Ik zal vast de enige niet zijn, maar ik heb iets tegen goochelaars, gedachtelezers en meer van dat soort 'ellendelingen' die mij achterlaten in opperste verbazing of verwarring. Ik wil altijd precies weten hoe iets werkt of wat de truc erachter is. Je kan mij helemaal gek maken door mij vlak voor een goochelaar te zetten en dat ik dan niet kan zien waar de truc zit.

Als ik Hans Klok bijvoorbeeld alleen al aan zie komen lopen, dan kijk ik alleen maar waar zou die tijger zitten.

Je hebt van die weekenden die heel erg druk zijn met van alles en nog wat. Daarbij is het ook nog eens verschrikkelijk kl... (en nog een paar letters) weer, dus gewoon eigenlijk niets aan. Ik had gisteren een paar uurtjes over en had even het idee uit te waaien op strand. Nu is uitwaaien niet erg, maar in de stromende regen is er niets aan.

Ik ken trouwens een mevrouw, die weer of geen weer, elke dag op haar strandstoel op de boulevard van Katwijk zit.

Zowel in de wijk De Kooi als De Zeeheldenbuurt worden panden gesloopt om plaats te maken voor nieuwbouw. Niets is zo triest als lege straten met houten schotten, daarom zijn er op sommige panden mooie schilderingen of kunstprojecten aangebracht.

In de Kooi heeft kunstenares Barbara van Druten een aantal slooppanden mooi opgevrolijkt, waarbij het lijkt of je zo de kamer in kijkt.

Ik ben niet echt gelovig, maar als een engel je uitnodigd om een biertje te komen pakken dan mag je toch niet weigeren denk ik, of zit ik fout. Na de finale van het Leids Cabaret Festival dacht ik gelijk naar huis te gaan. Toen ik langs het Praethuys liep werd ik gegroet door een engel. Even dacht ik nee he, het mag mijn tijd nog niet zijn, ik moet nog een blog schrijven, column afmaken en foto's doorsturen. Kom je nog even een biertje drinken vroeg de engel. Geen hemelpoort te zien, alleen de uitnodigende deur van het Praethuys. In eerste instantie dacht ik, daar trap ik natuurlijk mooi niet in, een soort Hotel California effect, “You can check-out any time you like, But you can never leave!“. Aan de andere kant dacht ik, als het dan toch zo ver is kan ik beter deze ingang van de hemel pakken dan degene waar ze het vroeger op school over hadden.

Binnen was het gezellig druk. Ik heb niet helemaal geleefd zoals de bijbel dat zou willen dus voor mij zit er denk ik eerder een plekje in de hel dan de hemel in. Maar als dit de hel is, dan is het een hemel op aarde.

Na het succes van de lente- en herfstbokwandelingen kon het niet uitblijven om een Winterbier Festival te organiseren. Normaal wandelen de deelnemers van kroeg naar kroeg, alleen weet je in de winter niet wat je te wachten staat. Het had wel 10 graden kunnen vriezen of er had een meter sneeuw kunnen liggen, vandaar dat zondag de Winterbieren op één plek geproefd konden worden.

Het was van begin af aan gelijk al heel druk in Scheltema.

Na alle drukte de afgelopen weken, elke dag was er wel iets, en de te verwachten drukte de komende tijd vandaag even een heeeel kort blogje met foto's die waren blijven liggen.Gewoon een slordervos of beter gezegd een flossige blog.

Zag gisteren dat ook een wichelroedeloper wel eens de weg kwijt kan raken. Ik hoop dat hij er nog uitgekomen is.

Vrijwel elke stapper in de omgeving van de Beestenmarkt kende hem, de oude Surinamer met de stok. Johnny was altijd vrolijk en wenste iedereen een goede avond en waarschuwde je voorzichtig te zijn bij het stappen. Johnny was een godsdienstig man en vertelde dat God op je lette als je ging stappen en zette met zijn vinger een kruisje op je voorhoofd.Vorige week overleed Johnny geheel onverwacht op 67 jarige leeftijd. Woensdagavond werd er door Guido Bergman en Lars Bakker een herdenking op de Beestenmarkt georganiseerd. Ondanks de stromende regen kwamen ongeveer een honderd Leidenaren bij elkaar om afscheid te nemen van Johnny.

De familie van Johnny was uit Rotterdam naar Leiden gekomen om het afscheid bij te wonen. Zuster Helene was onder de indruk van de belangstelling.

Ze zeggen altijd dat de feestmaand december zo'n drukke maand is, eigenlijk is januari veel drukker met alle Nieuwjaarsborrels en feesten. Gelukkig had ik gelijk 2 januari de kerstboom al opgeruimd, maar de kerst en nieuwjaarskaarten hingen er nog. Vanavond had of nam ik even de tijd om de kaarten op te ruimen. Elk jaar weer zit je dan een klein uurtje later tegen een grote kale witte wand aan te kijken. Het is even wennen, maar over een paar dagen weet je niet beter.

Ik ben misschien een oude meut, maar ik blijf kerstkaarten sturen en ontvangen veel leuker dan via de mail de beste wensen te krijgen. En zeg nou zelf, er zitten elk jaar weer steeds mooiere en originelere kaarten bij.

Ondanks dat ik mijn leven lang in Leiden woon, kom ik ook nog regelmatig plekken tegen waarvan ik denk, wat mooi dat ik dit nooit geweten heb. Een tijdje geleden zat ik in Jazz en Wijncafe de Twee Spiegels te te praten met Colin van Gestel-Messiaen. We hadden het onder andere over de komende Leidse Jazzweek in januari en zoals eigelijk bijna altijd kwamen we van het een op het ander en bleef ik langer dan gepland.

Hij vertelde dat hij een wijnkelder heeft in de voet van de Burchtheuvel en we spraken af dat ik eens mocht komen kijken. Onlangs hadden we eindelijk allebei tijd om op ons gemak de kelder te gaan bezoeken.

Het Ricciotti-ensemble staat er om bekend spontaan op plaatsen te spelen waar normaal niet of weinig gemusiceerd wordt. In zes regio's in Nederland werd zaterdag een Junior-Ricciotti (JuR) opgericht, genoemd naar Ricciotti's aanstichter en blijvend inspirator Jur Naessens. Ricciotti laat jonge musici (12-18 jaar), die nu in een jeugdsymfonieorkest spelen, symfonische muziek met andere ogen bekijken, precies zoals het Ricciotti Ensemble dat al 45 jaar doet.'s Avonds vond er een slotconcert plaats in Utrecht.

De groep jonge musici reden nadat ze 's morgens gerepeteerd hadden met een touringcar door de regio om korte concerten te geven, ook de foyer van de Leidse Stadsgehoorzaal was een van de concertplekken.