Door de zachte winters tegenwoordig gaat de natuur zich aanpassen. Er zijn vogels die normaal naar het zuiden trekken, maar nu gewoon in Nederland blijven. Planten die je in de winter binnen moest zetten overleven tegenwoordig ook buiten. De meest opmerkelijke natuurverandering is wel dat sneeuwpoppen tegenwoordig gewoon 's winters binnen kunnen overleven. Ik dacht laat ik eens sociaal zijn en een sneeuwpop adopteren. Deze week trok de sneeuwpop bij ons in.

We noemen hem Eppo. Na een eerste kennismaking stond hij wat onwennig in de kamer te wachten op wat er komen ging.

Als ik terugdenk heb ik volgens mij nog nooit een jaar met zo'n tevreden gevoel als dit jaar afgesloten. Natuurlijk er was een minpuntje (nou ja minpunt) door de val van mevrouw Glibber waarbij ze haar heup brak en knie openscheurde, maar dat gaat allemaal goed komen. Verder kan ik mij dit jaar binnen ons leventje geen rampzalige gebeurtenissen voor de geest halen. Dit wordt een heel positief verhaal, maar natuurlijk weet ik ook dat veel mensen helaas niet zo'n positief verhaal hebben en bijvoorbeeld aangewezen zijn op de voedselbank. Gelukkig lieten we ze niet in de steek, maar het blijft natuurlijk te belachelijk voor woorden dat in een rijk land als Nederland zoveel armoede heerst. Ik kijk over mijn schouder richting Den Haag en hoop dat de regering de komende jaren dit als prioriteit gaat zien en op gaat lossen. Voor Leiden was het volgens mij een mooi jaar. We kwamen veel en positief in het nieuws en het leek wel of alles wat er bedacht werd gewoon lukte. Ondanks dat veel bedrijven het nog moeilijk hebben en moeten knokken om te overleven, hoor je gelukkig nergens het woord crisis meer. De glazen zijn half vol in plaats van half leeg en we houden met zijn allen de bal in de ploeg. Het is een en al licht wat er aan de horizon of misschien beter gezegd in het centrum schijnt.

We leven in een snelle tijd en daar pas ik mij ook bij aan. Vandaar een heel korte terugblik op het jaar en onderaan het stuk een overzicht van Leiden in 2013 met zevenhonderd foto's in een fotofilmpje van twaalf en halve minuut. Volgens mij kan het niet sneller en uitgebreider.

Vrijwel iedereen zal het herkennen de jaarlijkse verbouwing van je kamer om je kerstspullen kwijt te raken. In het oude huis was het na ruim 25 jaar geen probleem meer. Ik wist precies wat er in welke dozen zat en waar ik het wilde zetten of hangen. In een nieuw huis moet je dat weer allemaal opnieuw gaan uitvinden. Gelukkig hebben wij toen wij elkaar leerden kennen een duidelijke afspraak gemaakt, mevrouw Glibber bemoeit zich niet met de kerstinrichting. Ik ken heel wat stellen die bijna de kerst als vrijgezel doorbrachten omdat ze samen de kerstboom wilden optuigen. Nee dat hebben wij slimmer aangepakt. Mevrouw Glibber bemoeit zich nergens mee en mag alleen zo nu en dan zeggen het wordt mooi. Als de lampjes in de kerstboom hangen vraag ik, zijn ze een beetje goed verdeeld. Echt commentaar mag ze dan natuurlijk niet geven dus voor de vorm zegt ze misschien iets meer in het midden of daar aan de rechterkant nog wat. Vervolgens verplaats ik één lampje en hebben we samen zonder ruzie de kerstboom opgezet.

In het oude huis had ik er in de loop der jaren een verschrikkelijke kitschtent van gemaakt met veel extra lichtjes voor de ramen en in de tuin. Tot grote opluchting van mevrouw Glibber komt dat hier niet meer terug en ook geen sneeuw meer op het raam. Alles moet een stuk strakker, alleen valt dit nu onder kitsch of onder verantwoorde "strakke" kerstversiering.

De Kerstactie Donate A Gift van Radio West en Den Haag FM om cadeautjes in te zamelen voor mensen die onder het minimum leven gaat een geweldig succes worden. In de regio wonen ruim tienduizend mensen die leven onder de armoedegrens. Vandaag hoorde ik zelfs dat er iemand is die moet leven van 6 euro per dag. Voor al deze mensen proberen de zenders cadeautjes op te halen. Het streefgetal was minimaal 10.000 stuks dit gaat met gemak lukken, maar hoe mooi zou het zijn als ze doorschieten naar 15.000. Vanavond was ik even in de studio om een plaat voor te dragen in het onderdeel eeuwige roem in het programma van Patrick van Houten. Deze week presenteert hij vanwege de kerstactie samen met Ron Davids van Den Haag FM. Toen ik om zeven uur de studio verliet stond de stand op 9044, dus die tienduizend cadeautjes zijn vrijwel binnen.

Vanwege de avondspits en de verwachte mist op tijd van huis gegaan.  Zal je altijd zien, kan je in een keer doorrijden en sta je al ruim voor zessen voor de studio.

Zondagmiddag wezen kijken bij Trigon 6, wat mij betreft het beste korfbalteam uit de regio. Dat moet ik natuurlijk wel zeggen want ik ben sinds dit seizoen sponsor van dit team. Nee, even zonder dollen dit verhaal heeft wat uitleg nodig. Ik ben geen verjaardagenmens, sterker nog ik probeer meestal op vakantie te zijn met mijn verjaardag. Dat heeft niets met leeftijd te maken want een mens is zo oud als hij zich voelt en gedraagt, uiterlijk niet meegerekend moet ik dus ergens halverwege de dertig zijn. Cadeautjes hoef ik ook nooit, ik zeg altijd houd je geld in je zak en doe er iets nuttigs mee. Miniglibber nam zich dit alles ter harte, maar wilde dit jaar toch een groot cadeau geven toen ik in september jarig was. Eerlijk gezegd schoot hij vier keer raak met zijn cadeau. 1. Hij bedacht het, 2 hij wist het uit te voeren, 3 het is nuttig en 4 ik ben er heel blij mee en trots op. Sinds het winterseizoen ben ik sponsor van het Leidse korfbalteam Trigon zes.

De manier hoe hij het voor elkaar gekregen heeft geeft gelukkig ook aan dat hij begrijpt hoe het Leidse leventje in elkaar zit. Geven en nemen, netwerken en de bal in de ploeg houden. Hij benaderde behalve de familie een aantal mensen en bedrijven waar ik regelmatig mee om ga en vroeg ze of ze mee wilden betalen aan dit cadeau. Hierdoor werd ik niet alleen shirtsponsor, maar ook veldsponsor.

Ergens ben ik een enorme onzekere meut als het om zaken gaat waar ik persoonlijk voor verantwoordelijk ben. Dan ben ik kritischer dan ooit en alles moet tot in de puntjes verzorgd zijn. Sinds een jaar of zes maak ik in een heel kleine oplage een stuk of tien een kalenders. Vorig jaar op verzoek er wat meer gemaakt. Ergens is het jammer er zit een hoop werk in en komt bijna niemand onder ogen. Ook Joris van 2 P+ Reklame Totaal vond het zonde en bood aan om samen iets groters op te zetten. Zwaarder papier, extra glanslaagje, groot formaat, Leidse kleuren dat waren zo'n beetje de eerste hoofdlijnen die in ons opkwamen. Het stomme is, terwijl ik weet dat Joris perfect werk aflevert en een geweldige lay-out heeft gemaakt, bleef het spannend tot het moment dat de kalender vandaag van de drukker kwam.

Alle kwaliteits-eisen die we bedacht hadden kosten natuurlijk best een paar centen. Om alle risico's uit te schakelen en er zeker van te zijn dat de kalender bij een paar honderd mensen in huis komt te hangen hebben we er een soort crowdfunding van gemaakt. Op de achterpagina kon er advertentieruimte gekocht worden in ruil voor een aantal kalenders. 

Ik denk dat ik al ongeveer een dertig jaar zeg, ik wil ooit nog eens een schilderij van Dick Bakhuizen van de Brink aan de muur hebben. Tot nog toe was het er nooit van gekomen. In ons nieuwe huis vond ik de  schilderijen uit ons oude huis niet echt meer passen. Niet dat ze weggaan want ze gaan een plek vinden in de werkkamer of slaapkamer. In de woonkamer wilde ik iets nieuws en lekker fris. Mijn moeder vroeg wat we wilden hebben of konden gebruiken voor het nieuwe huis. Daar had ik gelijk een antwoord op, nou een bijdrage in een schilderij van Dick zou heel erg welkom zijn. Het werd een ruime bijdrage en vanmiddag was het zo ver dat ik samen met Dick het schilderij ben gaan ophalen en thuis opgehangen heb.

Ik ken Dick al vanaf de tijd dat hij nog op de middelbare school zat bij mijn zuster in de klas. Daarna kwamen we elkaar regelmatig tegen in het uitgaanscircuit en zijn door de jaren heen steeds meer bevriend geworden. Bij de meeste van zijn exposities maak ik foto's en vorig jaar deden we nog een leuk "Kunst ligt op straat" stuntje.