de grootste sensaties ter wereld.
Ik doe gewoon eerst mijn plas omdat de planten toch ook vocht nodig hebben.
Op de hoek tegenover het landje ga ik volledig tegen mijn zin in maar even zitten omdat het baasje dat zo leuk vindt.
Maar eenmaal op het landje neem ik een spurt en verdwijn tussen alle hoge groeitoestanden.
Totdat het baasje een stok heeft gevonden.
Ze zeggen altijd dat wij honden stokken vinden, maar dat is niet zo.
Baasjes vinden ze eerst, dan zijn ze er op uit gekeken en gooien hem weg.
Omdat wij dat zonde vinden gaan wij die stokken dan weer halen.
Wat een actiefoto he voor een hondje van tien jaar.
Ach wat dat betreft lijk ik misschien wel op het baasje, we worden wel ouder maar doen net alsof het niet zo is.
Stok teruggebracht en dan is het afwachten, houdt hij hem of gooit hij hem weer weg.
Na een paar keer tevergeefs de stok weer teruggebracht te hebben ben ik het ook zat, hij blijft hem toch maar weggooien.
Ondankbaar mormel is het eigenlijk.
Ik zet mijn poot er maar op en ga eens proeven of die stok een beetje smaakt.
Hmmm echt smaken doet het ook niet, maar laat ik er in elk geval maar bij blijven staan dan weet het baasje waar hij ligt.
Denk nou niet dat ik alleen maar grote stokken wil, met heeeeeeeel kleine stokjes ben ik net zo tevreden hoor.
Ik blaf altijd maar zo, "wie een klein stokje niet eert, is een grote stok niet weert".
Maar zoals ik al blafte, ik ben niet zo'n feestbeest, vandaar dat ik na een kwartiertje het wel weer zat ben en maar zelf richting hek loop.
En als je maar door de spijlen strak vooruit blijft kijken komt het baasje er vanzelf achteraan.
Eindelijk thuis nog even met een simpele pootbeweging de voordeur openen, en dan kan ik gelukkig weer rustig gaan liggen.
Zoals ik al blafte, mijn leventje is niet zo sensationeel, maar ik had het natuurlijk slechter kunnen treffen.
Blaf en leef je uit, en een
van Chico.
Reacties