DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Glibber reed maandag en dinsdag in het oosten van het land dichtbij de Duitse grens.
We zijn natuurlijk heel alert op alles wat oranje is, vandaar dat mijn oog opeens viel op iets oranje-achtigs in de verte midden op het veld.
Er viel bijna niet te stoppen, maar dit mocht ik niet laten schieten.
Het leek of er een Duits kenteken opzat en ik dacht gelijk, he he hebben die Duitsers het eindelijk opgegeven en zich uit pure ellende maar achter Oranje geschaard.
Maar wel of geen Duits kenteken, het is een mooi gezicht zo midden in het veld.
Ook het hotel was volledig in oranje sferen, tot en met de key-cards aan toe.
Goh wat stom zeg, helemaal vergeten in te leveren vanmorgen.
Glibber kan zo nu en dan best wel een klein pestventje zijn, dat bleek maandagavond wel weer.
In de hotelbar werd het voetbal uitgezonden op grote schermen.
Ik ben gaan kijken naar de wedstrijd Duitsland- Oostenrijk, er zaten behoorlijk wat Duitsers in de bar dus Glibber was overduidelijk voor Oostenrijk.
Helaas weinig reden tot juichen en kon daarom die Duitsers niet een beetje pesten, totdat.......mijn telefoon ging.
Mijn ringtoon op het moment is "Wir sind die Hollander, wir kommen mit sein allen, wir kommen om te ballen".
Al die Duitsers keken verstoord op toen mijn telefoon ging en ik het nummer even lekker door liet spelen.
Het was mevrouw Glibber die me belde, ik heb haar gelijk maar gevraagd mij tijdens de wedstrijd even om de tien minuten te bellen.
Werd mijn avond toch nog leuk met die Duitsers.
Hoezo een B team, we hebben gewoon twee A teams meegenomen naar het EK
We gaan ons klaar maken voor zaterdag, die wedstrijd ga ik zeker weten in de stad kijken.
Het had een leuk dagje uit naar Amsterdam moeten worden met het personeel van Cintas.
De stemming zat er dan ook al snel in toen we begonnen met koffie en gebak in Amsterdam.
Enige waar ik een beetje van baalde, was dat we via via hadden gehoord dat het management op eigen gelegenheid zou komen in plaats van met ons in de bus.
Maar ondanks dat smaakte de koffie best en waren we van plan er een leuke dag van te maken.
Terwijl we gezellig aan de koffie zaten, stormden er twee met bivakmutsen gemaskerde (ik denk) mannen binnen.
Na een hoop (verbaal) geweld en intimidatie werden we gedwongen naar een videofilm te kijken.
Bij de eerste beelden schrok ik me rot, ik zag ons eigen bedrijf in beeld en vermoedde al waar het heen zou gaan.
Hierna kwamen Leon, Jeroen en John in beeld.
Opeens was alles duidelijk, het via via telefoontje dat ze op eigen gelegenheid zouden komen was gepleegd door de bivakmutsen die naar nu bleek het management gezijzeld had.
In een dramatische oproep vroeg Jeroen ons te helpen hen te bevrijden.
De kidnappers vroegen vijftigduizend euro, een hoop dollars en 6 goudstaven.
En dat alles moest voor vijf uur zaterdagmiddag aan de kidnappers worden afgedragen.
Dan heb je natuurlijk als personeel een probleem en zijn de meningen aardig verdeeld.
Je hebt een gedeelte wat zegt, "opgeruimd staat netjes", of de bazenlikkers die gelijk zeggen, "ik ga ze bevrijden" en dan nog de groep die zegt, "waarom kom ik in deze ellende terecht", had ik maar een echt vak geleerd".
Al snel bleek dat het IQ en logisch nadenken bij al het personeel heel hoog ligt.
We zitten op de helft van de maand, het management moet opdracht geven het salaris te storten, dus......................................bevrijden die hap.
Omdat de kidnappers waarschijnlijk niet helemaal zeker waren van hun zaak gaven ze ons een aantal koffertjes mee met tips hoe we voor vijf uur aan het losgeld konden komen.
We splitsten ons op in vier groepen en gingen op pad om het losgeld binnen te krijgen.
Glibber zat in team twee.
Wat voor team was team twee, moeilijk te omschrijven maar vergelijk het maar een beetje met het huidige Nederlands elftal, teamplayers dus.
Kijk maar hoe gezellig en vol inzet we onze eerste opdracht hier zitten uit te voeren.
Uiteraard heeft nu iedereen door dat het een spel was, maar wel heel goed in elkaar gezet.
Onze volgende opdracht was om op een Peter R. de Vries manier een reconstructie te maken van de kidnapping.
De hele reconstructie werd gefilmd en krijgen we eerdaags op DVD, met alle opnames van de andere drie teams. ( Er gaat een gerucht dat de filmpjes ook op You Tube komen)
Omdat we toch in de buurt van een kroeg stonden kozen wij voor het scenario dat het management naar voetbal had zitten kijken in de kroeg.
Bij het verlaten van de kroeg zagen ze iemand op de grond liggen die duidelijk problemen had, en uiteraard gingen ze daar op af om hulp te bieden.
Het bleek echter nep te zijn en een tweede kidnapper overviel ze, waarna ze het bestelbusje ingeduwd werden.
Glibber in de rol van Peter R. de Vries, mocht daarna de onopvallende getuige Madeleine Po...
(uit privacy overwegingen zijn de laatste drie letters van haar achternaam weggelaten) intervieuwen.
Klein citaat uit het intervieuw," kheb dhele afond ernaast geseten, se keeken niet eens nar men tieten, heb wel twintig duisend gekost se op te pimpen.
Se liepe nar buite, en hoorde gegil zag ze ze die bus ingegooid worre, ze sulle nu wel dood sijn.
Trauwes heb jij wat te doen straks stuk"
Bij alle opdrachten viel er geld te verdienen, en kon je extra geld verdienen door te dealen en bijvoorbeeld eigendommen te verkopen of andere zaken.
Punt was zoveel mogelijk geld binnen te krijgen om het losgeld te kunnen te kunnen betalen.
Bij de eerste opdracht bracht bijvoorbeeld de garantie van een foto op mijn website 500 euro op, maar het prive telefoonnummer van Paula 1000 euro, de klapper was het rijbewijs van Wouter, daar vingen we een goudstaaf voor.
Bij de tweede opdracht gingen we echt de mist in.
We werden met kettingen aan elkaar vast geboeid en moesten binnen een minuut loskomen.
Zo niet dan kostte het geld of persoonlijk bezit.
Het werd dus persoonlijk bezit en iedereen kon, om geen geld te verliezen, zijn of haar riem inleveren.
Daarnaast kon er om aan extra geld te komen, natuurlijk nog extra gedeald worden.
Even voor de goede orde, wij zijn geen bazenlikkers, maar willen wel hoog scoren, vandaar dat sommige leden van ons team op blote voeten door moesten.
Duizend euro voor een paar schoenen mag je niet laten schieten.
Hierna kwamen we bij de bitch.
Op het moment dat ik haar zag moest ik denken aan Tina Turner in de rockopera Tommy van the Who.
Daar zat ze, de Acid Queen, lief, aardig maar volledig onbetrouwbaar.
Glibber is een beetje ouder en kent dit soort vrouwen, en weet dat hij op zijn hoede moet zijn.
Ik lette even niet op en zag mijn jongere collega Wouter in haar web verstrikt raken.
(om echtsheidingen te voorkomen, dit is een weblog en daar lopen realiteit, fake en fantasie door elkaar)
Maar de bitch wilde zaken doen, ze had er veel geld voor over om ons tot het uiterste te laten gaan.
De eerste deal waren onze sokken en horloges die ze wilde hebben.
Nadat ze die had bouwde ze een feestje, maar dat is allemaal fake.
Haar doel had ze nog niet bereikt.
Ze bood al het geld wat ze had, als ze de boxershort van Wouter kreeg.
En dan heb je een probleem.
Het management is gegijzeld, wij moeten geld bij elkaar halen om ze te bevrijden, en Wouter zit in zijn proeftijd.
Conclusie,...............................................inderdaad.
Aan het eind van de middag hadden we een koffer vol met geld en drie goudstaven.
We zagen wel dat andere teams ook heel wat hadden ingeleverd, volgens mij zat iedereen nog volledig aangekleed in de bus toen we vertrokken.
Het geld werd geteld, totaal was het genoeg om het management vrij te kopen.
Team twee, waar ook Glibber in zat had 27.000 euro binnen gehaald en werd winnaar.
Dat iedereen zijn best heeft gedaan is duidelijk, maar het is natuurlijk ook logisch dat wij als team twee gewonnen hebben.
Wij waren een doorsnee van het bedrijf, twee man sales, een planner, tante administratie/pecunia en een bijrijder.
Dat kan toch niet mis gaan.
Vlak na deze uitslag kwamen Jeroen, John en Leon vrij.
Met een gerust hart konden ze samen met hun ontvoerders op de foto.
Complimenten voor de mensen van Leuke Dag Weg die dit geregeld hebben.
Het was duidelijk wie namens ons team de overwinningstrofee in ontvangst mocht nemen.
Tijd voor een borrel, zodoende gingen we aan boord van de borrelboot om een tocht door de Amsterdamse grachten te maken.
De meesten waren na een middag lopen door Amsterdam wel toe aan beetje zitten en wat rondkijken.
Maar ook op het achterdek was het best lekker in het zonnetje.
Sommige foto's vragen om een reactie eerdaags.
Tong uitsteken naar je collega vraagt natuurlijk om ellende.
We hebben ruim een uur gevaren en het was heerlijk even op het water te zijn.
Alleen dat oranje blijft toch wel erg knallen hoor op de foto's.
Na de boot werd het tijd om een hapje te gaan eten.
Het eerste wat me opviel waren de enorme spiegels in het restaurant, daar moet voor een amateurfotograafje toch iets leuks mee te doen zijn.
En ja hoor gelukt, foto in de spiegel genomen zonder dat je de fotograaf en de flits ziet.
Ook dit vond ik wel een leuk spiegeleffect.
Tussen de gangen door wist een goochelaar ons behoorlijk te boeien.
Blijf me toch afvragen hoe hij die spijker in zijn neus kreeg.
Maar met een nijptang heb je hem er gelukkig ook zo weer uit.
Het balletje balletje blijft natuurlijk altijd leuk.
Ben er zelf ooit een dikke twintig jaar geleden op straat eens ingetrapt en dat vergeet je nooit meer.
Na het diner was het tijd om weer uit te vliegen.
Zodoende dat we met een tevreden gevoel Amsterdam de rug toekeerden om terug te gaan naar de bus.
Het was een perfect bedrijfsuitje, wat ook erg goed voor de onderlinge verstandhouding is geweest.
Omdat het toch ook weer terug verdiend moet worden, is Glibber de komende twee dagen weer onderweg.
Er komen wel logs op de site, maar reacties van mijn kant kan je pas woensdag weer verwachten.
Voor de liefhebbers hieronder nog een fotofilmpje met nog veel meer foto's.
Deze log staat er door het voetbal een uurtje eerder op dan normaal.
Dat is logisch he, ook Glibber moet voldoen aan zijn burgerplicht en zit dus uitgedost en wel bij de overburen in de tuin om voetbal te kijken.
Later vanavond of vannacht komt er uiteraard een update van deze log met de uitslag en extra foto's.
Terwijl hij waarschijnlijk zit te vernikkelen van de kou, lopen er elf oranje spelers zich in het zweet te werken.
Hoe de wedstrijd af gaat lopen, is op dit moment natuurlijk nog onduidelijk.
Ik vroeg het Marco van Basten, maar die hield zijn lippen stijf op elkaar.
Ik vroeg het Jack van Gelder, ook die zei niets maar pakte wel alvast een grote feestsigaar.
In de update later vanavond of vannacht de uitslag, totaal overbodig natuurlijk want iedereen weet het dan al en misschien wat foto's van hoe wij de wedstrijd hebben beleefd.
UPDATE: Pfffffffff wat een wedstrijd, anderhalf uur lang in spanning gezeten.
Vanwege de kou en de dreigende regen toch maar binnen gebleven.
Zo erg in spanning gezeten dat ik zelfs vrijwel ben vergeten te fotograferen.
Er wordt gesproken in de internationale pers over een jeugdig Nederlands team, maar ook het publiek wordt steeds jonger serieus enthousiast.
En scharen zich ook al gelijk tot onze 16 miljoen bondscoaches met hun commentaar.
Glibber (en niet alleen hij) zat, nou ja stond in spanning tijdens de wedstrijd, ik vond het enger dan tegen Italië.
Hij vond het zo eng dat hij gewoon niet aan fotograferen toekwam en op de weinige foto's die hij nam, voel je ook de spanning bij de andere kijkers.
Soms gebeuren er dingen die je vrijwel nooit of maar eens in je leven meemaakt.
Mijn buurman moest even snel thuis iets halen op het moment dat we met twee nul voor stonden.
In de drie minuten dat hij weg is hoort hij allerlei geschreeuw, gejoel en gejuich.
Komt weer binnen en vraagt is het drie nul, nee het is drie één.
Zo zie je maar wat een mens in drie minuten kan missen.
Ik was blij dat de wedstrijd afgelopen was, want eng was het wel ondanks de 4-1 overwinning.
We zijn een ronde verder en ik zou maar vast heel voorzichtig rekening gaan houden met een finale.
Maar een bekend gezegde is, "je moet het welpie niet verkopen voor de vijand naar huis geschoten is" of zoiets dergelijks.
Donderdag kwamen geheel terecht de truckers in opstand tegen de belachelijk hoge dieselprijzen, en een regering die behalve lachend de schatkist vult met de hoge accijnzen verder niets doet.
Volgens de truckers is het 5 voor 12 en niet alleen voor hen, voor iedereen is het vrijwel niet meer op te brengen deze prijzen voor brandstof.
Even voor twaalven vertrok ik vanuit Breda en kon gelukkig lekker doorrijden, maar wist dat ik later zeker in de buurt van Rotterdam in de file terecht zou komen.
Ergens moest ik wel lachen terwijl ik op de radio berichten hoorde over de eerste files, reed ik met een tempootje van 100 op snelwegen waar ik meestal in de file sta.
Maar bij Rotterdam was het uiteraard wel raak en belandde ik in de file.
Voor het eerst van mijn leven vond ik het niet erg in de file terecht te komen en hoopte stiekem dat heel Nederland voor korte tijd vast zou komen te zitten.
Ik snap best dat de regering lekker verdiend aan de accijnzen op brandstof, maar ooit moet er toch eens een grens zijn volgens mij.
Op dit moment komen veel bedrijven in ernstige problemen door de hoge prijzen, terwijl in landen om ons heen de prijzen een stuk lager liggen.
Neem bijvoorbeeld Luxemburg 1.23 voor euro en 1.13 voor diesel, Duitsland 1.45 en 1.38.
Dan springt Nederland er toch wel uit met zijn 1.62 voor euro en 1.43 voor diesel, wij zijn dan ook het duurste land van Europa wat betreft brandstofprijzen.
Volgens mij probeert de regering via de brandstofprijzen haar tekorten aan te vullen, maar vergeet dat ze daardoor het bedrijfsleven in ernstige problemen brengt, wat eerdaags zeker weten de eerste faillissementen en ontslagen tot gevolg gaat hebben.
Maar ook de particulieren zullen steeds minder gaan rijden, dit heeft ook gevolgen voor de economie.
Noodgedwongen zal men in het weekend thuis blijven, wat gelijk te merken is bij bijvoorbeeld de attractieparken, stranden, evenementen en horeca.
Vandaar helemaal terecht dat de truckers vandaag deze aktie hebben gehouden.
Het is echt voor iedereen 5 voor 12, en de enige die er iets aan kan doen, doet alsof zijn neus bloedt en laat de economie en haar burgers in de kou staan.
Tijdens de lekkere warme dagen in de eerste helft van mei zorgde Glibber natuurlijk dat het hem aan niets ontbrak om te kunnen genieten van het mooie weer.
Omdat ik mijn eerste biertje extra koud wilde hebben, kouder dan de beertender, had ik er een paar in de vriezer gelegd.
Alleen moet je natuurlijk niet vergeten genoeg te drinken of bij te houden wat je wel of niet extra koud maakt.
Want dan krijg je dit effect.
Inderdaad vergeten een paar flesjes uit de vriezer te halen.
Alleen was vergeten dat er nog bier in de vriezer lag en ja dan bevriest het en knalt de dop eraf en is het een groot brok ijs geworden.
Nou vraag ik mij alleen af, heb ik nu te weinig gedronken of teveel in de vriezer gelegd.
Of,......................had het langer warm moeten blijven.
Na alle drukte van afgelopen week, hard werken, veel reizen en ook nog eens twee concerten bezocht, deed Glibber het vandaag even rustig aan.
Nou ja rustig, hij kwam om kwart over drie op het idee dat mevrouw Glibber in het nieuw moest dus even snel stad in.
Uitzoeken, passen, weer passen nog een keer passen, juichen dat het een maatje kleiner is, afrekenen en hup richting terras om er weer een maatje meer van te maken.
De zon kwam door, dus ik zag al snel in dat een log maken er niet van zou komen vandaag.
Leve je mobieltje, snel een paar slechte foto's gemaakt met het mobieltje en in alle rust nog maar even besteld.
Kortom Glibber heeft heerlijk tot een uur of acht op het terras gezeten en genoten van de zon die we hier de hele week nog bijna niet gezien hebben.
Oh ja een kennis van ons heeft puppies.
Misschien is er nog wel iemand die kleine huisdiertjes zoekt, vandaar maar even de oproep.
Eerlijk gezegd kwamen ze helemaal onverwacht en trof hij ze opeens aan van de week.
Hij zit er nu een beetje mee in zijn maag en zoekt mensen die eventueel een puppie willen hebben.
Een of twee pups kon hij nog wel hebbben, maar hij heeft er nu wel erg veel.
Ik kon en wilde hem niet helpen van zijn puppy's af te komen.
Op het moment dat jullie dit lezen is Glibber weer een nachtje van huis vanwege zijn werk.
De laatste tijd veel afspraken ver van huis en om twee dagen achter elkaar een 5 tot 600 km per dag te rijden is ook niet alles, dus kan je beter maar overnachten ergens in het land.
Ik heb al vaker laten zien dat je onderweg best wel gekke dingen tegenkomt en vandaar altijd je camera bij je moet hebben.
Omdat ik onderweg ben vandaag, maar weer eens een paar foto's van onderweg.
Je rijdt op een enorm rustige weg, totaal niets te beleven en toch moest ik opeens aan de groep Normaal en Hoken denken.
Dat zal wel door dit bord gekomen zijn wat in the middle of nowhere stond.
Volgens mij heb ik deze bakkerij al eens laten zien, maar ik hoef er niet bij te vertellen denk ik dat hij in de buurt van de Efteling staat.
Nu we het toch over boodschappen hebben, Glibber is totaal geen winkelmens.
Het liefst ben ik zo snel mogelijk een winkel weer uit.
Daarom denk ik dat dit voor mij het meest geschikste winkelcentrum is.
De laatste tijd is er nog al wat rumoer in Leiden onder andere door de Rijn Gouwelijn.
Een groot deel van de bevolking voelt zich in de steek gelaten of verraden door het college.
Dat het ook anders kan dat zie je wel op onderstaande foto.
Er zijn ook gemeentes die haar burgers een opstapje geven om dichterbij de politiek te komen.
Morgen ben ik weer volledig uitgeslapen terug, want dat is het enige voordeel van buitenshuis overnachten, bij gebrek aan een computer lig je extra vroeg in bed.
Vanavond dus geen reacties van mijn kant. maar morgen wel een hele mooie log over een rondvaart door Leiden en het concert van Jenni Alpert.
Glibber zit helemaal in de bruiloften, vorige week een geweldige bruiloft meegemaakt van mijn nichtje en vrijdag had ik alweer een bruiloft.
Afgelopen vrijdag trouwden Jan & Annemariek, en ik had de eer deze bruiloft te mogen fotograferen.
Annemariek is de dochter van een van mijn beste en oudste vrienden, vandaar dat ik als cadeautje dolgraag deze dag voor hun gefotografeerd heb.
Even voor de goede orde, het bruidspaar vond het leuk als ik een gedeelte van de foto's op internet zet, zodat familie, vrienden en bekenden al snel een verslag van de dag konden zien.
Daarnaast scheelt het natuurlijk ook een hoop foto's kijken als je bezoek komt, je zegt gewoon joh dat heb ik op internet al gezien.
Het is natuurlijk onmogelijk om uit bijna 600 foto's een selectie te maken voor deze log, maar ik probeer een kleine sfeerreportage te geven, en ik zet een hoop foto's in een fotofilmpje onderaan deze log.
Stom toeval was dat Annemariek naar dezelfde kapster gaat als de Glibbers.
Vandaar dat ik 's morgens maar even een kijkje ben gaan nemen bij Carry.
Carry was druk bezig om Annemariek er zo mooi mogelijk uit te laten zien vandaag.
Ook Yvonne moest nog even meekijken of alles echt helemaal goed zat.
Het zat keurig, en ja poseren bij de bar van je vader is niet makkelijk natuurlijk.
Maar ook thuis in Leiderdorp was de stress aardig doorgebroken, hoe krijg je die corsages er nou goed op.
De foto's op de auto gaven al aan dat ook hun zoontje Justin het helemaal zag zitten.
En dan maar hopen dat ze echt bij haar vader is en niet op het laatst de kuierlatten heeft genomen.
Maar gelukkig was ze bij haar vader en zat even later stralend in de auto.
Maar daarna wel heel ernstig in het stadhuis van Leiderdorp.
Terwijl de ambtenaar van de burgelijke stand een geweldige toespraak hield.
Het moet me even van het hart, maar ik heb zelden of nooit zo'n persoonlijk woord gehoord.
Later bleek ook dat deze ambtenaar bij ze thuis was geweest om alles door te praten, echt klasse en petje af.
Het meest heb ik gelachen om de opmerking van hun zoon Justin.
Toen de ambtenaar zei, "en Justin weet jij dat papa en mama vandaag gaan trouwen" regageerde hij met " ik dacht het wel ja".
Ik kan nog tientallen foto's van de huwlijksvoltrekking geven, maar dit is toch de belangrijkste foto denk ik.
Justin mocht de ringen geven, nadat hij eerst met ringen en al de zaal wilde verlaten ging het gelukkig toch nog goed en gaf hij de ringen aan zijn papa en mama.
En ondanks de warmte en daardoor dikke vingers pasten de ringen perfect.
En dan moet er natuurlijk ook nog van alles getekend worden op zo'n dag.
En dan nog de getuigen die moeten tekenen.
En altijd prettig dat je de bril van de ambtenaar mag lenen om te tekenen.
Na de handtekeningen was het huwlijk een feit en wilde Jan heel gretig het trouwboekje in ontvangst nemen.
Na de huwlijksplechtigheid was er uiteraard gelegenheid tot feliciteren.
Maar we moesten daarna snel door naar de Hortus om foto's te nemen.
En daar kan je als fotograaf ze de gekste dingen laten doen.
In hun huwlijksroes doen ze vrijwel alles wat je wil, kusje voor de boom, Justin aanhalen naast de boom etc etc etc.
Ik denk dan ook dat ze dolblij waren toen ik zei, ik heb denk ik wel genoeg.
Terwijl Jan en Annemariek richting receptie gingen, moest ik nog even mevrouw Glibber ophalen.
In de tijd dat zij Chico uitliet kon ik het niet laten snel even een van de foto's van de Hortus uit te printen en in te lijsten.
Zodoende konden we toen we binnen kwamen alvast de eerste foto overhandigen.
Dat de spanning er voor deze dag nu wel af was is duidelijk te zien.
De receptie en het feest werden gehouden in Crowns Pool Café, hun favoriete stamkroeg en de tent waar ze elkaar hebben leren kennen.
Hun vrienden en bekenden uit Crowns hadden een gezamenlijk cadeau, een ballon gevuld met geld.
Annemariek ken en mag ik al van jongs af aan, maar waarom mag ik Jan nu zo.
Dat maakt onderstaande foto helemaal duidelijk, Jan kan en durft na het aanbieden van het cadeau zijn tranen de vrije loop te laten.
Dat geeft aan dat je een echt mens bent.
Ik voelde me trouwens wel een echte papperazzi hoor, door er met mijn camera bovenop
te zitten.
En Annemariek,............ die denkt, zo dat is mooi meegenomen.
Maar terwijl al die oude mensen feest vieren en rotzooi maken, moet er toch iemand opruimen.
En ja hoor dat ben ik weer, Justin.
Ondertussen gingen binnen de hapjes snel van de hand.
En kijk (vader) Daan en Annemariek aan het dansen.
En geloof me nou, je moet Glibber nooit uitdagen.
Wat je zegt moet je doen, en ik publiceer het ook nog eens.
Dus bij deze, die spijkerbroek staat er op.
Op zich een beetje jammer, maar door geroezemoes aan de bar en een beetje zenuwen van de spreker kwam dit verhaal niet helemaal goed over.
Maar gelukkig staat alles op papier dus kunnen ze er eerdaags nog helemaal van genieten.
Volgens mij zit de volgende bruiloft er alweer aan te komen.
Aan eten geen gebrek, er was echt voor alles gezorgd.
Ze hadden dat heel slim helemaal uitbesteed.
Scheelt een hoop stress en inderdaad de DZB zorgt dat alles perfect in orde is.
En hij blijft volhouden dat het heerlijk loopt.
Raadsel, wie van deze twee loopt nou op die klompen.
En ook maar even gelijk een complimentje voor de mensen achter de bar.
En in de zaal,....................het werd steeds gezelliger.
Ingewijden en collega's weten dit is een foto met een hoog Heineken gehalte.
Het feest ging nog uren door en het bleef gezellig.
Maar ja, dat is niet vreemd als er een gedeelte personeel van onze grootste bierbrouwer rond loopt of danst.
Tegen half twaalf hield ik het voor gezien, moest mijn foto's nog verwerken, deze log maken en zaterdagochtend weer fotograferen bij het Leids Festival van het Levenslied.
Jan hield mij aan en had nog een kleinigheidje voor me.
Dat kleinigheidje gaf aan hoe groots deze mensen zijn, en hoe blij ik was dat ik vandaag voor ze gefotografeerd heb.
Hieronder een fotofilmpje met een doorsnee uit de ongeveer bijna 600 foto's.
Normaal verschijnen mijn logs 's avonds omstreeks half tien, vandaag een stuk vroeger omdat ik even erg druk bezig ben.
Vrienden van ons zijn vandaag (vrijdag) getrouwd en ik heb de eer hun bruiloft en het feest te mogen fotograferen.
We zijn van plan om 's middags na het stadhuis foto's te gaan maken bij kasteel Oud Poelgeest en misschien ook nog wel bij de Burcht in Leiden.
(deze log is uiteraard al van te voren gemaakt)
Zaterdag is er een open dag van het Leidsch Dagblad, die na jaren weg geweest te zijn uit de binnenstad, weer terug verhuisd zijn naar de Leidse binnenstad.
Kan een hele leuke dag worden.
Je kan bijvoorbeeld met de redacteuren praten, er is een foto workshop, je kan je eigen voorpagina van een krant ontwerpen, een striptekenaar laat zien hoe hij elke dag zijn vaste strip voor de krant maakt en ga zo maar door.
Voor deze speciale gelegenheid heeft het Leids Festival van het Levenslied dit jaar haar voorronde voor de finale in augustus verplaatst naar de open dag van het Leidsch Dagblad.
De hele dag dus genoeg muziek bij de open dag.
Van de week ontvingen we totaal onverwacht een uitnodiging van twee vriendinnen van ons voor een expositie dit weekend.
Ik wist dat Hanneke iets met keramiek deed, maar een expositie had ik niet echt verwacht.
Vandaar dat we zondagmiddag zeker weten even naar deze expositie willen gaan.
En voor de mensen die zondagmiddag hun muziekkennis willen testen is er in Sociëteit de Burcht de 23e Popquizz, dit keer georganiseerd door het team de Sjonnies.
Voorafgaand aan de Popquizz is er om twee uur een optreden van de groep GEM in het cafe.
Weer een paar drukke dagen voor de boeg.
En dan zal ik maar niet vertellen dat er ook nog het plan is om met een aantal (jonge) familieleden en vrienden zaterdag eind van de middag een biertje te gaan pakken in het Praethuys.
Logs over al deze dingen komen er natuurlijk gewoon op, maar dat ik iets minder reacties beantwoord dit weekend zal duidelijk zijn.
Afgelopen week waren mijn Candese broer en schoonzuster in Nederland.
Het leek Miniglibber een leuk idee hun de veiling van Flora Holland in Aalsmeer te laten zien.
Omdat Miniglibber zelf voor Flora Holland werkt kan hij er natuurlijk een hoop over vertellen, zodoende leek het mij een goed idee.
Er zat alleen één minpuntje aan, om echt iets van alle bedrijvigheid te zien moet je er wel vroeg naartoe.
Zodoende liepen we even over zessen 's morgens al op de veiling.
Overal stonden karren met bloemen, zowel los als in dozen te wachten om geveild te worden.
Ook de klokkenzalen zaten aardig vol.
Ik heb altijd gedacht dat er één centrale zaal was met de klok, maar het bleek dat er veel meer klokkenzalen zijn.
Via een transportrails reden de bloemen af en aan naar de klokkenzalen.
En midden tussen al die drukte staat er gewoon een klein winkeltje waar je van alles kunt kopen.
Alles gaat geautomatiseerd en het winkeltje heeft nog een jaren 60 uitstraling, leuke tegenstelling.
Na de klok gaan alle bloemen naar de boxen en wagens van de inkopers.
Wat ik ook eigenlijk nooit geweten heb, is dat veel bloemen die in het buitenland geteeld worden hier worden geveild en vervolgens weer teruggaan naar o.a. het land van herkomst.
Op de foto komt het niet zo goed over, maar ik stond me te verbazen hoe de mensen op de electrokarretjes in een noodvaart kris kras door elkaar reden met treintjes bloemenkarren erachter.
Later zag ik pas dat er pijlen op de grond waren geschilderd dus er zat wel structuur in.
Zoals ik al zei, er waren meerdere klokkenzalen en ook deze zat weer aardig vol.
Blauw, geel, wit nog meer blauw en nog veel meer blauw alles kwam voorbij.
En niet te vergeten oranje/rood natuurlijk.
Ik zeg weleens voor een lekkere haring kan je me 's nachts wakker maken, alleen had ik er 's morgens om half acht nog niet echt trek in.
Mijn broer uit Canada daarintegen kan als hij in Nederland is niet voorbij een haringkar zonder een haring te kopen, daarom was hij dolblij dat er ook op de veiling een haringkar stond.
Hij was per slot van rekening al drie uur op zonder en haring gegeten te hebben.
Beneden op de vloer wist Miniglibber heel wat uit te leggen over de diverse bloemen en planten, de Canadese Glibbers stonden verbaasd over alle informatie en keken hun ogen uit.
Na ongeveer een twee uur rond gelopen te hebben lieten we alle ondertussen vrijwel lege karren achter ons.
We namen nog even een kijkje in de presentatieruimte waar kwekers en leveranciers hun nieuwe producten kunnen tonen.
Ondanks dat we giga veel bloemen hadden gezien, brachten we daarna een bezoekje aan de Keukenhof die zijn laatste openingsweek had.
Buiten waren de meeste bloemen al uitgebloeid, maar het park op zich is ook al mooi om in te wandelen.
Op het terrein staan meerdere hallen, en daar waren bloemen genoeg te zien.
Vrijwel elke hal had zijn eigen specifieke bloemensoort in allerlei kleuren en maten.
En ja, als je dan vanuit Canada eindelijk eens in de Keukenhof bent, dan mag een foto als deze natuurlijk niet ontbreken.
Op enkele plekken in het park stonden nog een paar verdwaalde tulpen in bloei, maar voor het grootse deel waren de uitgebloeide koppen eraf gehaald en zag je alleen nog groene stelen.
Maar binnen knalden de kleuren je weer tegemoet.
Lelies zijn gewoon mooie bloemen, maar als je er een hal vol van ziet dan is het helemaal geweldig.
Alle kleuren maten waren er te vinden.
Normaal gesproken heeft Glibber dit soort dingen vrij snel bekeken, maar nu keek zelfs ik mijn ogen uit.
Het leek wel een stilstaand bloemencorso.
Buiten stonden nog wat bijna uitgebloeide tulpen.
En weer leerde ik iets, als de bloemen te lang blijven staan dan vergroeien de zaadstammen zich tot wonderbaarlijke gedrochten.
Volgens mij zijn dit de meest betaste borsten van Nederland.
Ben benieuwd hoeveel mensen hiermee op de foto gegaan zijn de afgelopen maanden.
We liepen nog een stukje door het park waar je echt hele mooie doorkijkjes hebt.
Deze tulpen kwamen goed van pas, maakt de foto net iets mooier.
Er is maar een manier om zo'n lange ochtend goed af te sluiten, dat is een lekkere lunch en een biertje op een terras in Leiden.
Ze genoten van de rust die het terras uitstraalde.
Ik heb maar niet verteld dat de bussen staakten en het daarom zo heerlijk rustig was op straat voor het terras.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl