DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Iedereen hoopt natuurlijk altijd een beroep te vinden wat het best bij hem of haar past.
Zelf heb ik redelijk geluk gehad en vrijwel altijd iets gedaan waar ik lol in had.
Zo ook nu, ik ben een prater, regelaar, servicegericht, hou van een beetje vrijheid en autorijden.
Als verantwoordelijke voor klantencontact bij gekke dingen of problemen en het benaderen van nieuwe klanten voel ik me dus een als een vis in het water.
Regelmatig rijd ik door Amsterdam en elke keer weer vallen een aantal dingen mij daar op.
Heeft iemand wel eens geteld hoeveel kinderdagverblijven er op de Amstelveense weg zitten.
Je moet maar eens opletten als je daar weer in de file staat.
Maar wat me het meest opvalt is een houtwinkel.
Elke keer vraag ik me af, hoe is de zaak ooit ontstaan en verzin daar zo mijn eigen verhalen bij.
Als puber had de eigenaar b.v. problemen met zijn ouders en dacht ik ga lekker laters iets doen wat totaal niet bij onze naam past.
Misschien dacht hij wel een baan bij onze naam is mij te veel gesjouw.
Je weet het niet he, maar ik vind de combinatie van de winkel met de naam toch wel heel erg mooi.
Volgens mij ziet de eigenaar er zelf ook de humor van in.
Op een reclamebord voor de deur doet hij er zelf nog een schepje bovenop.
Ik vind het een ijzersterke naam voor een steengoeie winkel en ben er van overtuigd dat de eigenaar niet op een houtje hoeft te bijten, want het was er druk genoeg.
Soms heb ik er wel eens spijt van dat ik een doorzettertje ben en alles altijd vrij luchtig bekijk.
Vandaag was zo'n dag.
Ik moest naar Den Bosch naar een beurs, waar ik wat klanten wilde ontmoeten en wat contacten leggen.
Was zo slim om na de files de deur uit te gaan, dacht ik.
Eerst even naar het postkantoor, waar ik het toch wel behoorlijk vond waaien.
Daarna zigzaggend om takken te vermijden en constant stilstaand de stad uit.
Hoorde op de radio niks over files richting Utrecht dus het ging goed.
Nou ja goed tot de N11.
Daar kwam ik vast te staan en had geen idee waarom.
Het werd al snel duidelijk, een paar honderd meter verder was een vrachtwagen omgewaaid.
Had ik een paar minuten eerder geweest had ik waarschijnlijk nergens last van gehad.
Er kwam een wagentje van Rijkswaterstaat langs, die natuurlijk gelijk door een hoop mensen belaagd werd met de vraag hoelang gaat het nog duren.
Hij schatte ongeveer een uur tot twee uur.
Mondjesmaat mocht er zo nu en dan een auto langs, maar opschieten deed het niet.
Na bijna twee uur hebben staan wachten kon ik er langs, en het natuurlijk niet laten er nog gauw een fotootje van te maken.
Elk normaal mens zou op dat moment denken, bekijk het maar ik ga terug.
Maar nee, ik dacht zo dat hebben we gehad en nu verder richting Den Bosch.
Ter hoogte van Utrecht kreeg ik al spijt van mijn beslissing.
Ja hoor bij Everdingen kon ik weg af, de hele A2 afgesloten.
Dat zijn van die momenten waarop ik denk, wat ben ik toch een oen om toch door te willen gaan.
Om vervolgens weer keurig aan te sluiten in de volgende file die op de omleidingswegen stond.
Uren later dan ik gepland had kwam ik bij de Brabanthallen, waar de vlaggen voor de beurs het ook al begeven hadden .
De terugweg verliep ongeveer hetzelfde als de heenweg.
Als ik alle omgewaaide vrachtwagens en aanhangers die ik vandaag tegengekomen ben op de foto had gezet, dan was dit een hele lange log geworden.
