DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Leiden is een stad met veel water en daar maak je dan ook veel gebruik van.
Zo zijn er komend weekend de Leidse Waterdagen met drie dagen lang diverse optredens op en om het water.
Dinsdagavond was er een poeziëmanifestatie op het water van de Nieuwe Rijn.
Verwacht van Glibber nou geen uitgebreid verslag en toelichting want daar leent dit soort manifestaties zich niet echt toe.
Het belangrijkste was, het weer werkte mee en iedereen liet het geheel heerlijk over zich heen komen.
Al ver voor half tien zaten de terassen langs het water lekker vol.
Het eerste wat me opviel was dat het geluid gelukkig erg goed verzorgd was, daar wil het nog wel eens aan schorten bij sommige kunstmanifestaties.
Glibber heeft ongeveer een twintig minuten staan kijken naar een boot waar twee heren probeerden een vlag te hijsen.
Soms kan kunst lang duren, maar wel vermakelijk zijn.
Als je de terrassen op de boten niet echt zag zitten kon je natuurlijk ook lekker loungen aan de overkant.
Zoals ik zei, ik heb voor het begon bijna twintig minuten naar hetzelfde bootje zitten kijken.
Daarom maar even een rondje gemaakt en teruggekomen toen het (naar mijn idee) echt begonnen was.
Ik heb voornamelijk geexpirimenteerd met foto's maken in het donker en dan zoveel mogelijk zonder flits.
En ik kan met een gerust hart vertellen, dat is over het algemeen gigantisch mislukt.
Maar deze avond leende zich er natuurlijk wel voor om van alles uit te proberen.
Thuis nog geprobeerd sommige foto's wat bij te werken, maar ook daar ben ik nog geen ster in en vind ik de kleuren heel onnatuurlijk worden als je donkere foto's lichter probeert te maken.
En ach als dat dan niet lukt maak je er gewoon een zwart-wit foto van en dan lijkt het nog een beetje op een zestigerjaren foto.
Terwijl er weer een bed voorbij kwam experimenteerde Glibber rustig verder.
En iemand die zich uit de naad roeit om een zwaan voor te trekken mag je natuurlijk ook niet overslaan.
Een overzichtsfoto met flits genomen, niet leuk dus vind ik zelf ook.
Maar zonder flits vind ik het opeens een stuk gezelliger worden.
Opeens denk je, gelukkig toch nog een paar foto's die redelijk lukken.
Moet er natuurlijk niet opeens weer een boot voorbij komen, dan zie je dat je toch nog dingen verkeerd doet.
Alles bij elkaar heeft Glibber toch een leuke avond gehad.
Over het daadwerkelijke programma staat hier eigenlijk weinig tot niets, maar ik geloof dan ook dat je het zelf moeten horen en zien.
Net zoals vorig jaar was het weer een heerlijke avond langs het water en zeker voor herhaling vatbaar.
En wie weet heb ik dan de avondfotografie een beetje onder de knie.
Vanwege de voetbalwedstrijd staat deze log er een stuk vroeger op, maar ja anders hebben we geen plek meer in de kroeg.
Turkije tegen Kroatië werd beslist door strafschoppen.
Glibber wist dat er zeker weten een groot feest zou komen bij winst van Turkije, daarom stond hij in de startblokken om de stad in te gaan.
Enkele minuten na de winnende strafschop stond ik op de Beestenmarkt en zag de eerste Turke voetbalfans aankomen.
De auto's kwamen echt van alle kanten en konden toen nog doorrijden.
In bijna alle auto's zaten Turken volledig in hun landskleuren en waren uitzinnig van vreugde.
Binnen enkele minuten stroomde de Beestenmarkt helemaal vol en feliciteerde iedereen elkaar en kon het feest beginnen.
Ondertussen was er voor de auto's geen doorkomen meer aan en stond alles volledig en gezellig vast.
Jong en oud vierde feest.
Dit zijn foto's van hooguit een kwartier na de wedstrijd, ongelooflijk hoe snel iedereen er was vanuit alle hoeken van de stad.
Het zijn niet alleen Nederlanders die je altijd vragen om een foto te maken, ook de Turken wilden allemaal graag op de foto.
Binnen een half uur stonden er honderden Turken en vele tientallen auto's op de Beestenmarkt.
En iedereen was razend enthousiast en dolblij met deze overwinning.
Het werd een feest van dansen en zingen, ik hoorde de trommels wel, maar kon ze in de drukte niet vinden.
En als je wat kleiner bent, dan heb je vanaf de auto natuurlijk iets beter zicht.
Ondertussen stond aan de andere kant van de Beestenmarkt het verkeer muurvast.
Verderop ging het grote feest rustig door en werd er volop gedanst en gezongen.
En ach, als het je allemaal een beetje te druk is, vanuit je auto kon je heerlijk naar het feest kijken.
Zondagavond geen log met joelende oranjesupporters, om mijn camera tegen bier etc te beschermen (ken mezelf ondertussen) laat ik hem een avondje thuis.
We gaan lekker in de kroeg kijken en feesten.
Jammer dat dit vliegtuigje zover weg was dat hij zelfs met telelens niet meer duidelijk te pakken was.
Maar het was in elk geval een aanmoediging voor zaterdagvond.
Ik weet niet waar ze nog meer staan in Nederland, maar ik ken ze voornamelijk uit Amsterdam.
Nee, ....dat bedoel ik niet die zie je in heel Nederland.
Ik heb het over de ouderwetse openbare toiletten, zoals bijvoorbeeld hier op de Keizersgracht in Amsterdam.
Ook in Leiden staat er nog eentje op de Herengracht.
Toen we laatst met een van de gemeentevoorlichters door Leiden voeren en hij van alles links en rechts uitlegde, vertelde hij dat het een van de meest dure toiletten van Leiden is.
Wat is het geval, hij wordt slechts zelden gebruikt, maar wordt wel elke dag schoongemaakt.
In de volksmond heet hij de "Krul" en staat er eigenlijk alleen nog maar omdat het wel leuk staat zo'n ouderwetse plee midden in de stad.
Maar elke ochtend komt er een schoonmaakbedrijf om hem schoon te maken, vandaar dat het een van de meest dure objecten is die je in de stad vindt.
Zal er toch maar eens gebruik van maken als ik in de buurt ben, weet nu dat hij in elk geval schoon is.
De Maredijk is nog zo'n typisch klein oud wijkje in Leiden, waar soms de tijd stil gestaan lijkt te hebben.
Het wijkje ligt ingeklemd tussen de Haarlemmertrekvaart en alle nieuwbouwflats en kantoren van het Schuttersveldgebied.
Zaterdag vierde de speeltuinvereniging in het wijkje haar zestigjarig bestaan.
Terwijl Glibber en mevrouw Glibber gezellig lekker behaaglijk met een van de gemeentevoorlichters een biertje in Praethuys dronken, trotseerde Leo de kou en ging naar de speeltuin.
Persoonlijk vind ik een wip leuker als het wat warmer is, maar van schommelen krijg je het ook warm zullen we maar denken. (kon deze zin niet laten Leo)
De speeltuin is een van de meest groene en kleurijkste speeltuinen van Leiden vind ik persoonlijk.
Op de achtergrond zijn duidelijk de kantoren van de Schipholweg te zien.
Het blijft knap dat deze wijk zich staande heeft weten te houden tussen alle nieuwbouw.
Ondanks de dreigende regen, die gelukkig pas aan het eind van de middag viel was het gezellig druk.
Zo te zien waren de prijzen ook van bijna zestig jaar geleden.
Ik weet alleen natuurlijk niet wat een munt kostte, en hoe betaal je met een halve munt vraag ik mij af.
Het antwoord daarop zal straks best wel via Leo in de reacties staan.
Ook in de straten naast de speeltuin waren tijdelijke speeltoestellen voor de kinderen geplaatst.
Ik had gehoopt dat degene die mijn computer geleverd heeft zaterdag even langs was gekomen voor wat klein onderhoud, maar ja die had een springkussen voor zijn deur dus liep natuurlijk de hele dag te springen van plezier.
Achter de speeltuin is een soort waterspeelpark met vlotten en boomstammen waar de kinderen op kunnen spelen.
In een wijk met toch al (behalve de speeltuin) weinig speelruimte meer voor de kinderen zomers natuurlijk geweldig.
De wijk heeft gelukkig hoe dan ook nog veel groen.
Liefhebbers zien het natuurlijk gelijk al, van een biertje houden ze ook in de wijk.
Is alleen mijn merk niet die blauwe kratjes.
Dit soort Anton Pieck doorkijkjes zijn er ook nog te vinden in de wijk.
Het blijkt maar weer, niet alleen het centrum heeft zijn schoonheid.
Ook de laatste paar oude volksbuurtjes hebben hun schoonheid die nooit mag verdwijnen.
Ze horen bij de stad en de bewoners genieten van hun rust terwijl ze aan de rand van alle drukte en nieuwbouw wonen.
Bij deze feliciteer ik als ex speeltuinbestuurder (onze speeltuin Groenoord werd weg gesaneerd) speeltuin vereniging Rondom de Maredijk en de Leidse Bond van Speeltuinen met dit zestigjarige bestaan.
Glibber heeft tot nog toe nog steeds een geweldig groen uitzicht vanuit de tuin.
Zeker in de zomer waan je je in een soort vakantiepark als je naar de bomen achter het huis kijkt.
Ook rondom de vijver ziet het er prachtig uit, alleen een beetje jammer dat de vijver vol kroos ligt.
Tot een aantal jaar geleden stonden er aan weerskanten van de weg geweldig grote Iepenbomen.
Helaas door de Iepenziekte zijn aan de ene kant in de loop der jaren alle bomen verdwenen.
Vorig jaar hebben we geluk gehad en zijn er geen nieuwe bomen aangetast.
Maar helaas laatst zag ik dat het alweer raak is.
Het is ongelooflijk hoe snel een aangetaste boom zijn bladeren verliest, binnen twee dagen was hij zo goed als kaal.
Hij zal een dezer dagen wel gekapt worden en nu maar hopen dat hij de rest van het rijtje niet aangetast heeft.
We zijn een twee weken verder, en ik ga nu de gemeente maar eens een mailtje sturen want hij staat er nog steeds.
Alleen nu helemaal kaal.
Kreeg direct de volgende ochtend een mailtje terug dat ze het doorgegeven hebben aan de afdeling Groen.
Eeerlijk is eerlijk, een supersnelle reactie, nu alleen nog even kappen.
In het verleden werd gezegd dat aangetaste bomen zo snel mogelijk verwijderd moeten worden om anderen niet te kunnen besmetten.
Helaas de boom ernaast is ook al besmet en kaal geworden.
Zou toch zonde zijn als de rest van de rij bomen ook gaat verdwijnen.
Nou komt er op de plek van de Groenoordhallen een nieuwe wijk die aan gaat sluiten op onze wijk.
Het zal toch niet zo wezen dat men vast de natuur zijn werk laat doen om later geen problemen te krijgen met eventuele kap of verplaatsing voor de nieuwe wijk.
Nee zover zal de gemeente niet gaan neem ik aan, maar toch je weet maar nooit.
Er schijnt een regeling te zijn dat er bomen terug geplaatst gaan worden als er (ik dacht) ongeveer een derde verdwenen is.
We zijn in de loop der jaren alleen al op deze laan meer dan 35 bomen kwijt geraakt en hebben er nog geen eentje voor terug gezien.
Een jaar of vijftien geleden werd er gezegd, we gaan terugplaatsen als we de straat aan gaan passen, ook daar heb ik nog niets van gezien.
Ik denk dat we gewoon moeten wachten op de nieuwe wijk die er over een aantal jaar komt en tot die tijd zullen we misschien langzamerhand alle bomen langzaam af zien sterven.
Den Haag ent zijn bomen in tegen deze ziekte, in Leiden heb ik daar nog niets over gehoord.
Ik ben blij dat er gelukkig nog geen Wilgenziekte is, want als deze boom dood zou gaan zou ik helemaal zonde vinden.
Toch maar weer eens een boompje opzetten bij de gemeente voor nieuwe bomen.
PS: Onder log van gisteren over de Rijn Gouwelijn staat nog een korte update met een krantenartikeltje van Peter Labruyere, die de spijker op zijn kop slaat.
De Rooseveltstraat bestond vijftig jaar.
Langs de Rooseveltstraat liggen veel bedrijven, om het vijftigjarig bestaan te vieren hadden ze wel een heel leuk idee bedacht.
Zestig jonge hartpatiëntjes mochten een rit in een Rolls Royce maken en kregen bij de Sligro een lunch aangeboden.
Helaas was ik er zelf niet bij, maar Leo heeft een aantal foto's voor me gemaakt die ik toch graag op de log zet.
Goh zou ik nu een van de eerste webloggers zijn met extra foto-correspondenten, regelmatig is Leo op plekken waar ik niet aanwezig kan zijn en stuurt dan zijn foto's met informatie door.
Bedrijfsleider Arno de Jong van de Sligro stond met zijn medewerkers de patiëntjes en de auto's op te wachten.
Een lange rij Rolls Royce's kwam het terrein oprijden.
De meest uiteenlopende type's en formaten reden er rond.
Mooi rood, is ook niet lelijk.
Het publiek keek dan ook hun ogen uit bij zoveel moois.
Zo'n oude Rolls heeft toch wel iets hoor.
Maar ook deze modellen wil ik best inruilen voor mijn polo hoor.
Uiteraard hadden ook andere ondernemers meegewerkt aan deze dag zoals bijvoorbeeld Claas Griffioen en Ed die hard meewerkten met op en afbreken.
Zou Ed nu gedacht hebben een Royce is toch iets anders dan onze VW's.
Maar ik ben tevreden met mijn VW van Ed hoor.
Na afloop was er voor alle medewerkers een uitgebreid buffet en een barbecue als afsluiting van een geslaagde middag.
Deze actie was een mooi initiatief van de ondernemers, waarmee ze lieten zien dat ze het hart op de juiste plaats hebben zitten.
Glibber had zaterdag duidelijk opstart problemen, maar ja had dan ook tot (nee , ik zal de tijd maar niet noemen, de vogels floten al) laat in de nacht met zijn foto's zitten klooien.
Zodoende dat hij ruim na tweeën pas naar de open dag van het Leidsch Dagblad en de voorronde van het Leids Festival van het Levenslied vertrok.
Behalve de open dag en het festival was er ook nog een informatiemarkt van instellingen en bedrijven die in het pand gevestigd zijn.
Het was echt jammer dat er weinig publiek was bij het podium.
Maar dat heeft denk ik een aantal oorzaken, het publiek kwam voor de open dag van het LD en verdween daarna helaas weer.
Daarnaast lag het podium niet aan een doorgaande route dus kreeg je geen passanten.
De keuze om het festival te combineren met de open dag van het LD was op zich goed, maar pakte helaas qua publieksaantallen niet echt goed uit.
Wel kwam ik nog een paar oude bekenden tegen uit de tijd dat ik zelf nog mede-organisator van het festival was.
Harmina is een verhaal op zich waar ik later in deze log op terug kom.
Het aanwezige publiek genoot in elk geval duidelijk van alle optredens.
Glibber ging eerst eens binnen in het pand kijken waar onder andere het LD zit.
Naast allerlei informatiestands was er uiteraard ook een merchandisingstand van het Leidsch Dagblad.
Marjolein mocht je dit lezen, leg me dan eens uit wat tuinhandschoenen te maken hebben met de merchandisingstand van het LD, de oranje bloemen kon ik begrijpen, maar de handschoenen kon ik echt niet plaatsen.
De striptekenaar van Elsje was ook aanwezig en tekende voor iedereen die een boekje kocht een cartoon met eigen tekst of ontwerp in het boek.
Het pand waar vroeger het electriciteitsbedrijf zat, is geweldig mooi opgeknapt met veel ruimte en licht.
Behalve het Leidsch Dagblad hebben onder andere ook woningstichting Portaal en de Daklozenopvang er een plek in gekregen,
Eerdaags vestigen nog meerdere instanties of bedrijven zich in het pand.
De redactieruimte van het LD is misschien wel kleiner dan op hun oude adres, maar ziet er wel erg flitsend uit.
Op de open dag kon men zijn eigen voorpagina voor de krant ontwerpen, jong en oud maakten hier gebruik van.
Zoals ik al zei, wat mij het meest opviel was dat er zoveel licht in het pand binnen kan komen.
Leuk dat de wereldbol die altijd op het dak van de Witte Singel stond ook weer een plaatsje in het nieuwe pand heeft gekregen.
Het was voor Glibber een kwestie van naar binnen en naar buiten lopen, want tussen de interessante open dag van het LD, wilde hij ook het Levenslied volgen.
Zoals hier het optreden van John van Tongeren.
De jury had vandaag een zware taak.
Niet alleen vanwege de beoordeling, maar ook omdat ze urenlang in het zonnetje zaten, en dat was best warm hoor.
Maar ik had beloofd nog even iets over Harmina te schrijven.
Presentator George Juliën kende haar niet en verbaasde zich er over dat ze als Nederlandse zangeres helemaal uit de Eifel in Duitsland (daar woont ze tegenwoordig) naar Leiden was gekomen.
Dat ze weer eens naar Leiden was gekomen verbaasde mij niets, ze heeft een heel duidelijke band met Leiden.
Als ze zich omkleed als de Zangeres zonder naam en begint te zingen, heb je het idee dat Mary Beij echt weer op het podium staat.
Ik kan mij een finale van het Levenslied Festival herinneren waar zij ook in de finale stond.
Wij als organisatie wisten eigenlijk bij voorbaat al dat zij waarschijnlijk de winnares zou worden.
Het plan was dat als ze winnares zou worden, ze zich vliegensvlug zou omkleden en als Mary Beij het podium op zou komen.
Alleen op het moment dat Harmina op het podium stond van de Leidsche Schouwburg, was ze zo onder de indruk dat ze niet meer uit haar tekst kon komen.
We hebben het er vandaag nog even over gehad, maar ook haar man zei, het idee om in een van de mooiste schouwburgen van Nederland te staan werd haar plotseling even teveel.
De uitslag van de voorronde komt vandaag op internet te staan, maar ik verwacht haar wel in de finale op 30 augustus.
Willem Beij, de neef van de Zangers zonder naam, is van plan om samen met Harmina op muzikaal gebied wat te gaan doen.
Hierna kwam een duo uit Geldrop.
Als ik eerlijk moet zijn, dan denk ik niet dat ze de finale gaan halen, maar ze geloven zelf in hun nummers.
En om wijlen Leidse Kees even aan te halen , hij zei altijd "al zing je nog zo slecht of vals op het moment dat je achter je muziek staat ben je een wereldartiest".
Dus lieve mensen uit Geldrop, hou plezier in je muziek en ga vooral door.
Altijd leuk om een raadslid eens in een andere gedaante tegen het lijf te lopen, zoals hier Alexander Geertsema.
Daarna ging ik weer even naar binnen, journalist Herman Joustra had me uitgedaagd mee te doen aan een verkorte versie van het Leids Dictee.
Het dictee zat leuk in elkaar met een aantal gemene valkuilen erin.
Maar ik was met vijf fouten niet ontevreden over mijn resultaat.
Buiten trad ondertussen de laatste artiest van de voorronde op.
Joris uit Groningen is ook een oude bekende van het festival.
Vorig jaar stond hij in de finale en zal zeker weten dit jaar ook weer in de finale staan.
Hij bracht er gelijk de stemming weer in, en voor je het wist was zijn kwartiertje optreden alweer voorbij.
Toch wist hij in zo'n korte tijd nog even een spontane polonaise voor elkaar te krijgen.
Hij was zeker weten een waardige afsluiting van het festival.
De finale van het Leids Festival van het Levenslied is op 30 augustus tijdens het Rapenburgconcert, de finalisten staan op de site van het festival.
Een tijdje geleden schreef ik een log over een alternatief verkeersbord tegen het plaatsen van fietsen in de Vrouwensteeg.
Daarin vertelde ik onder andere dat Leiden echte een fietsstad is.
Er waren lezers die vonden dat er wel erg veel fietsen her en der stonden, voor mij was het eigenlijk vrijwel niets.
Wil je echt veel fietsen zien, dan moet je even in de omgeving van het station gaan kijken.
We beginnen op de Stationsweg.
Hier vinden we de eerste kluwe fietsen.
Trouwens alle foto's op deze log zijn in een straal van hooguit 300 meter genomen.
Schuin aan de overkant staan er ook nog een paar.
Dit valt enorm mee, maar een paar fietsen tegen de muur.
Maar dat heeft een duidelijke reden.
Rondom het station heeft de gemeente Leiden een streng fietsenbeleid ingevoerd.
Vandaar dat de fietsen die tegen de muur stonden allemaal deze sticker op hun zadel hadden.
Als ze niet binnen 24 uur weg zijn, dan wordt hij weggehaald.
We gaan even de hoek om en komen onder perron 1 terecht.
Ja, ook hier lijkt het weer aardig vol.
Maar geen nood aan de overkant is plaats genoeg.
Nou vragen een hoop mensen zich natuurlijk af, heeft Leiden dan geen fietsenstalling bij het station.
Ja hoor onder de taxi-standplaats is een behoorlijk grote bewaakte fietsenstalling.
Ondanks dat de fietsen boven elkaar geplaatst zijn, staat ook deze dagelijks propvol.
Gelukkig is er ondanks alle fietsen nog wel te lopen op het saaie (tijd dat de fontein van Van Doesburg er komt) stationsplein.
Daarom pas op waar je je fiets parkeert, dit soort rustige plekken mogen dus niet.
Geheid dat je deze sticker op je zadel tegenkomt, of dat je fiets weg is en je hem tegen betaling van 26 euro terug kan halen.
Ach de meeste Leidenaren weten het ondertussen wel, en mensen van buiten de stad kan ik alleen maar aanraden even op onderstaand logo te klikken.
Het is alweer bijna een week geleden maar toch nog even een log over de gerestaureerde verlichting op het stadhuisplein in Leiden.
De grote lampen op de punt van het plein zijn onlangs helemaal gerestaureerd en werden vorige week woensdag officieel weer aangestoken.
Hier nog even het plein zonder de verlichting.
Tegen elven verzamelde zich een behoorlijke groep mensen om aanwezig te zijn bij de officiële ontstekingshandeling.
De handeling werd verricht door wethouder John Steeg.
Met een druk op de knop zette hij de verlichting in werking.
Het mooie met de verlichting is dat er gebruikt gemaakt wordt van LEDverlichting wat een besparing oplevert van 76%.
Ik sprak naderhand nog even met Wout Bekelaar van de firma Mikana die de restauratie hebben gedaan en gelijk de lampen van LEDverlichting hebben voorzien.
Hij vertelde mij dat ze ook de restauratie van de verlichting bij de Leidse Schouwburg en de Petruskerk hebben gedaan.
Ook hebben zij vrijwel alle koperen armaturen in de binnenstad geleverd.
Daarnaast zijn zij het enige bedrijf in Nederland wat zich proffesioneel bezig houdt met gasverlichting in de openbare ruimte.
Zo zie je maar dat je van een simpel praatje heel wat op kan steken, tot en met lantaarns aan toe.
Het stadhuisplein staat er in elk geval weer keurig verlicht bij en wordt er enorm veel energie bespaard met deze nieuwe verlichting.
Eerlijk gezegd vind ik het persoonlijk wel erg fel licht, maar dat is misschien even wennen of kan misschien in de toekomst iets aangepast worden.
Nu ik het toch over het stadhuisplein heb, Leo stuurde me nog een filmpje door van het Wilhelmus wat bij de start van Leiden Marathon werd gespeeld, en beelden van de start bij het stadhuis zelf.
Erg apart was dat het Wilhelmus door een saxofonist werd gespeeld, wat wel een erg mooi effect geeft.
Als je hier op klikt zie je het filmpje.
Als we het over fotograferen hebben wordt er in de volksmond vaak gezegd , even een kiekje maken.
Maar weten jullie eigenlijk wel waar het woord kiekje vandaan komt.
De camera op deze foto kan je dat helemaal vertellen en laten zien.
De camera staat tegenover het voormalige atelier van Israël David Kiek aan de Rijnsburgersingel.
Een Leidse fotograaf die leefde van 1811 tot 1899.
De mensen hadden in die tijd nog geen eigen fotocamera's en om de familie te vereeuwigen moest je zodoende naar de fotograaf.
Kiek was een bekend Leids fotograaf en portretteerde vele Leidenaars, zodoende zeiden de mensen ik moet even een Kiekje laten maken.
Naast het fototoestel ligt een plaquette met uitleg over Kiek.
In latere tijden is dit woord schijnbaar heel Nederland doorgegaan, want vandaag de dag wordt er nog regelmatig over een kiekje maken gesproken.
Op de plaquette staat dat je door de zoeker moet kijken voor meer Kiekjes.
Uiteraard keek Glibber even door de zoeker en zijn kiektoestel keek mee.
Behalve de uitleg over zijn beroep en naam zitten er ook een aantal echte kiekjes in.
Dit soort foto's valt inderdaad onder de categorie Kiekjes.
Mocht je ooit in de buurt van de Rijnsburgersingel zijn in Leiden dan weet je waarom die camera langs het water staat.
Je moet dan zeker even de Kiekjes van meneer Kiek bekijken.
En het is natuurlijk altijd leuk om Kiek op de kiek te zetten.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl