DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Laatst kwam ik Pink weer tegen op het terras van het Praethuys.
Zoals velen weten is Pink dichteres en schrijft zij voor Cocktail, de Uit bijlage van het Leidsch Dagblad.
Eind augustus komt haar nieuwste gedichtenbundel, "Pinksels" met ruim 200 gedichten over leven in Leiden uit.
We hadden het ook even over vakanties, ik vertelde onder andere dat het voor mij nog wel een tijdje duurde voor ik op vakantie ging.
Een paar dagen later kreeg ik via de mail een gedicht opgestuurd.
Als je nog plek hebt in je geestelijke bagage, neem het gedicht dan mee op je reis.
Vanavond heeft de staatsloterij weer getrokken, wellicht is er nu iemand die een hoop geld over heeft en niet weet wat hij of zij ermee moet doen.
Misschien heb ik dan een kleine tip.
In het kader van, hoe komen we aan geld verkoopt Leiden weer eens een van zijn monumenten.
De Leidse watertoren aan de Hoge Rijndijk staat te koop.
De gemeente stelt echter wel als eis dat je met een goed plan komt en het liefst er ook nog een publieksfunctie in verwerkt.
Mede daarom is er afgelopen zomer een architectuurwedstrijd uitgeschreven door het Regionaal Architectuur Platform.
Nou kan ik natuurlijk wel hier de historie van de watertoren gaan uitleggen, maar een foto van het bordje scheelt mij een hoop tekst.
Ik heb op de site van die wedstrijd het winnende ontwerp gezien, maar dat ziet er mij te groots uit met allerlei aanbouwen etc.
Ik denk dat je zoveel mogelijk moet proberen de huidige stijl te bewaren en toch kan aanpassen aan deze tijd.
Bij Koudekerk langs de Rijn staat ook een watertoren.
Naar mijn smaak is het daar goed gelukt een combinatie van oud en nieuw te maken.
Er is een kantoor in gevestigd.
Het viel mij op dat er zelfs binnen is geprobeerd eenheid in het pand te scheppen.
Als je goed naar de foto kijkt, zie je dat op elke etage dezelfde inrichting is.
En dan niet alleen het meubilair, maar ook de lamp en zelfs de plant staat op dezelfde plek.
Ook een mooi voorbeeld van hergebruik vind ik de watertoren in Dordrecht waar een klein hotel met drie kamers is gevestigd.
In de toekomst willen ze uitbreiden naar zeven kamers.
Vorig jaar heb ik er een keer overnacht en heb mijn ogen uitgekeken hoe mooi alles in elkaar gezet was.
Mooie ruime kamers en veel ecologische besparingen erin verwerkt.
Zoals bijvoorbeeld een aparte waterleiding die regenwater gebruikt om de toiletten door te spoelen.
Ik heb er toen een aparte log over geschreven die je hier kunt lezen.
In de trappenhal is een tentoonstelling ingericht over allerlei ecologische besparingen en natuurvriendelijke mogelijkheden die je in het dagelijks leven zou kunnen gebruiken.
En als je daar in het restaurantje zit, heb je het idee dat je in een levend schilderij zit te eten.
Ik heb nog niet alle ontwerpen gezien, de tentoonstelling loopt pas vanaf 8 augustus, maar op voorhand komt mij het plan van Leidenaar Roel Zaadnoordijk heel sympathiek over.
Hij wil er een één kamer hotel van maken.
Wat mij betreft zouden er qua ruimte misschien wel iets meer kamers in mogen, maar het idee is leuk.
Op zijn site zijn de plannen te zien en een filmpje hoe het eruit moet gaan zien.
Maar goed, voorlopig staat de watertoren te koop en is het afwachten wie er met geld en plannen gaat komen.
De gemeente heeft al gezegd dat de watertoren niet automatisch naar de hoogste bieder gaat, maar dat er erg goed naar de nieuwe bestemming wordt gekeken.
Ik vraag me alleen af, waarom ik ergens op voorhand al bang ben voor dat laatste regeltje over de bestemming.
Zondag is het alweer de laatste dag dat de zandsculpturen in Noordwijk te zien zijn.
Ze hebben er dan ruim drie weken gestaan.
Ik dacht ze zullen er wel niet meer uitzien na al het noodweer van de afgelopen weken, vandaar dat ik vrijdagavond even ben gaan kijken.
Het is ongelooflijk ondanks alle wolkbreuken, storm en hagel staan ze er nog perfect bij.
Bijna net zo mooi als de eerste dag.
Foto's daarvan kan je zien als je hier klikt.
Zelfs de dwergen liggen er nog keurig bij.
Ook Sneeuwwitje staat nog in een innige omhelzing met haar prins.
Enige verschil met de eerste dagen is dat het zand een beetje begint te verkleuren.
Het ziet er allemaal nog levensecht uit.
Zo levensecht dat ik bijna even dacht, zonde toch nog iets in elkaar gezakt door het water.
Maar nee hoor, het hoort gewoon bij de zandsculpturen.
Als je het nog niet gezien hebt en toevallig in de omgeving bent, is het best nog leuk om te gaan kijken.
Zondag 10 augustus is de laatste dag, daarna staat er nog maar één beeld op de boulevard.
Maar ja Wilhelmina staat er al jaren en zal er nog wel jaren blijven staan ook in weer en wind.
Dat ze zo'n oude vrouw niet even binnen halen als het regent, raar hoor.
Toen ik thuis kwam vandaag zaten er meerdere mails in de inbox met ongeveer dezelfde strekking.
Juhhhh Glibber je staat in het Leidsch Dagblad.
Echt onverwacht was dat natuurlijk niet, het was alleen even afwachten wanneer het artikel in de krant kwam.
Nou kennen Herman Joustra (schrijver van het artikel) en ik elkaar aardig goed, maar toch had hij mij er wel bij nodig om het artikel te kunnen schrijven.
Vandaar dat we een twee weken geleden heerlijk in het zonnetje op een terras een anderhalf uur hebben zitten kletsen.
Het fijne als je elkaar kent is dat het dan geen echt interview wordt, maar gewoon een gezellig gesprek waarin alles de revue passeert.
Herman is behalve Italië-fanaat ook een echte chauvinistische Leidenaar met hart voor de stad, wat vaak ook uit zijn artikelen blijkt.
Het was dan ook eigenlijk wel logisch dat hij tijdens de open dag van het Leidsch Dagblad een Leids Dictee presenteerde.
De open dag was om Leiden kennis te laten maken met hun nieuwe onderkomen in het gebouw van Nieuwe Energie aan de 3e Binnenvestgracht.
Na enkele jaren op de Rooseveltstraat gezeten te hebben, zit de krant nu weer in het centrum van Leiden.
En dat is de plek waar een redactie hoort te zitten.
De meeste Leidenaren kennen vooral het oude gebouw van het Leidsch Dagblad aan de Witte Singel met de wereldbol er bovenop.
In de nieuwe redactieruimte is ook weer een wereldbol geplaatst in een modernere versie, omdat hij toch wel echt bij het Leidsch Dagblad hoort.
Wat vooral opviel in het pand, er is enorm aan gewerkt om zoveel mogelijk daglicht binnen te krijgen.
Het is bekend dat veel regionale dagbladen het moeilijk hebben op het moment.
Ongeveer twee jaar geleden besloot het Leidsch Dagblad om van avondkrant over te gaan naar ochtendkrant.
Zelf had ik het gevoel dat dit de doodsteek voor onze laatste eigen dagblad was.
Glibber zag het helemaal niet zitten, ik dacht al het landelijk nieuws krijg ik toch al via de gratis bladen en wat moet ik dan 's avonds nog lezen zodoende zei ik mijn abonnement op.
Dat viel al heel snel tegen ( je moet leren van je fouten he) ik miste het echt Leidse nieuws en dat vind je niet in alle gratis krantjes.
Vandaar dat ik na een paar maanden op mijn beslissing terugkwam en gauw weer een abonnement heb genomen.
Heerlijk 's morgens in de file even snel de koppen doornemen.
Tussen twee klanten door een paar artikelen lezen.
En dan 's avonds op de bank voor en na het eten nog even de rest doornemen.
Eigenlijk is het door de verandering dus niet een ochtendkrant, maar een hele dag krant geworden.
Voor wie het artikel wil lezen heb ik hem even hieronder gezet.
Je moet natuurlijk wel je pagina even vergroten of wel heeeeeeel goede ogen hebben.
Ik had ze al een tijdje gezien de twee figuren bij "het gat van van de Putte", het was rustig dus kon ik even parkeren en er maar eens een fotootje van maken.
Ze zijn geplaatst door het Kunst Uitschot Team.
Ik vind ze eigenlijk wel binnen dit heel aparte stukje Leiden passen.
Het "gat van van de Putte" is een begrip geworden in Leiden.
Al jaren ligt hier een bouwput en ik ben bang dat het er nog wel een aantal jaren zal blijven liggen ook.
Het probleem is destijds ontstaan door niet nakomen van afspraken door de projectontwikkelaar van de Putte en een totaal verkeerd beleid van de toenmalige wethouder Ron Hillebrand, ook wel Ron Beton genoemd.
We zitten hierdoor nu al jaren met een afschuwelijke bouwput bij het station.
Vlak voor de verkiezingen in 2007 probeerde Ron Hillebrand zijn falen bij dit project nog te verhullen met een scherm wat volgens hem promotie voor Leiden moest maken.
Vrijwel iedereen was het er over eens dat een scherm van 180.000 euro een totaal belachelijke uitgave was terwijl er op van alles bezuinigd werd.
Toen het scherm ook nog eens binnen een week of twee bij het eerste zuchtje wind scheurde, kreeg het gelijk de naam het Schaamscherm van Hillebrand.
Het werd gerepareerd maar na een paar weken scheurde hij weer.
Omdat het voor voorbijgangers te gevaarlijk werd zat er niets anders op dan het door de brandweer te laten verwijderen.
Maar we hebben wel een 12 weken lol gehad voor 180.000 euro.
Het terrein is met wat schotten afgezet en ligt er niet echt bij dat toeristen zeggen, goh wat een geweldige entree als je Leiden vanuit het station binnenkomt.
Maar zoals het gaat in de natuur is er binnen de hekken een nieuw leven ontstaan.
Het grondwater van de bouwput is een soort vijver geworden waar planten en riet zich niets van de problemen aantrekken en lekker kunnen groeien.
Het pand op de hoek is al enkele jaren geleden gekraakt toen duidelijk werd dat deze bouwput een gebed zonder eind zou gaan worden.
En geef ze eens ongelijk, waar heb je in Leiden in het centrum zo'n mooi uitzicht op een grote vijver.
Eigenlijk is het fiasco van Ron Beton en de bouwput van van de Putte een soort modern scheppingsverhaal.
Er ligt een put, er komt water in, daarna wordt het vruchtbaar en komt er leven in.
Dan kan je het vervolg wel raden, waar vruchtbare grond is komen mensen wonen.
Tenminste dat heb ik vroeger op de lagere school geleerd, wij hadden een school met zowel een bijbel als een zandbak. (het meeste heb ik trouwens in de zandbak geleerd)
Er hebben zich inderdaad meerdere mensen gevestigd op het binnenterrein.
Nederlanders, buitenlanders er zit van alles, en ze hebben het er best naar hun zin.
En voor zover ik weet heeft ook niemand last van ze.
Geen gekke plek hoor om te zitten, in het centrum en vlak bij het station en dan ook nog eens uitzicht op de vijver en molen de Valk.
Alleen of Ron Beton dit destijds in gedachte had met zijn dure appartementen op deze locatie betwijfel ik.
Het is in elk geval een kleurrijke samenleving in de bouwput.
Een ding moeten we hem nageven, hij heeft het voor elkaar gekregen een multi culturele woonomgeving te realiseren in het stationsgebied.
Op het laatste stukje grond in de buurt van de Schipholweg in Leiden is Achmea bezig een nieuw kantoor te bouwen.
Niet bepaald nieuws om op mijn log te zetten, maar zo nu en dan zie je toch wel leuke dingen tijdens de bouw.
Toen ik van de week 's avonds langs de bouw kwam, waren ze net bezig betonblokken als verzwaring in een bouwkraan aan te brengen.
We zien altijd wel dat er betonblokken in een hijskraan zitten als tegengewicht, maar heb er eigenlijk nooit bij stil gestaan hoe ze erin kwamen.
Voor het plaatsen van de blokken was een extra kraan nodig waardoor het verkeer even omgeleid moest worden.
Eigenlijk vond ik het wel een mooi lijnenspel die kranen bij elkaar.
Moet er alleeen niet aan denken dat ik er bovenop zou moeten staan om de blokken op hun plaats te zetten.
Volgens mij moet je zo te zien nog snel weg zijn ook als de ketting losgaat, want door de wind zwaait hij natuurlijk alle kanten op.
Als je naar de gebouwen op de achtergrond kijkt, dan zie je dat er op behoorlijk grote hoogte werd gewerkt.
Het volgende blok kwam er alweer aan.
Ik heb met bewondering staan kijken met welk gemak het werk gedaan werd.
Maar ja, ieder zijn vak natuurlijk.
En toch blijf ik het knap vinden om zo'n blok precies op zijn plaats te krijgen en er dan nog bij te zingen ook.
Of was Lee Towers de enige zingende kraanmachinist.
Lijkt me trouwens best link, het blok naar boven en het armpje naar links.
I'am gone put you one your place, whammm armpje naar links en dan dat blok recht houden, knap hoor.
Maar ik blijf er bij, moet er niet aan denken dat ik daar boven zou moeten staan op die hoogte.
Nee, als Glibber met zijn hoogtevrees in de bouw zou werken gingen we ondergronds, en zou het hoogste gebouw ongeveer twee meter boven de grond uitsteken.
Sinds een paar jaar bestaat de actie Nederland Schoon.
Helemaal geweldig en belangrijk ook.
Via televisieprogramma's zoals de schoonste stad van Nederland etc probeert men ons er van te overtuigen dat we Nederland schoon moeten houden.
En terecht, als we allemaal onze troep even in de afvalbak gooien moet dat geen probleem zijn.
Leiden heeft er in 2005 ook aan mee gedaan, als je hier klikt kan je er nog iets over lezen.
Alleen de plek waar ze destijds de crew van de NCRV onderbrachten was nou niet bepaald de beste reclame voor een schone stad.
Een oud vervallen schoolgebouw met overal troep en onkruid.
Ach, natuurlijk wel een uitdaging om vanuit zo'n positie nog mee te dingen naar schoonste stad van Nederland.
We werden tweede of derde, dat weet ik niet precies meer.
Maar het was wel een gezellig weekje met die cameraploeg in de stad.
De actie draait nog steeds en is de laatste jaren behoorlijk uitgebreid.
Langs de snelwegen zijn op parkeerplaatsen om de paar meter grote duidelijke containers geplaatst waar de automobilist zijn afval in kan gooien.
Het enige wat ik dan jammer vindt, is dat als zo'n container even van zijn plek moet voor onderhoud of reparatie de leverancier geen rekening met de actie houdt.
Je gaat mij namelijk niet wijsmaken dat wij al zo keurig opgevoed zijn dat we bij gebrek aan een afvalbak, het gewoon in het gat van de afvalbak gooien.
Het is leuk als je als bedrijf een landelijk contract met zo'n organisatie krijgt, maar ik denk dat je dan als bedrijf ook het goede voorbeeld moet geven en even de rommel uit het gat weg moet halen.
Sorry, vandaag een keer een log met weinig foto's, maar wel erg bruikbare informatie.
Beroepsdeformatie, we kennen het denk ik allemaal wel.
Ik moet bijvoorbeeld nooit mevrouw Glibber een tekst laten bekijken op inhoud.
Ze is haar leven lang typiste geweest en herkent alleen de fouten, als ik dan vraag maar hoe vond je het verhaal, zegt ze sorry dat heb ik niet gelezen.
Zelf heb ik vroeger jarenlang in mijn vrije tijd achter de bar gestaan en neem nog steeds automatisch leeg glaswerk mee naar de bar als ik ergens ben.
Als ik een bos bloemen heb staan en miniglibber komt langs begint hij automatisch ze te herschikken, duwt zijn vingers onder de knop en zegt slechte kwaliteit waar heb je die vandaan.
Allemaal vormen van beroepsdeformatie.
Normaal schrijf ik vrijwel nooit over mijn werk, mijn logs en werk zijn twee aparte werelden.
Alleen nu kan ik het even niet laten, al is het alleen maar om iedereen te waarschuwen voorzichtig te zijn met je vertrouwelijke documenten.
Vorig weekend vond ik namelijk op straat mijn eigen verkoopargument.
Ik werk bij een bedrijf wat behalve opslag en digitalisering van archieven ook zorgt voor de vernietiging van vertrouwelijke documenten.
Veel andere bedrijven nemen vertrouwelijke documenten mee en vernietigen ze later op een van hun locaties, meestal wordt dan eerst nog het witte en gekleurde papier gescheiden.
Hierbij komen er weer mensenogen en handen aan te pas.
Wij vernietigen bij onze klanten voor de deur, dit geeft de garantie dat alles op het moment dat wij wegrijden vernietigd is en er nooit meer iemand gebruik of erger nog, misbruik van de documenten kan maken.
Toen wij ongeveer 14 jaar geleden begonnen hadden we het meest advocatenkantoren als klant, die zagen toen al de noodzaak van vertrouwd vernietigen in.
Daarna kwamen al snel notarissen, banken, administratiekantoren, pharmaceutische bedrijven en overheidsinstellingen.
Vandaag de dag komen we eigenlijk overal in het land van grote tot kleine bedrijven omdat iedereen dagelijks te maken heeft met vertrouwelijke documenten.
Ik heb klanten waar we twee keer per week tientallen collectiemiddelen legen en klanten waar we twee keer per jaar komen voor één papersafe.
Als accountmanager bij ons bedrijf reis ik de hele week het land door om potentiële klanten voorlichting te geven over onze diensten op het gebied van opslag, digitalisering en vernietiging.
Vernietiging is mijn specialiteit geworden in de loop der jaren.
Als je me 8 jaar geleden had gevraagd, vertel eens iets over de vernietiging van vertrouwelijke documenten, dan had ik binnen twee minuten stil gevallen.
Nu kan ik er (als het moet) uren over praten.
Maar we hadden het over beroepsdeformatie.
Iets waar ik de laatste jaren automatisch erg op let is wat er aan papier op straat ligt of langs de weg staat.
Zo zag ik vorig jaar voor een rijtje kantoren in Den Haag een omgevallen rolcontainer voor de deur op straat staan met de klep open.
Onderin lag nog papier, ik kon het niet laten er even een foto van te maken en uit te zoeken van welk kantoor het was.
Vorige week zaterdag liet ik Chico uit en mijn oog viel op papieren die in de bosjes lagen naast de papiercontainer.
Denk nou niet dat ik elk papiertje op straat opraap, maar je krijgt er wel oog voor.
Het waren twee documenten, op de ene stond een lap tekst die ik vrijwel zonder te lezen heb verscheurd en in de papiercontainer heb gegooid.
Het voorblad heb ik (na verwijdering van namen) even ingescand.
Volgens mij horen dit soort documenten niet in de papiercontainer langs de straat en zeker niet naast die container.
(omdat ik ondertussen met de desbetreffende dienst contact heb gehad, heb ik behalve de namen van de opstellers ook de naam van het district maar even verwijderd.
Het is in elk geval een district ver buiten Leiden)
Ik vraag mij alleen af hoe het in Leiden terecht is gekomen.
Het kan natuurlijk zijn dat de papiercontainer door een landelijke firma wordt geleegd en dat er bij het legen papier is verloren uit een andere plaats.
Ach, dat geeft alleen maar weer aan hoe belangrijk het is om zoals wij het doen je documenten voor de deur te laten vernietigen.
Deze log lijkt natuurlijk een beetje op reclame voor Cintas en is het misschien ook wel, maar vanuit mijn beroepsdeformatie wil ik gewoon iedereen waarschuwen vooral voorzichtig om te gaan met vertrouwelijke documenten.
Niet dat ik echt iets nodig had, maar ik moet gewoon zo en dan een rondje markt doen.
Zeker met mooi weer is het gezellig om even over de markt te slenteren.
Het is duidelijk te merken dat veel mensen op vakantie zijn, ondanks dat het geen strandweer was liepen er weinig mensen over de markt.
De zon scheen zo nu en dan door de wolken, maar warm was het wel.
Zo warm dat alles en iedereen zonder jas was.
Mooi scrabblewoord, een ananaspelmachine.
Ik vind hem met dat blok toch iets van een guillotine weghebben.
Aan de tekst te zien komt deze eierhandelaar duidelijk niet uit deze streek.
Ook op de Koornbeursbrug was het niet echt druk.
Wat zijn nou de echte zomerkoninkjes, achter of in de bakjes.
De groente en fruitmarkt geeft altijd wel een hoop kleur.
Een van de leuke dingen aan de Leidse Markt zijn de vele terrassen tussen de kramen door.
Een duidelijk feit van kijken en bekeken worden.
We zitten overduidelijk midden in de aardbeien tijd, elke kraam puilde uit van de aardbeien.
Deze groentezaak ziet er natuurlijk schitterend uit en is een soort rijdende winkel.
Toch zou ik het jammer vinden als in de toekomst iedereen met dit soort wagens komt, gaat een beetje ten koste van de marktsfeer.
Tijdens het fotograferen was het me niet opgevallen, thuis zag ik opeens dat er nog iemand onder het tafeltje zat.
De kramen waar ik altijd het meeste moeite mee heb om langs te lopen zijn de viskramen.
Een rondje markt zonder even een haring te pakken is niet compleet.
Je merkt dat elke kraam over het algemeen zijn vaste klanten heeft.
Hier pak ik al jaren altijd even snel een haring.
Behalve de tong, schol en schar zie je steeds meer mooiere vissen liggen.
En sommige kijken je zo lief aan.
Na de vis krijg je de bloemen die er ondanks de warmte toch nog fris bijstonden.
Ook in de aanstekerbranche zit sinds het rookverbod de klad.
Nu al 4 stuks voor een euro, nog even wachten en we krijgen geld toe.
Zoals ik al eerder zei, het was echt rustig op de markt, ik denk dat dit een van de rustigste zaterdagen van het jaar was.
Het enige wat goed bezet was waren de terrassen.
Maar ik had mijn rondje markt en haring weer gehad dus zaterdag geslaagd.
Daarna uiteraard met mevrouw Glibber terrasje gepakt bij het Praethuys.
Op woensdag en zaterdag is er markt in het centrum.
Op maandag is er ter hoogte van het Stadhuis een kleine boerenmarkt.
Het is rustig in de stad, daarom maar eens een rondje gemaakt.
Het viel mij op dat er eigenlijk best wel veel te huur staat in het centrum.
Bijvoorbeeld het pand waar destijds de kliniek voor geboorteregeling gevestigd was staat te huur.
Zou er op geboortegebied niets meer geregeld worden of zijn ze gewoon verhuisd, vraag ik mij dan af.
Helaas staat op de Breestraat een heleboel te huur.
Ach een verfje erop en je kan er zo in trekken met je winkeltje.
Op de een of andere manier staat het pand van Feije Brinks de juwelier mij nog heel duidelijk voor de geest.
Maar ook zij zijn al jaren weg en het pand staat (weer) te huur.
Het is waar, het is een beetje leeg van binnen dus daar moet je wel iets aan opknappen. Maar ja gipswandje erin en draaien met je shop, moet kunnen toch.
Toen ik de foto nam viel mij opeens de plaquette boven de pui op.
Ik beken eerlijk, hij was mij dacht ik nog nooit opgevallen.
Maar in dit pand heeft Nicolaas Beets dus de "Camera Obscura" geschreven.
En als je niet weet wat dat is, daar heeft de techniek Google voor uitgevonden, dus zoek maar op.
Maar ik heb het perfecte winkelpandje gevonden voor de beter klussers onder ons.
Daarom, als je nog een pandje zoekt en je bent een beetje handig, dan is dit echt iets voor je.
Ik zei al, je moet wel zin in klussen hebben natuurlijk.
Hier doet een likje verf helaas geen wonderen.
Dit klussen wordt duidelijk een hele klus.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl