Vanmiddag werden de ruim twee miljoen handtekeningen aangeboden van de Piettitie waarin opgeroepen wordt de rol van Zwarte Piet te beschermen. Ruim vijf tot zeshonderd mensen waren naar het Malieveld gekomen om hun steun aan Zwarte Piet te betuigen. Het was duidelijk iedereen vond dat Zwarte Piet moet blijven en dat het hier om een kinderfeest gaat.

De zestien jarige initiatiefneemster Mandy Roos glunderde van de belangstelling en de opkomst. In een paar dagen tijd heeft zij deze spontane demonstratie uit de grond gestampt.

Langzaamaan beginnen alle bewoners hun nieuwe huizen te betrekken en Leiden zal Leiden niet zijn als we dit geen tijd vinden voor een gezellige kennismaking en openingsborrel. Nog een keer kwam al het gereedschap op tafel, nu niet om te klussen maar om mee te borrelen.

In het begin van de middag werd een van de nog lege bedrijfsruimtes onder de Skyline ingericht voor de borrel.

De meeste appartementen in de Skyline zijn ondertussen bewoond of men is nog keihard bezig met klussen om er zo snel mogelijk in te gaan. Wij hebben gelukkig de verhuizing achter de rug en ook de meeste van de ruim honderd verhuisdozen zijn uitgepakt. Eigenlijk speelde afgelopen week mijn leven zich af tussen  het nieuwe, het oude huis en de Gamma. Het ene huis inrichten en in het andere huis de laatste rommel opruimen, ondertussen even lampje kopen, nog een lampje kopen, oh heb nog een kastje nodig, shit heb ik duizend verschillende schroefjes maar net deze niet, oh jee haakje voor de handdoek in het toilet, kan ik weer terug want vergeet handdoekenrekje in de badkamer en ga zo maar door. Zaterdagmiddag was de eerste middag dat ik even iets anders deed dan uitpakken, kopen en inrichten. De uitreiking van de prijzen van de 3 oktober Rood Wit wedstrijd moest ik natuurlijk wel bij zijn. Meer weten daarover dan moet je even tot maandagavond wachten want dan begin ik weer echt met bloggen en komt er een verslag over de prijsuitreiking.

Het waren spannende en intensieve weken waarbij ik regelmatig dacht, was het maar half oktober dan is het grootste deel achter de rug en weet ik of het wel of niet gelukt is. Dank voor alle aanbiedingen om te helpen, alleen het punt is inpakken en opruimen moet je zelf doen, daar kan je weinig hulp bij gebruiken. Maar het is zo goed als voorbij en het begint ergens op te lijken.

Ik wil mijzelf niet op de borst kloppen, maar ben eerlijk gezegd best wel een klein beetje trots op wat ik de afgelopen weken gedaan heb. De bedoeling was dat we medio juli zouden verhuizen, helaas door de winter werd de oplevering van ons nieuwe huis uitgesteld tot half september. Eerlijk gezegd had ik het twee jaar geleden toen we het appartement kochten al gekscherend gezegd, je zal zien dat de verhuizing rondom 3 oktober gaat worden. Helaas kreeg ik gelijk, maar optimist als ik ben zei ik geen probleem gaat lukken. Half augustus brak mevrouw Glibber haar heup en scheurde haar knie open. Dan wordt het toch ietsje moeilijker om vrolijk te blijven zeggen, problemen bestaan niet uitdagingen wel. Dinsdagmorgen staat de verhuizer voor de deur en donderdag leveren we ons oude huis op. Dat ik beuren wat er beurt 3 oktoberverslagen zou maken stond vast, alleen had ik niet verwacht dat ik in september en begin oktober echt tot op de dag voor de verhuizing zonder een dag over te slaan door zou bloggen. Maar nu gaat even de stekker eruit en wordt de computer ingepakt. Ik neem een korte blogpauze tot eind van de week denk ik en hoop dat dan alles goed werkt qua internet, tv etc. Ergens ben en blijf ik een klein kind. We wonen er nog niet , maar ik moest toch even kijken wat ik vanuit mijn huis van de kermis kon zien, dus tussen alles door even snel langs gegaan om een foto te maken.

Er is hard gewerkt in het huis de afgelopen twee weken, wanden en vloeren moesten de bewoners zelf afwerken. Wij hebben spachtelputz door het hele huis genomen.

Oktober 2011 besloten we een appartement te kopen in de nog te bouwen Skyline Leiden. We zijn nu twee jaar verder en vandaag was de oplevering van ons appartement.

Na een uitgebreide controle en wat kleine puntjes kregen we de sleutel en kunnen aan de slag. Nou ja sleutel zeg maar sleutels.

Je hebt van die dagen dat alles tegelijk komt en heel eerlijk gezegd niet binnen de planning. Vanmorgen belde mevrouw Glibber dat ze vandaag het ziekenhuis mocht verlaten. Er is een pen in haar gebroken heup geplaatst, de wond aan de knie is gehecht en verder zal ze thuis moeten revalideren. Eind van de middag heb ik haar opgehaald en kijk er nu al (niet) naar uit dat ik morgen de wond  mag verzorgen. Maar ik deed nog iets meer vandaag bijvoorbeeld deze foto nemen van de spiegeling van de toren van de universiteit in de vijver van de Hortus.

Ik zette Nicky even op de foto bij de vijver van de Hortus. Je zou denken lekker relaxed dagje toch. Nou uhhh schijn bedriegt.

Zelden zo'n weekend als dit meegemaakt. Vrijdagavond na een supergezellig en eersteklas etentje de schrik van mijn leven gehad. Mevrouw Glibber was haar tas vergeten dus ging ik nog even terug om hem op te halen. Uiteraard sla je dan nog een laatste wijntje niet af, mobiel ging en ik schrok me rot. Overbuurvrouw belde je moet direct naar huis komen, mevrouw Glibber is gevallen en het is ernstig de ambulance is onderweg. Toen ik aankwam werd ze net de ambulance in getild. Eerlijk gezegd ben ik blij dat ik haar zelf niet gevonden heb besefte ik mij toen ik in het ziekenhuis de wond zag. Naast een gebroken heup was haar volledige knie opengescheurd en keek je tot op het bot. Echt respect voor de buren en overburen die op haar hulpgeroep afkwamen en haar kalm gehouden hebben en daarna toen ik naar het ziekenhuis was alles opgeruimd hebben. Afgelopen middag is er een pen in haar heup geplaatst en zondag horen we meer over het vervolgtraject. Ik ben natuurlijk geen dokter maar kan wel al zeggen dat fietsen er voorlopig niet meer in zit. Nu deed ze dat toch al niet dus dat scheelt en een fiets meer of minder in de stad zal niet opvallen denk ik.

Het was echt druk met fietsen op de Nieuwstraat afgelopen vrijdag bij de afsluiting van de EL CIDweek

Het is echt een brandend weekendje. Vandaag loop ik als de weergoden het toelaten lekker bruin te branden in de zon op Werfpop. Gistermiddag heel even op de open dag van de brandweer in Bleiswijk geweest en daarna in de brandende zon gemidgetgolft. We sloten de zaterdag in Bleiswijk niet af met een barbecue, nee met een barbecue beleving als ik het boekje mocht geloven.  Veel blus en spuitwerk natuurlijk bij de open dag van de brandweer in Bleiswijk.

Onder het motto jong geleerd, oud nog steeds niet uitgeblust waren er ook demonstraties van de jeugdbrandweer Lansingerland.

Wat hebben we waanzinnig drukke weken gehad in Leiden. Vanaf april waren er eigenlijk elk weekend wel activiteiten los van alles wat door de week gebeurt. Morgen Werfpop en de Nacht van Rembrandt. Daarna wordt het wat betreft grote evenementen even een beetje rustiger tot eind augustus. Dan zijn de Waterdagen en het Rapenburgconcert. Veel mensen gaan de komende weken op vakantie, het is eigenlijk de tijd van inpakken en wegwezen. En dat woord inpakken, daar word ik een beetje angstig en panisch van. Voor het eerst in pak em beet dertig jaar gaan we niet op vakantie , maar ik heb meer in te pakken dan ooit.

Ik vergeet nooit hoe kwaad ik was voorjaar 2006 toen de bomen op de hoek van de Haarlemmerweg gesnoeid werden en er uitsluitend kale stammen overbleven. Ik betichtte de gemeente van opzet om op die manier de bomen dood te laten gaan en dan zonder ingewikkelde kapvergunningen of protesten er in de toekomst woningbouw te realiseren.

Ik vergeet het nooit 16 juli 2006. Ik was aan het fotograferen bij het Rembrandtfestival in Leiden en opeens zei mijn camera doe het zelf maar ik stop er mee. Ik stapte binnen bij Nico van der Horst met de vraag of er nog iets te redden was. Helaas mijn camera was overleden, maar het leven en het Rembrandtfestival gingen door. Binnen een half uur liep ik de winkel uit met voor mij op fotogebied de grootste aankoop ooit. Een Nikon D50 met extra lens, nieuwe tas, flitser etc. Oh wat was ik trots en blij en de camera werd mijn maatje.

Zeven jaar lang deed hij alles wat ik wilde, er zijn in die zeven jaar ladingen bier, cola, tabak, regen, sneeuw en noem maar op overheen gegaan en hij bleef het doen. Nu bijna 250.000 foto's later begint hij toch te verlangen naar het fotobejaardenhuis merk ik regelmatig. Vanaf vandaag mag hij het iets rustiger aan doen en neemt zijn broertje de Nikon D7100 het grote werk van hem over.