Ik was blij toen ik uiteindelijk thuis op de bank neerplofte en zag waar ik eigenlijk doorheen gereden heb.
Voor mijn werk ben ik vrij veel onderweg en kom in de vreemdste uithoeken van Nederland.
De ene dag loop ik in een keurig streepjespak en de andere dag kan ik gewoon in mijn spijkerbroek naar klanten.
En voor de tussenvorm hangt er achter in de auto nog een colbertje.
Veel van mijn afspraken worden al weken of soms weleens maanden van te voren gemaakt.
Het komt een enkele keer weleens voor dat de afspraak verkeerd in de agenda van de klant is gekomen of dat hij of zij ziek is, zonder dat de collega's de afspraak hebben afgezegd.
In de randstad is dat niet zo'n probleem, je bent zo weer terug op kantoor.
Maar zo nu en dan moet je toch een behoorlijk stuk rijden.
Deze week moest ik naar Limburg naar een plaatsje tegen de Duitse grens.
Terwijl ik het plaatsje binnenreed dacht ik, het is al een oudere afspraak hoop maar dat hij er is.
Ik reed het centrum binnen en het eerste wat ik zag, was het antwoord op mijn vraag.
Fijn he dat ze je aan de rand van het centrum al laten weten dat je niet voor niets ongeveer 160 km hebt gereden.
Mensen hebben het er wel eens over dat ze een aantal jaar te vroeg geboren zijn.
Mij zal je dat niet horen zeggen, nee ik ben gewoon ongeveer 80 jaar te laat geboren.
Natuurlijk wist ik dat mijn voorouders een brouwerij hadden destijds.
Mijn voorliefde voor bier en kroegbezoek moet toch ergens vandaan komen.
Met de kerst kreeg ik het boek "Wandelen over de Bierkaai".
In dit boek wordt de bierhistorie van Utrecht beschreven
Wat blijkt, wij hadden de laatste brouwerij van Utrecht, van 1860 tot 1930 waren wij in Utrecht gevestigd.
Daarna is de brouwerij verkocht.
Zonde hoor.
Ik las ook dat het bier van de Krans het meest verkocht werd in onder andere de kleinere en de buurtcafé's.
Laten dat soort café's nou ook mijn voorkeur hebben.
Volgens het boek had de brouwerij ongeveer 26 café's waar hun bier geschonken werd.
Sommigen bestaan nog steeds, dat wordt dus een keer een kroegentocht in Utrecht.
Op onderstaande foto het voltallige personeel van brouwerij de Krans.
Was het een soort statiefoto of gingen ze op weg voor een personeelsuitje, maar hoe dan ook, een mooie oude foto.
Het boek staat vol met mooie oude foto's en de bierhistorie van Utrecht.
Nooit geweten dat Utrecht eind 1800 talloze brouwerijen heeft gehad.
Ik denk dat het voor bierhistorie liefhebbers en voor Utrechtenaren een mooi boek kan zijn.
Er zit ook een (losse)plattegrond in, waarop alle brouwerijen met naam en adres vermeld staan.
Het is duidelijk ik ben gewoon ongeveer 80 jaar te laat geboren, want ik had die brouwerij natuurlijk nooit laten verkopen.
Sinds ik het boek heb gelezen smaakt mijn bier toch anders.
(archieffoto)
Bij elk biertje wat ik bestel denk ik verdorie, het had mijn eigen bier kunnen wezen.
Proost.
UPDATE:
Zie je wel toeval bestaat niet, Tjan stuurde mij onderstaande reactie.
Zou het toeval zijn dat je nu in een wijk woont die voor een behoorlijk deel door een Leidse bierbrouwer gerealiseerd is? Van Waveren, eigenaar van de brouwerij De Posthoorn, fungeerde destijds - toen hij dus een regelrechte concurrent van jouw voorouders was - als een soort projectontwikkelaar in Groenoord. Proost! :-)
Nieuwjaarsnacht was weer leuk.
Het was helaas dit jaar erg rustig in de straat, maar toch erg gezellig.
Sinds een aantal jaar concentreert het feest zich bij ons voor de deur.
Er is plek vrij gemaakt, en klokslag 00:00 uur zetten de overburen de boxen buiten en laait het vuur (veilig in een ton) weer hoog op.
De muziek, het vuur en de lampjes die even opgehangen zijn trekken alle bewoners deze kant uit.
Iedereen staat gezellig met een drankje in zijn hand te kijken of steekt zijn vuurwerk af.
Zo nu en dan een beetje veel rook, maar ja moet kunnen he.
De sfeer is gezellig en daar gaat het om.
Gelukkig was het bij ons droog, weet niet hoe dat in de rest van het land was, maae viel geloof ik wel mee.
Nog tot heel laat bleef (03:30) een aantal buren bij de vuurton staan, was ook wel nodig want het was toch wel koud als je een tijd buiten staat.
Er was één iemand die het totaal niet naar zijn zin had.
Chico was al dagen van slag van al het geknal en echt niet rustig te krijgen ondanks de pilletjes van de dierenarts.
Liep blaffend door de kamer van voor naar achter, vandaar dat we hem even voor twaalven naar boven hebben gebracht.
Op de logeerkamer hadden wij het idee dat hij iets minder last van al het geknal zou hebben.
Of dat nou zo'n heel slim plan was.
Uit pure angst heeft hij geprobeerd zich een weg naar buiten te krabben.
Kamertje moest toch opgeknapt worden, reden te meer er nu maar eens echt aan te beginnen eerdaags.
Halverwege oudejaarsavond zag ik een brandmelding bij een winkelpand in Leiden.
Normaal als er echt iets groots is, ga ik toch wel even kijken maar had er nu geen zin in.
Ik was alleen een beetje bang dat het een pand betrof van een kennis van ons.
Het is natuurlijk voor iedere eigenaar triest, maar als je mensen persoonlijk kent is natuurlijk altijd anders.
Ben maandag even wezen kijken en het zag er niet mooi uit.
Maar gelukkig was het niet de Vliegershop.
Alhoewel hij wel geluk heeft gehad want hij zat inderdaad precies naast het brandende pand.
Voorlopig weer genoeg vuur(werk) gezien en laten we hopen dat er in 2007 niet al teveel brandhaarden in de wereld zijn.
Update
Helaas kwam ik er vandaag achter dat in het uitgebrande pand zich toch een gedeelte van de vliegershop bevond.
Gelukkig is de eigenaar goed verzekert, maar omdat de winkel niet alleen zijn brood maar eigenlijk ook zijn hobby en levenswerk is, was hij er goed ziek van.
Dagobert sterkte en wees blij je in elk geval goed verzekert bent dat maakt de ellende nog een beetje draagbaar.
Heel enthousiast dacht ik een jaaroverzicht te maken.
Dat is dus niet te doen, je denkt het was een jaar waarin er niet zo gek veel gebeurd en eigenlijk omgevlogen is.
Dan ga je denken wat zal ik de revue eens laten passeren, en dan blijkt er toch wel heel veel gebeurd te zijn.
Ik ga een heleboel overslaan en pak zo maar wat dingen uit het jaar op.
We begonnen natuurlijk met de steeds drukker bezochte nieuwjaarsreceptie van de gemeente.
Er speelde een gezellig bandje en het is leuk een hoop bekenden even tegen te komen.
Het bandje brengt mij natuurlijk gelijk bij het eerste grote evenement van het jaar.
De Leidse Jazz & Bluesweek die elk jaar eind januari de stad een ruime week op zijn kop zet.
In de slideshow een kleine foto-impressie van een aantal artiesten zoals bijvoorbeeld, Hans Dulfer, Jan Akkerman, Wouter Kiers, Mr Boogie Woogie en Ten Bar Bluesband.
In april waren er een aantal sportieve evenementen in Leiden zoals de sloepenrace door de grachten.
En de Singelloop die elk jaar weer meer publiek en deelnemers trekt.
Dit jaar hadden we twee aparte Levensliedfestivals, eentje die zich in de kroegen afspeelde.
En het andere festival speelde zich in boten op het water af met een de finale op het buitenpodium op de Beestenmarkt.
Ook in juni was onder extreem warme temperaturen de Leiden Marathon.
Het scheelde niet veel of hij zou door de hitte afgelast worden, in de slideshow kan je zien hoe lang en hoe warm het was.
In juli waren de Lakenfeesten die natuurlijk begonnen met de Peurbakkentocht.
Mijn leukste ontmoeting dit jaar tijdens de Lakenfeesten was met Adje, wat is die gozer geweldig en blijft de hele dag in zijn rol.
Maar ook alle andere onderdelen van de Lakenfeesten waren weer geweldig zoals de Dragonboatraces, Gouden Petfestival en Leiden Culinair.
In de slideshow nog een kleine foto-impressie.
Een week na de Lakenfeesten gingen we gelijk alweer door met het grote Rembrandtfestival.
En nog steeds geluk met het weer.
Om nog een beeld te krijgen van het Rembrandtfestival ook daar maar een korte slideshow van met een paar willekeurige foto's.
Voor ons was natuurlijk het meest trieste het plotseling overlijden van ons trouwe hondenmaatje Lobbes.
Hij ging voor zijn jaarlijkse keuring naar de dierenarts en was kerngezond.
Twee dagen later begon hij te hinken met zijn poot.
Anderhalve week later hebben wij hem moeten laten inslapen omdat de kanker niet alleen in zijn poot zat maar al uitgezaaid was door zijn hele lichaam.
Met Lobbes kon je alles uithalen vandaar hier nog even een slideshow met een kleine greep uit al zijn rare foto's.
Tijdens onze vakantie in Duitsland gingen we op de gok een dierenasiel binnen, en ja hoor daar vonden we Chico.
We hebben hem een paar keer uitgelaten en besloten dat Chico een tweede kans verdiende en hij mocht mee naar Nederland.
Hij hield toen al alles in de gaten, want via de ramen kijkt hij mee of ik alle papieren wel goed invul en onderteken.
In september was er de weblog meeting naar aanleiding van een uit de hand gelopen grap van Tagrijn om een ezelsbruggetje voor een aantal Leidse grachten te verzinnen.
Er werd door de aanwezige loggers natuurlijk heel wat afgekletst en gefotografeerd vandaar ook hier maar een slideshow met foto's van.
En in september begint in Leiden het 3 Octobergevoel te kriebelen.
Het feest der feesten wat heel Leiden wekenlang in zijn ban heeft, terwijl het werkelijke feest maar anderhalve dag duurt.
Over 3 October kan ik wel tig slideshows maken, dat doe ik dus maar niet.
Gewoon even kijken bij de rubriek Leidse Feesten en je kan alles zien.
In de aanloop naar 3 October leerde ik tijdens een voetbalwedstrijd van het Nederlands artiestenelftal Rob Hartman en zijn vrouw kennen.
Hij maakte mij direct enthousiast om (voor zover ik tijd heb) mee te werken aan de voorbereiding voor de Roparun, waar een team webloggers mede gesponsord door Punt NL aan mee gaat lopen dit voorjaar.
Onder de teamnaam Loggers Lopen Voor Leven hopen zij zoveel mogelijk geld op te halen om kankerpatiënten in hun laatste levensfase goede zorg te kunnen bieden.
We waren er toch dus gelijk maar wat GTST acteurs aangeschoten en op de foto genomen.
In de slideshow stellen een aantal teamleden zich even voor onder aanvoering van hun teamcaptain Manon Thomas.
Eind oktober was de eerste plenaire vergadering in Leiden.
Bij deze wens ik het hele team, begeleiders en alle anderen heel veel succes in de uitvoering en voorbereiding op de Roparun.
Ja en dan gaan we alweer richting in het einde van het jaar.
Natuurlijk gebeurden er de laatste maanden best nog wel leuke dingen maar dat is allemaal zo vers, zoals Disco Dance Classics en het Hollandse sterrengala.
Toch nog wel een druk jaartje eigenlijk, ben benieuwd wat het volgend jaar weer gaat worden.
Ik wens bij deze iedereen een heel goede jaarwisseling en een spetterend 2007
Lachen, ik had deze log erop willen zetten voor we uit eten gingen, was ik dus even vergeten.
Maar dat geeft me ook even de mogelijkheid om uit te leggen waarom ik dit eten zo belangrijk vindt.
Mijn leven lang hebben mijn ouders mij gesteund en ook in tijden dat het minder ging stonden ze er er voor mij/ons.
Daarom vind ik het nu zo leuk om dit soort dingen te doen.
Niet als terug betaling, NEE dat zouden ze nooit willen, maar als tonen van respect, dankbaarheid en vriendschap.
Dit zijn natuurlijk even heel persoonlijke woorden, maar moet toch ook kunnen op de log.
(archieffoto Wiemsel 2005)
Vanavond zijn we er dus echt niet, we zitten lekker te eten bij Verboden Toegang.
Sinds een aantal jaren gaan we hier met mijn ouders eten tijdens de kerst.
Dit jaar is ook onze zoon en zijn vrouw erbij.
Rechts naast de bar heb je een klein podium en daar zitten we vanavond.
Voordeel daarvan is, je hebt een eigen (afgeschermde) ruimte en toch zicht over de rest van het restaurant.
Wat ik moet natuurlijk wel alles kunnen volgen he.
Heb nog geen idee wat ik ga eten, wel natuurlijk al even op de kaart gekeken.
|
Kerstmenu Wildzwijnfricandeau en kwartelborstje met een compôte van sjalotjes
of Witlofsalade met gepocheerde coquille en zalmtartaar begeleid door een basilicumdressing  Proeverij van wildbouillon, garnalen- en paddestoelensoep
Ragoutje van rivierkreeftstaartjes met daarbij wontonchip
Fazantenfilet op een stamppotje van schorseneren
Een keuze uit het luxe kaasassortiment met brood |
Ach, ik zie het wel en vooral ik proef het wel.
Goed en gezellig is het in elk geval altijd.
Ik had mij voor genomen met de kerst wat minder achter de computer te zitten.
Maar zo nu en dan zijn er "gewichtige redenen" om er toch maar even achter te kruipen.
Zoals ik gisteren schreef, ruim ik na afloop van een feestje gelijk alles dezelfde nacht nog op.
Dat lukte gisteren niet helemaal.
In verband met de kerstdagen, kan ik de gehuurde tap pas op woensdag terug brengen.
Daarom moest hij nog even blijven staan en dat heeft toch zijn voordelen.
Inderdaad, ik hoef me alleen maar om te draaien om een lekker vers biertje te tappen.
Daarom dat ik besloten heb toch maar achter de computer te kruipen.
Anders moet je constant van de bank naar de tafel lopen.
Glas leeg dus werk aan de winkel.
Afgelopen zaterdag hielden we voor de 3e keer de kerstborrel.
Omdat de familie eigenlijk vrijwel nooit allemaal tegelijk ergens aanwezig is, heb ik drie jaar geleden het plan opgevat om eens per jaar elkaar allemaal te zien.
Zo is de kerstborrel geboren.
Omdat we weinig tijd hadden voor alle voorbereiding kwam het erg goed uit dat Rob van het Braedthuys (restaurantgedeelte van het Praethuys) alle hapjes voor ons wilde verzorgen.
En hij had voor een gigantische hoeveelheid hapjes gezorgd kan je wel stellen.
Waar dan ook volop gebruik van gemaakt werd.
De oven maakte overuren en de een na de andere schaal verscheen op tafel, gelukkig werd er goed gegeten.
Er zitten nogal wat horecaffers bij ons in de familie, dan is het extra leuk als er uitsluitend complimenten op de smaak, orginaliteit en aankleding van de hapjes zijn.
Mijn voorliefde voor een goed glas bier is eigenlijk ook niet zo vreemd, als je bedenkt dat mijn voorouders vroeger de oprichters waren van destijds brouwerij de Krans.
In een pas verschenen boek, "Wandelen over de Bierkaai" staat de geschiedenis van deze brouwerij uitgebreid beschreven.
Logisch dat iedereen blij was met dit boek, een Bierhistorische gids van Utrecht.
Jong en oud vermaakte zich duidelijk.
En erg jong probeerde nog wel eens zijn grenzen te verleggen.
Chico had het voor elkaar om iedereen voor zich te winnen en gedroeg zich als de grootste charmeur.
Maar ja dat mocht dan ook wel, vrijwel iedereen had wel botten, kluiven of koekjes voor hem meegebracht.
Er werd uiteraard heel wat bijgekletst en gelachen.
Mijn ouders genoten zichtbaar van het feit dat alle in Nederland wonende kinderen, kleinkinderen en achter-kleinkinderen aanwezig waren.
En weer kwamen er nieuwe schalen op tafel.
Is helaas op de verkleinde foto een beetje slecht te zien, maar wel leuk dat de foto zichzelf spiegelt in de tv.
Waar ze het over hebben weet ik niet, maar het zal wel interessant geweest zijn.
Er zal best iets te zien zijn, maar waarom iedereen nou naar boven kijkt blijft mij een raadsel.
Altijd makkelijk als er mensen zijn die Chico nog even uit willen laten.
Zodat hij daarna weer rustig ergens kan liggen verder slapen tussen alle gesprekken door.
Over slapen gesproken, het werd best nog knap laat.
Maar ik heb de stomme afwijking dat ik hoe laat het ook is, altijd nog wil opruimen.
En inderdaad om 5 uur kon je nergens meer aan zien dat er een kerstborrel was geweest.
Is een lekker gevoel als je de volgende ochtend/middag beneden komt.
Voor iedereen nog een prettige voortzetting van de feestdagen.
De meesten hebben morgen de grote drukte, wij hebben het vast gehad.
In de rest van het land misschien niet zo heel bekend, hier in de randstad wel.
Sjaak Bral een platte Hagenees die vorig jaar een van de betere (anti) kerstnummers heeft gemaakt.
De moeite waard om het nummer "Takkekerst" even te beluisteren terwijl je verder leest.
Verder eigenlijk niets bijzonders, alhoewel,............
Of ik nou links kijk.
Of ik kijk rechts, het maakt niet uit.
Overal hangen hangen kerstkaarten.
Je zou dus denken dat het nu echt bijna kerst is.
Daarom wensen wij iedereen heel prettige feestdagen.
Er komen wel logs de komende dagen alleen zal er voor reageren waarschijnlijk wat weinig tijd zijn.
Zaterdagvond hebben we hier de kerstborrel met de familie, eerste kerstdag komt Fré na Disney on Ice langs en tweede kerstdag gaan we uit eten met mijn zoon, zijn vrouw en mijn ouders.
Drukke dagen dus.
We hopen dat iedereen geniet van deze dagen.
Het is niet erg te genieten, alleen vergeet niet dat er velen zijn die dit door verschillende omstandigheden niet kunnen, vergeet ook hen niet.
PS: De voorspelling over een witte kerst die ik in juli deed, hoeven jullie geen rekening mee te houden.
Ik trek hem in.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl