DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Een replica van Molen de Put in Leiden staat sinds 1987 weer in de buurt van de Morspoort bij de Rembrandtbrug.
Deze molen lag destijds tegenover de molen van de vader van Rembrandt.
Op verschillende (eerste) schilderijen van Rembrandt is de molen dan ook te zien.
De hele omgeving is daar natuurlijk schilderachtig en ademt de sfeer van Rembrandt uit.
Vorig jaar voer ik er half oktober langs en vond de kleuren van de bladeren ook erg schilderachtig.
Helaas was het meeste al weg, maar het gaf toch een mooi lijnenspel op de muur.
Ik was het eigenlijk alweer een beetje vergeten totdat ik vorige week er weer langsvoer en meer geluk had.
Dit zijn toch wel echt herfstkleuren he dacht ik zo.
Dat zijn weer de mooie plaatjes van de komende herfst.
Leiden heeft al jaren een stedenband met het Poolse Torun.
Dit jaar was het alweer het twintigste jaar vandaar dat er deze week diverse activiteiten in het kader van de Stedenband in de stad zijn.
Dinsdagavond was er een receptie in de Burgerzaal van het stadhuis.
Omdat ook Glibber in het verleden redelijk veel met de Stedenband te maken heeft gehad was hij uiteraard aanwezig.
Ongeveer 15 jaar was ik de coördinator en organisator van de opvang van de marathonlopers uit Torun tijdens de Leiden Marathon.
Om die reden ben ik dan ook drie keer zelf meegeweest naar Torun tijdens het jaarlijkse bezoek aan Torun.
In 2004 ontving ik voor mijn werk met de Poolse marathonlopers de Koos Huisman Oorkonde.
Deze oorkonde is een eerbetoon aan Koos Huisman de voormalig koster van de Regenboogkerk, die zich zowel beroepsmatig als privé van begin af aan heeft ingezet voor de Stedenband en helaas veel te vroeg overleden is.
Om hem te eren wordt bijna elk jaar een oorkonde uitgereikt aan iemand die zich heeft ingezet voor de banden tussen Leiden en Torun.
Ik ben nog steeds trots dat ik een van de mensen ben die deze oorkonde mochten ontvangen, alhoewel ik het uiteraard te danken had aan het team medewerkers wat achter mij stond.
De uitwisseling tusen Leiden en Torun is heel uitgebreid.
Elk voorjaar komt er een groep Polen naar Leiden en in de herfstvakantie gaat een groep Leidenaren naar Torun.
Behalve een uitwisseling op cultureel, sport, universitair, raadsleden etc etc gebied heeft Leiden ook letterlijk zijn steentje bijgedragen aan Torun.
Leiden heeft destijds het Podmurna gebouw geadopteerd en is de loop der jaren volledig gerestaureerd.
Het gebouw is nu een ontmoetingsplaats en er vinden tal van culturele aktiviteiten plaats, tevens kan er op kleine schaal overnacht worden.
Vlak voor de receptie begon kwamen de lopers van de prestatatieloop binnen.
Anderhalf uur daarvoor waren zij in Den Haag bij de Poolse ambassade gestart om even voor achten op het Leidse Stadhuis te arriveren.
Onder luid applaus werden zij binnengehaald.
Zij werden kort toegsproken door wethouder Jan Jaap de Haan, en konden zich vervolgens omkleden en genieten van een maaltijd die voor ze klaar stond.
Hierna begonnen in de burgerzaal van het stadhuis de diverse toespraken.
Twee vrijwilligsters van het eerste uur uit Torun werden in het zonnetje gezet.
Zij ontvingen van de gemeente Leiden beiden een beeldje van Cornelis Joppenz.
De Poolse ambassade had ook niets dan lof over de bijzondere Stedenband tussen de twee steden.
Van de stad Torun kreeg de gemeente Leiden een schilderij aangeboden met een stadsgezicht van Torun.
De toespraken werden afgesloten met pianospel van Ina van Rijnbeek-Mondeel.
Zij speelde twee werken van Chopin waar de zaal ademloos naar luisterde.
Hierna was het tijd voor het informele gedeelte van de receptie en werd er gezellig bijgekletst met onder andere ex Torungangers.
Al met al een gezellige receptie ter gelegenheid van de twintigjarige Stedenband tussen deze twee steden.
Nog de hele week zijn er onder andere diverse culturele activiteiten en hebben enkele restaurants Poolse maaltijden op hun kaart staan.
In oktober vertrekt er weer een groep uit Leiden richting Torun.
Ik weet niet of het goedgekeurd wordt, maar het is natuurlijk een prachtig scrabblewoord, autolozemonumentenzondag.
Afgelopen weekend was Open Monumentendag en zondag was de Autoloze Zondag in een aantal steden.
Het enige probleem wat ik met Open Monumentendag heb is dat het gelijk zo ontzettend druk is overal.
Op zich natuurlijk een goed teken, maar ik ga dan toch maar liever op rustige momenten een kijkje nemen.
Daarnaast is Leiden natuurlijk met al zijn straatjes en steegjes in het centrum één groot monument.
Toch wilde ik zaterdag wel even naar de Pieterskerk om te kijken hoe het met de ingrijpende restauratie gaat.
Behalve de restauratie aan de buitenkant is dit jaar ook de binnenkant aangepakt.
Niet alleen de balken zijn bewerkt zodat de bonte knaagkever zijn verwoestende werk niet meer kan doen, maar ook alle grafstenen op de vloer zijn verwijderd.
Ondertussen zijn de meesten alweer teruggeplaatst.
Zo'n lege kerk volop in de verbouwing ziet er toch heel anders uit dan met bijvoorbeeld het concert voorafgaande aan de nieuwjaarsreceptie begin dit jaar.
Op deze plek stonden een paar maanden geleden nog honderden mensen gezellig te kletsen, nu is het een bouwplaats.
Maar over een paar maanden staan we gezellig weer met zijn allen in een totaal gerenoveerde Pieterskerk die er dan weer jaren tegenaan kan.
Zondag was er de combinatie van autoloze zondag en open monumentendag.
Het viel mij wel op dat er echt op bijna elk kruispunt in de omgeving van het centrum een bewaakte afzetting stond.
Rondom het centrum was alles afgezet en de kans de stad in te komen was vrijwel nihil.
Op de Hooigracht stond een hoogwerker van waaruit je over Leiden uit kon kijken.
Omdat ik zag dat hij maar een paar meter de lucht inging ben ik maar niet in de rij gaan staan om er ook even in te kunnen.
Naderhand vertelde iemand mij, als je even gevraagd had of ze jou met je camera even helemaal naar boven wilde hijsen dan hadden ze dat best wel gedaan.
Ach zo brutaal ben ik ook weer niet en het was toch een geweldig excuus om er niet in te hoeven met mijn hoogtevrees.
Op verscheidene plekken in de stad waren padvindersgroepen aan het padvinderen en lieten de jeugd kennismaken met hun activiteiten.
Zou dit touwtrekken op de Hooigracht een knipoog zijn naar het getouwtrek tussen gemeente/provincie en de bevolking over de Rijn Gouwelijn die hier moet worden aangelegd, tegen de wil van de bevolking in.
Op het stadhuisplein stonden verschillende informatiekramen waaronder de Fietersbond en een demonstratie met electrische fietsen.
Schoot mij opeens te binnen, fietsen, Nederland, regen, electriciteit, pffff als dat maar goed gaat.
Een voordeel als het was gaan regenen en er ging iets verkeerd, dan zat in elk geval het kantoor van Sleutelstad aan de overkant, en hadden we het gelijk op de site kunnen lezen of op de radio gehoord.
Ook het stadhuis was geopend en blijft nog steeds voor een hoop mensen leuk om eens binnen te kijken.
In het stadhuis was een uitgebreide informatiemarkt van verschillende organisaties en diensten.
Zoals onder andere de stedenband Leiden - Torun die dit jaar 20 jaar bestaat en deze week een hele feest/herdenkingsweek heeft.
Ook Groepswijzer was aanwezig.
Een van hun activiteiten het Leids ganzenbordspel voor bedrijfs of groepsuitjes heeft nu ondertussen ook al een Delftse en Haarlemse variant.
In de stand van het Hoogheemraadschap stonden de genomineerde foto's die in de prijzen zouden gaan vallen van de fotowedsrijd.
Later die middag zou de prijsuitreiking zijn.
Sorry, ik heb er niet op gewacht, ik viel toch niet in de prijzen hahahahahaha.
In de collegekamer van B&W konden kinderen als burgemeester op de foto.
Altijd leuk natuurlijk, alhoewel het kan natuurlijk later tegen je gebruikt worden als je ooit echt burgemeester wordt.
Aan de overkant van het stadhuis was een pand opengesteld wat eerdaags verbouwd en gerenoveerd gaat worden.
Het was er zo vol dat foto's nemen vrijwel onmogelijk was, verder dan even snel een spiegel fotograferen kwam ik niet.
Nou was dat geen probleem want in de tuin was iets veel leukers, een demonstratie graveren met de hand.
En zeker met de uitleg erbij was dat best interessant.
Ook op de Lange Mare waren padvinders aan het padvinderen.
Hier kwam vooral het houtje touwtje werk onder de aandacht.
En als je maar lang genoeg oefent dan zet je eerdaags dit in je huiskamer.
Het kan aan mij liggen, maar ik vind die Pijnenburgkoek reclame met dat kleine kind in dat vliegtuig die als enige die koek niet te pakken krijgt, zo zielig.
En als je dan nog eens zoiets in het echte leven flikt is het toch wel triest hoor.
Volgens mij belt het meisje in de stoel met de moeder van het kind, "nee hij komt voorlopig nog niet thuis, hij heeft nog heel wat te behappen".
Ik had bijna de neiging die koek eraf te rukken en in dat kind zijn snuitje te proppen.
Voor sommigen mag het altijd autoloze zondag zijn.
En wat je dan met al die autobanden moet die overbodig zijn, geen probleem gewoon bijzetstoeltjes van maken.
Op de terugweg kwam ik nog even langs een monumentaal pandje waar ik een hele korte tussenstop heb gemaakt.
De autoloze zondag stond vooral in het teken van spelende kinderen en die zullen zich best vermaakt hebben.
Maar ik weet dat er één kindje in Leiden is, die een heel slechte herinnering over heeft gehouden aan zijn of haar autoloze zondag.
En dat worden volgens mij later die hardrijders en bumperklevers, gewoon een onverwerkte frustratie uit hun jeugd.
Bij Tagrijn een andere kijk op monumentendag
De weersvoorspellingen voor donderdag waren perfect, warm en zonnig en pas tegen het eind van de dag of in de avond zware regenbuien.
Glibber heeft nog steeds vakantie en daarom stond hij (voor Glibberbegrippen) vroeg op om te gaan varen.
Terwijl ik de boot in orde maakte, zeil eraf, tank erin zetten etc scheen de zon volop.
Even terug naar huis om nog een kop koffie te nemen, ik zat nog niet thuis of de eerste donkere wolken kwamen.
Maar als Glibber besloten heeft te varen dan vaart hij ook, dus op de gok toch maar gaan varen.
Binnen twee minuten scheen de zon weer, om vervolgens drie minuten later weer te verdwijnen.
Ik realiseerde mij dat dit weleens de laatste keer kon zijn dat ik de Groenoordhallen vanaf het water kon fotograferen.
Na 31 december worden ze gesloopt en misschien dat volgend jaar om deze tijd de eerste contouren van de nieuwe woonwijk er al staan.
Varend door de Haarlemmertrekvaart zat ik te denken, wat moet ik nu fotograferen.
Ik heb al vaker logs gemaakt over varen in Leiden en dat moet je oppassen dat niet het enige verschil met de vorige log is dat de bomen iets meer of minder groen zijn.
Ik dacht ik kan natuurlijk de flauwe grap erop zetten dat wij Leidenaars al voorbereid zijn op de door ons zo gehate Rijn Gouwelijn die ons historisch centrum naar de knoppen gaat helpen.
En dat gaat echt niet zonder slag of stoot gebeuren.
Het geijkte plaatje van de historische haven met de Stadstimmerwerf heeft er ook al meerdere malen opgestaan.
Het was daarom echt even denken wat ik moest fotograferen.
Nou hoorde ik laatst dat menig schipper het bruggetje bij Molen de Valk erg vervelend vind.
Ik heb er op zich nooit zoveel problemen mee, alhoewel hij stad uit wel een erg haakse bocht heeft en het een beetje onoverzichtelijk is of je tegenliggers hebt.
Maar ja, op die informatie zitten jullie ook niet te wachten.
Opeens bedacht ik, doorkijkjes onder bruggen waar je normaal eigelijk niet in gaat met de boot dat is misschien een idee voor een log.
Die heb ik genomen en daar komt eerdaags nog wel een reportage van, want niets is veranderlijker dan Glibber.
Ik voer over de Witte Singel en herinnerde mij opeens het verhaal van één van de gemeentevoorlichters waar ik laatst mee door de stad voer.
Iedereen heeft zijn eigen verhaal als je door de stad vaart en veel komt overeen, maar Fons wees mij destijds toch wel op iets wat me nog nooit echt opgevallen was.
Het bruggetje van bovenstaande foto bij de Kaiserstraat heeft een heel bijzondere onderkant.
De toplaag waar het verkeer overheen rijdt is asfalt, maar de onderkant zijn viif bogen met klinkers.
Als je in de boot zit geeft dat best wel een stukje rust en denk je over bepaalde dingen na.
Zo bedacht ik mij opeens over drie weken is het alweer 3 Oktober en hebben wij het feest der feesten in de stad.
En dat ik dat bedacht is niet zo vreemd, want op dit punt voeren op 3 oktober 1574 de Watergeuzen met haring en wittebrood de stad in om de uitgehongerde Leidse bevolking te hulp te schieten.
Voor wie het niet weet, hier even in vogelvlucht het verhaal.
In 1574 is Leiden maandenlang belegerd geweest door de Spanjaarden, alleen het stadsbestuur en de bevolking weigerden zich over te geven.
In de stad braken ziektes uit en er was hongersnood.
Legendarisch is het verhaal dat burgemeester Pieter van der Werf op het moment dat er twijfel ontstond bij de inwoners wat betreft overgave hij zijn eigen arm aanbood als voedsel.
Dit sterkte de Leidenaren om zich niet over te geven.
Nadat in de omgeving de dijken doorgestoken waren, vluchten de Spanjaarden en konden de Watergeuzen Leiden bereiken.
Het hele verhaal is onder andere op de website van de 3 October Vereeniging te lezen.
Als dank en eerbetoon aan de bevolking voor hun bewezen moed en vaderlandsliefde kreeg Leiden de eerste universiteit van Nederland.
Deze staat nog steeds aan het Rapenburg en in het verleden hebben er heel wat bekende mensen gestudeerd of gedoceerd.
En uiteraard hebben vrijwel de meeste leden van het koninlijk huis in Leiden gestudeerd.
Naast alle andere feesten op 3 oktober is nog steeds de grootste traditie dat duizenden Leidenaren in de vroege ochtend naar de Waag gaan om hun portie haring en wittebrood op te gaan halen.
In Museum de Lakenhal hangt onder andere het schilderij waarop Pieter van der Werf zijn arm aanbied aan de hongerige Leidse bevolking.
Op 3 oktober is het museum dan ook gratis toegangkelijk.
Eerlijk gezegd ben ik zelf nog nooit op 3 oktober geweest, heb ik dan geen tijd voor, maar veel toeristen gaan wel op die dag een kijkje nemen.
De komende weken komen er uiteraard meerdere logs over 3 oktober en het programma, maar ik vond het wel grappig om nu alles even vanaf het water te bekijken.
Tilburg heeft de grootste kermis van Nederland, maar............Leiden heeft de grootste tweedaagse kermis van Europa.
De kermis in Leiden staat slechts twee dagen (tenzij er een weekend tussen valt) en staat rondom molen de Valk, station en de Beestemarkt.
Gek idee dat over drie weken hier b.v. het reuzerad staat.
En hier de achtbaan en noem maar op.
Ik vergeet nooit dat destijds mevr. Glibber na haar eerste 3 oktober tegen mij zei, "volgens mij hebben ze alle wegen en kroegen verplaatst want ik herken niets meer".
Maar ook alle toegangswegen tot de kermis staan vol met kramen.
Vroeger kocht je druiven op de 3 oktobermarkt, tegenwoordig planten.
Op de hoek bij deze brug staat altijd een hele grote plantenkraam, alleen je denkt toch niet dat ik een halve dag met een palm rond ga sjouwen.
Nou heb ik daar toch al een slechte ervaring mee.
Als 2 of 3 oktober op zondag valt verschuiven de feesten naar voren of naar achteren, alleen zijn de markt en de kermis dan wel op zondag open.
Ik was slim en ging op zondag even op de fiets naar die plantentent om een onwijs grote palm te kopen.
Zet dat kreng achterop mijn fiets en loop naar huis, de opmerkingen vergeet ik nooit meer.
Juhhh meheer kregh je errr ook een apie bij than.
Het begon ook nog eens zachtjes te regenen wat de volgende opmerkingen uitlokten.
Juhhh hij heb geen pluu nodig, hij gaat gewoon onder zeijn boom zittuhh.
Toen de palm ook nog eens niet onder het tunneltje vlak bij mijn huis paste , besloot ik nooit meer een plant te kopen met 3 oktober.
En natuurlijk is de optocht voor de echte Leidenaar het hoogtepunt van 3 oktober.
De optocht is het leukst (vind ik) om te bekijken met een biertje in je hand, vandaar dat ik ondertussen alweer zo'n jaar of tien bij de Tregter op de hoek Witte Singel/Herenstraat naar de optocht ga kijken.
Ik hoop dat dit weer eens een ander vaartochtje was dan mijn eerdere logs over varen in Leiden.
Hoe ik die foto's maak terwijl ik alleen in de boot zit?
Ik heb een heel saaie boot, hij heeft bijna geen afwijking, dus zet je stuur recht en hij vaart wel door terwijl ik foto's neem.
De doorkijkjes onder bruggen houden jullie tegoed.
Een van de vele mooie nummers van Ramses Shaffy.
In het nummer van Ramses lachte er de blauwe lucht.
Als je in Leiden over de Haarlemmerstraat loopt en omhoog kijkt zie je niet alleen de blauwe lucht maar kan je ook nog heel wat leren.
Mede door de universiteit hebben er natuurlijk door de eeuwen heen redelijk bekende mensen in Leiden gewoond en gewerkt.
Op de Haarlemmerstraat hangen spandoeken met een selectie van een aantal bekende Leidenaren door de eeuwen heen.
Veel wist ik er natuurlijk wel, maar toch leuk om het eens op een rijtje te zien.
Wil je weten wie er zoal in Leiden gewoond en gewerkt hebben, loop dan even mee.
Kamerlingh Onnes ontving de nobelprijs voor natuurkunde, er is nog steeds een Kamerlingh Onnes laboratoruim als onderdeel van de universiteit.
Von Siebold was de eerste westerse arts in Japan en vestigde zich later in Leiden.
Er is in Leiden nog steeds het Von Sieboldshuis te bezichtigen, waar regelmatig Japanse gasten worden ontvangen.
De schrijver en dominee Piet Paaltjens studeerde theologie in Leiden.
Albert Einstein kennen we natuurlijk allemaal, hij was bijzonder hoogleraar aan de Leidse Universiteit.
Rembrandt van Rijn is natuurlijk ook een van de beroemdste mensen die geboren is in Leiden.
Herman Boerhaave was behalve onderzoeker ook directeur van de Hortus Botanicus.
In museum Boerhaave zijn regelmatig tentoonstellingen waar men zelf ook aan onderzoeken mee kan doen.
Constantijn Huygens was student in Leiden en later secretaris van twee prinsen van Oranje.
Carolus Clusius bracht via de Hortus Botanicus de eerste tulp naar Nederland.
Cabaretier Jochem Meyer woont ondertussen ook al weer heel wat jaartjes in Leiden.
Phillip van Pijnaken is de huidige molenaar van de replica van Molen de Put, de molen waar destijds de vader van Rembrandt de molenaar van was.
Cees Goekoop, vrijwel de meest spraakmakende en beste burgemeester die Leiden ooit gehad heeft.
Een betere ambassadeur voor onze stad was er niet,
Een man die ook midden tussen de bevolking stond en waar je regelmatig gewoon in de kroeg een biertje/jenevertje mee kon drinken.
Rene Descartes, een Franse wiskundige en filosoof woonde langere tijd in Leiden.
Ook schrijver en PC Hooftprijswinnaar Maarten Biesheuvel kom je nog regelmatig tegen in de stad.
En uiteraard mogen we de Zangers zonder naam niet vergeten.
Mary Bey is geboren in Leiden en heeft haar eerste treden op het artiestenpad gezet in de Leidse kroegen.
Nog steeds wonen er meerdere muzikale familieleden van haar in Leiden.
Dit was een greep uit alle borden die er in de Haarlemmerstraat hangen.
Er zijn natuurlijk nog veel meer bekende Leidenaren, zoals bijvoorbeeld DJ Armin van Buuren die elk jaar met 30 april nog even in Leiden komt draaien.
Maar ja om van iedereen een bord op te hangen, daar is de Haarlemmerstraat misschien net iets te kort voor.
Misschien een leuk idee om ze eens in de zoveel tijd te wisselen zodat iedereen een keer aan bod komt.
Soms heb ik weleens pech als ik een leuk idee heb voor een log.
Je zal het niet geloven, maar er wordt (meestal) wel degelijk nagedacht over wat voor log ik elke dag weer schrijf.
Zo nu en dan verzin ik ze gewoon terwijl ik voor de computer zit, maar meestal heb ik er van te voren over nagedacht hoe ik het wil hebben.
Zo had ik vorige week zaterdag opeens een leuk idee voor een log en trek in koffie.
Ik wilde een log over Noroc maken.
Top op zekere hoogte lukte het, alleen op het eind had ik pech.
Ach lees gewoon maar dan zie je wel waar de pech zat.
Een goede vriend en dagelijkse lezer van mij heeft al jaren een kleine maar heel gezellige brasserie in het centrum van Leiden.
Ik dacht laat ik Eli is verrassen en een log over hem maken en gelijk even een bakkie koffie doen.
Vanaf de markt ging ik de Breestraat op om even bij hem binnen te wippen.
Je kan in Leiden natuurlijk vrijwel overal een goede kop koffie krijgen.
Maar wil je een echt goede kop koffie en een beetje gezelligheid dan moet je vlak voor het stadhuis ter hoogte van V&D linksaf slaan.
De Pieterskerk Choorsteeg is een klein steegje in de Pieterswijk met diverse leuke winkeltjes en restaurantjes.
In het eerste deel van de steeg zit al sinds 1968 brasserie Noroc.
Ras Leidenaar Eli de Graaf probeert dagelijks zijn gasten een goede kop koffie, een broodje en een gezellig praatje te serveren.
Ook over de Leidse politiek kan je heel wat van Eli opsteken.
Als duo raadslid voor Stadspartij Leiden Ontzet staat hij altijd open voor discussie of suggesties om de stad te verbeteren.
Ik vind het pandje iets Frans hebben, waarom weet ik ook niet precies, maar als ik de voorgevel zie moet ik aan Frankrijk en stokbrood denken.
Het viel me eerlijk gezegd wat tegen, dat ondanks het mooie weer niemand lekker buiten zat.
Ach wie weet had hij toevallig alleen maar niet rokers als klant en die zitten pontificaal binnen he tegenwoordig. (katten over het rookverbod gaat nog wel even door)
Op het moment dat ik binnen wilde stappen kwam dus de pech waarover ik in het begin van deze log schreef.
Nee schrik niet, mijn camera viel niet, ik had ook geen plotselinge behoefte toch te roken, er werd ook niemand onwel op straat.
Het was veel lulliger, op de markt het idee gekregen, op weg er naartoe bewust de foto's gemaakt als routebeschrijving en wat krijg je dan.
Inderdaad dit.
Daar ging mijn leuke spontane idee voor een log, duidelijke kwestie van pech hebben.
Maar zoals Cruyff al zei, "elk nadeel heb zijn voordeel".
Eerdaags dus maar een vervolg op deze log en dan kom ik even binnen Eli.
Het is nog steeds rustig in Leiden en ook het weer werkt nou niet echt mee om leuke dingen te doen.
Mooie tijd om maar weer eens te experimenteren met wat foto's.
De Haarlemmertrekvaart blijft een mooie vaart en zeker om weer eens iets uit te proberen met je camera.
Niet al te mooi weer en negen uur 's avonds levert dat dit beeld op.
Maar kom je om ongeveer 23:00 uur terug dan krijg je opeens dit effect.
Glibber heeft een stelregel, als je niet hoeft te lopen dan moet je het ook zeker niet doen.
De foto's hierboven waren vanaf het bruggetje richting Leiden genomen.
Je hoeft je alleen maar om te draaien om weer heel andere foto's richting Warmond te maken.
Vooral de spiegeling in het water vond ik weer erg mooi.
Maar ook daar kreeg je een heel ander beeld als je om 23:00 uur nog even een foto maakte.
Vanaf de spoorbrug kijk je over de Haarlemmertrekvaart echt richting stad.
Let vooral even op de schoorsteenpijp in het midden van de foto.
Chico had geluk, of als hij net zo weinig wil lopen als ik, dan had hij pech.
Tijdens zijn laatste uitlaatrondje even over de spoorbrug gelopen en dan krijgt die schoorsteenpijp opeens een heel ander uiterlijk.
Als je maar goed om je heen kijkt, hoef je vaak helemaal niet ver de deur uit om mooie dingen te zien.
Vanavond heeft de staatsloterij weer getrokken, wellicht is er nu iemand die een hoop geld over heeft en niet weet wat hij of zij ermee moet doen.
Misschien heb ik dan een kleine tip.
In het kader van, hoe komen we aan geld verkoopt Leiden weer eens een van zijn monumenten.
De Leidse watertoren aan de Hoge Rijndijk staat te koop.
De gemeente stelt echter wel als eis dat je met een goed plan komt en het liefst er ook nog een publieksfunctie in verwerkt.
Mede daarom is er afgelopen zomer een architectuurwedstrijd uitgeschreven door het Regionaal Architectuur Platform.
Nou kan ik natuurlijk wel hier de historie van de watertoren gaan uitleggen, maar een foto van het bordje scheelt mij een hoop tekst.
Ik heb op de site van die wedstrijd het winnende ontwerp gezien, maar dat ziet er mij te groots uit met allerlei aanbouwen etc.
Ik denk dat je zoveel mogelijk moet proberen de huidige stijl te bewaren en toch kan aanpassen aan deze tijd.
Bij Koudekerk langs de Rijn staat ook een watertoren.
Naar mijn smaak is het daar goed gelukt een combinatie van oud en nieuw te maken.
Er is een kantoor in gevestigd.
Het viel mij op dat er zelfs binnen is geprobeerd eenheid in het pand te scheppen.
Als je goed naar de foto kijkt, zie je dat op elke etage dezelfde inrichting is.
En dan niet alleen het meubilair, maar ook de lamp en zelfs de plant staat op dezelfde plek.
Ook een mooi voorbeeld van hergebruik vind ik de watertoren in Dordrecht waar een klein hotel met drie kamers is gevestigd.
In de toekomst willen ze uitbreiden naar zeven kamers.
Vorig jaar heb ik er een keer overnacht en heb mijn ogen uitgekeken hoe mooi alles in elkaar gezet was.
Mooie ruime kamers en veel ecologische besparingen erin verwerkt.
Zoals bijvoorbeeld een aparte waterleiding die regenwater gebruikt om de toiletten door te spoelen.
Ik heb er toen een aparte log over geschreven die je hier kunt lezen.
In de trappenhal is een tentoonstelling ingericht over allerlei ecologische besparingen en natuurvriendelijke mogelijkheden die je in het dagelijks leven zou kunnen gebruiken.
En als je daar in het restaurantje zit, heb je het idee dat je in een levend schilderij zit te eten.
Ik heb nog niet alle ontwerpen gezien, de tentoonstelling loopt pas vanaf 8 augustus, maar op voorhand komt mij het plan van Leidenaar Roel Zaadnoordijk heel sympathiek over.
Hij wil er een één kamer hotel van maken.
Wat mij betreft zouden er qua ruimte misschien wel iets meer kamers in mogen, maar het idee is leuk.
Op zijn site zijn de plannen te zien en een filmpje hoe het eruit moet gaan zien.
Maar goed, voorlopig staat de watertoren te koop en is het afwachten wie er met geld en plannen gaat komen.
De gemeente heeft al gezegd dat de watertoren niet automatisch naar de hoogste bieder gaat, maar dat er erg goed naar de nieuwe bestemming wordt gekeken.
Ik vraag me alleen af, waarom ik ergens op voorhand al bang ben voor dat laatste regeltje over de bestemming.
Ik had ze al een tijdje gezien de twee figuren bij "het gat van van de Putte", het was rustig dus kon ik even parkeren en er maar eens een fotootje van maken.
Ze zijn geplaatst door het Kunst Uitschot Team.
Ik vind ze eigenlijk wel binnen dit heel aparte stukje Leiden passen.
Het "gat van van de Putte" is een begrip geworden in Leiden.
Al jaren ligt hier een bouwput en ik ben bang dat het er nog wel een aantal jaren zal blijven liggen ook.
Het probleem is destijds ontstaan door niet nakomen van afspraken door de projectontwikkelaar van de Putte en een totaal verkeerd beleid van de toenmalige wethouder Ron Hillebrand, ook wel Ron Beton genoemd.
We zitten hierdoor nu al jaren met een afschuwelijke bouwput bij het station.
Vlak voor de verkiezingen in 2007 probeerde Ron Hillebrand zijn falen bij dit project nog te verhullen met een scherm wat volgens hem promotie voor Leiden moest maken.
Vrijwel iedereen was het er over eens dat een scherm van 180.000 euro een totaal belachelijke uitgave was terwijl er op van alles bezuinigd werd.
Toen het scherm ook nog eens binnen een week of twee bij het eerste zuchtje wind scheurde, kreeg het gelijk de naam het Schaamscherm van Hillebrand.
Het werd gerepareerd maar na een paar weken scheurde hij weer.
Omdat het voor voorbijgangers te gevaarlijk werd zat er niets anders op dan het door de brandweer te laten verwijderen.
Maar we hebben wel een 12 weken lol gehad voor 180.000 euro.
Het terrein is met wat schotten afgezet en ligt er niet echt bij dat toeristen zeggen, goh wat een geweldige entree als je Leiden vanuit het station binnenkomt.
Maar zoals het gaat in de natuur is er binnen de hekken een nieuw leven ontstaan.
Het grondwater van de bouwput is een soort vijver geworden waar planten en riet zich niets van de problemen aantrekken en lekker kunnen groeien.
Het pand op de hoek is al enkele jaren geleden gekraakt toen duidelijk werd dat deze bouwput een gebed zonder eind zou gaan worden.
En geef ze eens ongelijk, waar heb je in Leiden in het centrum zo'n mooi uitzicht op een grote vijver.
Eigenlijk is het fiasco van Ron Beton en de bouwput van van de Putte een soort modern scheppingsverhaal.
Er ligt een put, er komt water in, daarna wordt het vruchtbaar en komt er leven in.
Dan kan je het vervolg wel raden, waar vruchtbare grond is komen mensen wonen.
Tenminste dat heb ik vroeger op de lagere school geleerd, wij hadden een school met zowel een bijbel als een zandbak. (het meeste heb ik trouwens in de zandbak geleerd)
Er hebben zich inderdaad meerdere mensen gevestigd op het binnenterrein.
Nederlanders, buitenlanders er zit van alles, en ze hebben het er best naar hun zin.
En voor zover ik weet heeft ook niemand last van ze.
Geen gekke plek hoor om te zitten, in het centrum en vlak bij het station en dan ook nog eens uitzicht op de vijver en molen de Valk.
Alleen of Ron Beton dit destijds in gedachte had met zijn dure appartementen op deze locatie betwijfel ik.
Het is in elk geval een kleurrijke samenleving in de bouwput.
Een ding moeten we hem nageven, hij heeft het voor elkaar gekregen een multi culturele woonomgeving te realiseren in het stationsgebied.
Op het laatste stukje grond in de buurt van de Schipholweg in Leiden is Achmea bezig een nieuw kantoor te bouwen.
Niet bepaald nieuws om op mijn log te zetten, maar zo nu en dan zie je toch wel leuke dingen tijdens de bouw.
Toen ik van de week 's avonds langs de bouw kwam, waren ze net bezig betonblokken als verzwaring in een bouwkraan aan te brengen.
We zien altijd wel dat er betonblokken in een hijskraan zitten als tegengewicht, maar heb er eigenlijk nooit bij stil gestaan hoe ze erin kwamen.
Voor het plaatsen van de blokken was een extra kraan nodig waardoor het verkeer even omgeleid moest worden.
Eigenlijk vond ik het wel een mooi lijnenspel die kranen bij elkaar.
Moet er alleeen niet aan denken dat ik er bovenop zou moeten staan om de blokken op hun plaats te zetten.
Volgens mij moet je zo te zien nog snel weg zijn ook als de ketting losgaat, want door de wind zwaait hij natuurlijk alle kanten op.
Als je naar de gebouwen op de achtergrond kijkt, dan zie je dat er op behoorlijk grote hoogte werd gewerkt.
Het volgende blok kwam er alweer aan.
Ik heb met bewondering staan kijken met welk gemak het werk gedaan werd.
Maar ja, ieder zijn vak natuurlijk.
En toch blijf ik het knap vinden om zo'n blok precies op zijn plaats te krijgen en er dan nog bij te zingen ook.
Of was Lee Towers de enige zingende kraanmachinist.
Lijkt me trouwens best link, het blok naar boven en het armpje naar links.
I'am gone put you one your place, whammm armpje naar links en dan dat blok recht houden, knap hoor.
Maar ik blijf er bij, moet er niet aan denken dat ik daar boven zou moeten staan op die hoogte.
Nee, als Glibber met zijn hoogtevrees in de bouw zou werken gingen we ondergronds, en zou het hoogste gebouw ongeveer twee meter boven de grond uitsteken.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl