DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Glibber heeft even niets te schrijven en dan is het meestal, heee Spottie wil jij weer eens iets krabbelen.
Nou komt dat toevallig goed uit, want van de week ben ik zwaar beledigd door dat ondankbare Chicohondenbeest.
Ik lag buiten een beetje te slapen en droomde van iets wat ik op dat plaatjesapparaat in de kamer heb gezien.
Ging over smaakpolitie of zoiets.
Maar het kwam erop neer dat je in de keuken overal even in mag kijken en desnoods even proeven.
Ik rekte mij uit en dacht dat is een mooi baantje voor Spottie hier in huis.
Het was toevallig net etenstijd dus stond ik al te wachten om te kijken wat er voor mij klaar gezet werd.
Glibber loopt weer eens rond te springen met zijn plaatjesapparaat in de stad, dus dacht ik mag ik weer iets krabbelen.
Maar moet hij zich er toch weer mee bemoeien, wil hij er een filmpje opzetten die mijn andere poezenkant laat zien.
Ben altijd blij als hij de deur uit is met dat plaatjesapparaat anders loopt hij achter mij aan te rennen met dat ding.
Van de week lag ik lekker uitgeteld in de kamer.
Jullie noemen dat geloof ik bankhangen als je niks doet.
Wij poezen kunnen overal hangen, mandhangen, bankhangen, midden in de kamerhangen of zoals nu gewoon lekker deurhangen.
De eerste die lacht om de foto die Glibber van mij maakte, krijgt een haal die hij of zij nooit meer vergeet.
Doordat die stomme Glibber de laaste weken alleen maar met politiek bezig was, had hij weinig aandacht voor mij.
Ik heb dus maar een beetje mijn eigen weg gezocht en echt goed bevallen is dat niet.
Of die mensen nu een hekel aan mij hebben of aan Glibber en het op mij afreageren ben ik nog niet achter, maar nat was het wel.
Als het zonnetje schijnt ben ik graag in de tuin.
Bij Glibber is dat eigenlijk erg saai, hij heeft duidelijk laten merken dat hij de tuin verzorgt en ik er alleen maar in mag zitten of liggen.
Ik mag ook weer eens iets krabbelen.
Eigenlijk heb ik weinig te krabbelen, er gebeurd in deze tijd zo weinig.
Daarom lig ik maar een beetje lui in mijn veel te kleine mandje.
In de tuin is ook al niets te beleven.
Een of andere gek heeft laatst een vogeltelling bedacht en sindsdien heb ik geen vogel meer gezien in de tuin.
Jullie mensen maken elke keer bezwaar dat jullie overal geregistreerd worden, maar vervolgens laten jullie ons wel chippen en gaan de vogeltjes tellen.
Dat is toch ook pure controle op ons doen en laten.
Groter groeien is helemaal niet leuk.
Als je groter groeit is het net alsof alles krimpt en hoe groter je groeit, hoe minder je mag.
Mag blij zijn dat ik hier nog zo nu en dan mag liggen.
Een jaar geleden om precies te zijn op 8 december kwam ik hier binnen als klein poesje.
Bij alles wat ik deed hoorde ik ohhh wat leuk en ahhhh wat lief.
Nu een jaar later hoor ik alleen maar, ehhhhhh, pas op, afblijven, niet doen.
Neem bijvoorbeeld nou die gekke glinsterboom die in de kamer staat.
Daar maakt die Glibber dan heel dichtbij een plaatje van.
Wie kan zich de Belgische documentairemaker Paul Jambers nog herinneren.
Voor degenen die het niet meer weten een klein geheugensteuntje.
Hij legde het leven van vreemde of aparte Belgen bloot.
Zijn commentaar ging elke keer ongeveer als volgt.
" Vanavond een kijkje in het leven van Marie V.
Overdag een keurige huisvrouw, die man en kinderen goed verzorgt.
Ze poetst het huis en haalt de kindertjes op uit school.
Maar,.... 's nachts verandert zij in een femme fataal die te vinden is in de krochten, sloppen en louche kroegen van het oude Antwerpen."
En zo ging dan het hele programma door.
Stel nu eens dat Jambers een programma over dieren had gemaakt, dan had je ongeveer onderstaand verhaal kunnen krijgen over onze poes Spottie.
Glibber had vandaag nog even geen inspidinges om wat neer te krabbelen.
Morgen is hij er weer helemaal met Leids en ander nieuws.
Vandaar dat ik vandaag even in de pen kruip en wat neer krabbel.
Jullie noemen dat intermedinges of zoiets.
Moeilijk hoor mensentaal, waarom mjouen jullie eigenlijk niet zoals ik, dat is veel makkelijker.
Deze week kwam ik er achter dat die mensen op dat grote scherm in de kamer, echt de kamer in kunnen kijken.
Dat wisten jullie nog niet he.
Zo ik mag ook weer eens iets krabbelen.
Baasje zegt wel dat hij het druk heeft, maar een jonge poes heeft ook heel wat te doen hoor.
Je wilt niet weten wat er buiten allemaal rond vliegt, kwaakt en loopt.
Het begon natuurlijk in december allemaal nog heel rustig, hoefde ik alleen maar een beetje plaatjes te kijken.
Ik mocht toen nog niet naar buiten, en moest mij daarom vermaken in huis, dan ga je al snel op zoek naar bewegende speeltjes.
Al gauw werd mijn specialiteit zwaaiende staarten.
Zo daar ben ik weer eens met een kort krabbeltje van Spottie.
Ik heb het zo druk met groeien en allerlei leuke dingen te ontdekken dat ik nooit meer het baasje wegstuur achter zijn tikapparaat.
Ik ben nu alweer een grote meid van een maand of negen en ontdek dat er buiten zoveel te zien en te beleven is.
Omdat ik die Glibbers wel aardig vind neem ik ook regelmatig cadeautjes voor ze mee die ik buiten vind.
Vol trots leg ik ze op de mat en ga er bij liggen om te kijken of de Glibbers er blij mee zijn.
Eerst nam ik blaadjes, stokjes en andere leuke dingen van buiten mee.
Maar ja ik vond dat er toch iets meer leven in de cadeautjes moest komen, nou genoeg te vinden hoor buiten.
Glibber gaat een druk weekendje tegemoet en is eigenlijk constant de deur uit.
Vandaar dat ik weer een verhaaltje mag mjouen.
Sinds een paar weken mag ik naar buiten en heb het daar helemaal naar mijn zin.
Ik kom van alles tegen, laatst heb ik een hele grote hond gezien, jullie mensenbeesten noemen dat paard geloof ik.
Daar zou ik best wel eens op willen zitten, maar ja wel een beetje hoog he.
Daarom ben ik maar begonnen om te oefenen op een iets lager beest.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl