DIT ZIJN WIJ
leidseglibber.punt.nl links
Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Zondagavond was op Radio West de finale van de regionale Top 500.
Vanaf vrijdagavond werden de vijfhonderd nummers gedraaid die het publiek had gekozen voor een notering in de Top 500.
Dit zijn van die momenten waarop je beseft dat er toch heel wat bekende groepen en artiesten uit de regio komen.
Een kleine greep, Golden Earring, Shocking Blue, Within Temtation, Kane, Di-Rect, Anouk, George Baker, Kayak, Lee Towers, en ga zo maar door.
Ook uit de regio komt Ed Citroen.
Twee jaar geleden zorgden we (mede via deze site) voor een stunt door Ed hoog te laten eindigen in de Top 500.
Dit jaar wilden we proberen de stunt te herhalen, daarom riep ik een paar weken geleden mijn lezers op, eens naar het nummer te luisteren en op Ed Citroen te stemmen.
Op welke plaats hij geëindigd is vertel ik straks, maar het feit dat ook Glibber uitgenodigd werd om naar de studio te komen voor de finale, gaf aan dat het weer hoog zou zijn.
Glibber dacht dat de finale om zes uur begon en stond dus keurig om half zes in de studio's van Radio West.
Pech hebben de uitzending begon om zeven uur, dus was men nog hard aan het opbouwen.
Op zich wel leuk want kon gelijk even kennismaken met een paar mensen en was bij de soundcheck van de Regâhs die later die avond zouden optreden.
Glibber vermaakte zich best en ontdekte dat verslaggevers toch echt een neus voor nieuws hebben.
De bar was nog maar net open of verslaggeefster Mariët Overdiep kwam direct met een biertje voor me aan.
Debbie Roukens die een deel van de presentatie op zich zou nemen nam nog de laatste puntjes door.
Tegen zevenen liep de zaal vol met onder andere luisteraars die door hun motivatie op een bepaald nummer te stemmen uitgenodigd waren.
Ook Ed Citroen kwam binnen en verbaasde zich erover dat hij weer gigantisch hoog geëindigd was tussen alle bekende artiesten.
De finale met de laatste vijftien nummers werd gepresenteerd door Debbie Roukes en Hans Rouw.
Debbie nam regelmatig korte interviews af met bezoekers om te vragen waarom ze op een groep of artiest gestemd hadden.
Nummer veertien "Lost" van Anouk.
We kwamem bij nummer dertien, en ja hoor Ed Citroen had het gepresteerd om op een dertiende plek te eindigen.
Een geweldige prestatie als je naar alle grote artiesten en groepen kijkt die uit de regio komen.
Twee jaar geleden bij de eerste Radio West Top 500 hadden 600 mensen de moeite genomen om een lijstje met vijf artiesten in te vullen.
Dit jaar hadden ruim 3200 mensen een lijstje met artiesten ingevuld.
Ed had dus veel meer stemmen nodig dan twee jaar geleden om zo hoog te eindigen.
Dat Edwin Rekers van Kayak nog steeds dezelfde aparte stem als vroeger heeft, bewees hij door even een kort stukje te zingen.
Kayak eindigde met Ruthless Queen op een twaalfde plaats.
Een heel nieuw en jong talent uit de regio is Jordi van Loon die met zijn nummer Verliefdheid op een elfde plaats uitkwam.
Jordi is ontdekt bij Radio West maar na zijn optreden bij Paul de Leeuw ging het opeens heel snel.
In de zaal zaten meerdere fans die op hem gestemd hadden, en even kennismaken en een handtekening uitdelen vond hij dan ook prachtig.
Deze mevrouw had als motivatie om op Ed te stemmen doorgegeven, "ik heb drie zoons, maar als ik een dochter had gehad, dan had ze Julia geheten".
Debbie interviewde de VeeJee die van alle finalisten beeldmateriaal had verzameld.
Ik ben altijd een beetje bang als presentatoren spontaan aan knopjes willen zitten.
Debbie mocht het volgende nummer starten en pfffffff gelukkig, licht en geluid bleven aan en alles werkte nog.
Radio West had groots uitgepakt voor haar gasten, behalve drankjes ging de catering continue met grote schalen de zaal door.
En ondertussen was ook de bar goed bevolkt.
Ach, het was eigenlijk overal gezellig in de kantine van Radio West waar de uitzending vandaan kwam.
Voor grote spil achter de Top 500, presentator Rob van Hoogenhuizen van het programma "Ik hou van Holland" zat de geweldige klus van weken werken er bijna op.
De Regâhs begonnen een beetje bang te worden dat ze misschien toch niet in de Top 500 zouden staan.
Aangekomen bij nummer vier mocht Johan Frauenfelder bij de presentatiedesk komen zitten, en werd gefeliciteerd dat de Regâhs van niets op nummer vier terecht waren gekomen.
Een geweldige prestatie voor deze (redelijk) nieuwe Haagse band.
Live brachten zij hun nummer Agios Amigo, Spaanse flamenco in plat Haags.
Zelf luister ik regelmatig naar Radio West en geniet elke keer weer van de oude joekel van Leen Huismans.
Ik kon mij er alleen geen plaatje bij bedenken hoe Leen eruit ziet.
Nu dus wel.
Rob van Hoogenhuizen nam er ondertussen zijn gemak van.
Aan de Top 500 zat ook een prijs verbonden, de luisteraar met de origineelste motivatie voor een bepaald nummer mocht vijfhonderd uur in een splinternieuwe Fiat Panda rijden.
Leo Uitvliet had de Regâhs als ringtone en als hij zo nu en dan zijn vrouw roept klinkt het toch verdacht veel naar een tekst van de Regâhs.
Hij mocht dan ook met zijn vrouw plaatsnemen en vijfhonderd uur rondrijden in deze auto.
Met de vijfhonderd uren worden de pure rij-uren bedoelt, dus niet de uren dat hij stilstaat.
Tenminste dat ik eruit begrepen, en dan kan je er natuurlijk leuke dingen mee doen zoals bijvoorbeeld op vakantie gaan of zoiets.
Ondertussen was de man van wijlen Mariska Verens, de zangers van Shocking Blue aan tafel komen zitten.
Voor de fans was het overlijden van Mariska natuurlijk een hele klap, maar voor hem natuurlijk nog veel groter.
In een bewogen verhaal vertelde hij hoe hij er nog mee bezig is en er ook een biografie over haar gaat komen.
Zowel voor hem als de fans dan ook extra mooi dat Shocking Blue met nummer Venus op de derde plaats is geëindigd.
We kwamen aan op het punt van de nummer één.
In een interview met de programmadirecteur van Radio West wilde Debbie dolgraag weten of er volgend jaar weer een Top 500 komt.
Een overduidelijk ja, kwam er niet echt uit, maar na een beetje aandringen dacht Debbie toch een ja te herkennen.
Bij sport zeggen ze altijd even de beelden terugdraaien om te kijken hoe het zat.
Op de log pakken we de foto erbij, en vind ik persoonlijk dat hier toch wel een duidelijk ja te zien is.
Ik denk dat de luisteraars van Radio West het helemaal met me eens zijn.
De champagne kwam eraan en iedereen maakte zich op voor de nummer één in de Top 500.
Het zat erin natuurlijk dat de grootste Haagse trots op nummer één zou staan.
De Golden Earring met Radar Love stond wederom op één.
In een telefoongesprek met Cesar Zuiderwijk werd gevraagd of ze eventueel volgend jaar zelf hun prijs in ontvangst komen nemen als ze weer op één staan.
Ook hier weer geen overduidelijk antwoord, maar laten we daar maar gewoon vanuit gaan dat ze volgend jaar aanwezig zijn in de studio.
Ed vroeg nog even aan Rob van Hoogenhuizen hoe het kon dat hij zo hoog geëindigd was.
Rob kon maar twee redenen bedenken, allereerst dat het nummer Julia echt heel mooi is en Ed zichzelf onderschat, daarnaast wees hij mijn kant uit en zei Leidse Glibber heeft ook dankzij zijn lezers voor een hoop stemmen gezorgd.
Wil je het nummer Julia horen en zien klik dan hier.
Helaas is het een oud filmpje en loopt het geluid niet helemaal synchroon, maar het geeft wel een indruk.
Ed Citroen mailde mij vanavond dat hij als dank, alle fans (die op hem gestemd hebben) twee mp3 tjes stuurt van het nummer Julia en het nummer La Le leiden.
Ga daarom even naar zijn website en zorg dat je deze twee nummers te pakken krijgt.
De Radio West Top 500 was weer een enorm succes en ik blijf erbij, volgens mij zei de programma-directeur toch echt heel stilletjes ja, op de vraag of er volgend jaar weer een Top 500 komt.
Zaterdagavond was in Four Reasons de CD presentatie van John van Tongeren.
Dat het gezellig zou gaan worden wist ik van te voren al, maar dat het zo'n superavond ging worden had ik niet verwacht.
Ik had John al een tijdje niet meer horen zingen, maar wat is zijn stem veranderd.
Ik heb 's nachts de cd nog even gedraaid en hij heeft een volle warme stem gekregen die naar mijn idee het midden houdt tussen André Hazes en Frans Bauer.
John en zijn familie mogen dan ook terecht trots zijn op zijn eerste CD.
Ook mevrouw Glibber had het helemaal naar haar zin.
Naast de vele goede optredens van John en een aantal gastartiesten, was het ook een feest van herkenning.
John is ooit vroeger in onder andere ons buurthuis begonnen en daarom kwamen we vele oud buurthuis bezoekers tegen.
Four Reasons was behoorlijk vol met fans, vrienden, collega's en familieleden van John.
Naast John traden ook Danny Plezier, John Zoet, Mark Rijs, Marco en Peter van Hemert op.
Zijn collega-artiesten hadden het druk, optreden, snel inpakken en op weg naar het volgende optreden.
Toch erg leuk dat ze even tijd vrij gemaakt hadden om bij de CD presentatie van John te zijn.
Het repertoire van John kent niet alleen heel mooie luisternummers, maar natuurlijk ook echte onvervalste meedeiners.
Een polonaise kon daarom dan ook niet uitblijven.
Ik kan hier nog een heleboel neerzetten, maar op zich spreken de beelden voor zich, vandaar onder deze log een uitgebreide sfeerreportage.
John, gefeliciteerd met deze eerste CD, als je zo blijft zingen zal dit zeker niet de laatste zijn.
Het was een geweldige avond met een hoog (ex) buurthuis gehalte.
Het blijkt maar weer als je de juiste artiesten in huis hebt, bestaat die ouderwetse gezelligheid nog steeds.
Over gezelligheid gesproken, Glibber was vanavond aanwezig bij de finale van de Top 500 van Radio West.
Daarover morgen een uitgebreid verslag.
Ze zeggen weleens dat duiven eigenlijk heel brutale vogels zijn.
Ik denk dat ik het daar sinds kort mee eens ben.
Op de hoek van het Kort Rapenburg en het Galgewater zit regelmatig een groepje duiven.
Ik dacht, eens kijken of ik ze een beetje van dichtbij op de foto krijg.
Of het nou vogels, ganzen of zelfs koeien zijn, meestal als Glibber met zijn camera in de buurt komt nemen ze de benen of vleugels en zijn ze verdwenen.
Bij duiven ligt dat toch wat anders kreeg ik door.
Niet allen Glibber kwam dichterbij, de duiven ook.
Ze liepen gewoon richting camera.
Ach, het spreekwoord zegt het al, "een brutale duif heeft de halve stad".
Weblogs zijn over het algemeen leuk of interessant.
Ook kunnen weblogs een uitlaadklep zijn voor mensen om iets van zich af te schrijven.
Maar soms kunnen heel verstrooiende weblogs die je met plezier leest opeens door een persoonlijke gebeurtenis in iemands leven een heel andere wending nemen.
Ik lees al een aantal jaar bij Josephine, voorheen Sisterdew, geweldige leuke, vaak interessante logs, vol met humor en gezond cynisme.
Vlak voor de kerst schrok ik toen ik op haar log kwam, ze schreef dat haar zoon Pieter verdwenen was.
Omdat op dat moment totaal niet duidelijk was wat er aan de hand kon zijn heb ik direct een oproep boven aan mijn logs geplaatst.
Je weet maar nooit of iemand die het las misschien een bruikbare tip kon hebben.
We zijn nu ruim zes weken verder en helaas is Pieter nog steeds niet terecht.
Elke dag lees ik op de log van Josephine of er al nieuws is.
Helaas is Pieter nog steeds zoek.
Pieter had (vrijwel zeker) geen problemen waar hij voor zou vluchten, er is niet meer gepind en zijn mobiel is na de bewuste nacht niet meer gebruikt.
Bij het kanaal waar het laatste signaal van zijn mobiel gelokaliseerd is, hebben duikers al meerdere malen gezocht, helaas zonder resultaat.
Ook het tv programma Editie NL heeft aandacht aan Pieter besteed en Josephine geïnterviewd.
Het is ongelooflijk en soms bijna bizar hoe Josephine het van zich afschrijft en iedereen op de hoogte houdt.
Ondanks de onzekerheid van zoveel weken, weet zij regelmatig door alle ellende heen haar gezonde humor er tussendoor te gooien.
Een willekeurig voorbeeld hiervan, zo schreef ze onlangs "de middag voor zijn verdwijning was hij nog bij de kapper geweest.
Ze eindigt het verhaal met de opmerking: hoe dan ook als hij voor de hemelpoort mocht staan heeft hij in elk geval een keurig geknipt koppie".
Daarnaast omschrijft ze ook heel duidelijk haar twijfels, angsten en onrustgevoelens.
Het is dat we het hier over de harde waarheid en realiteit hebben, maar anders zou je denken in een spannend boek terecht gekomen te zijn doorspekt met persoonlijk leed, humor en cynisme.
Wekenlang heeft er boven mijn logs de foto gestaan met de oproep te helpen zoeken naar Pieter.
Maar zelfs een rasoptimist als Glibber weet dat er nu vrijwel zeker geen nieuwe relevante tips meer binnen gaan komen.
Zodoende heeft Pieter een nieuw plekje gekregen aan de rechterkant onder een nieuw eigen item "Oproep".
Het was best een emotionele beslissing de oproep bovenaan weg te halen, ik voelde het eerst als een soort verraad of opgeven van hoop.
Na dagen twijfel ben ik er uit en besef eigenlijk dat Pieter misschien de basis heeft gelegd om anderen te helpen.
Het item "Oproep" blijft een vast onderdeel op mijn log en in echt schrijnende gevallen kunnen daar oproepen aan toegevoegd worden.
Het zou mooi zijn als elke weblogger in Nederland zo'n rubriekje bij zijn menu zet.
Alles bij elkaar worden de weblogs miljoenen keren per dag bekeken en in een aantal gevallen heb je dan de kans dat net die ene bruikbare tip op deze manier wordt gekregen.
Het is te hopen dat Pieter snel gevonden wordt, onzekerheid is de grootste pijn die een mens kan lijden.
Momenteel zijn ze druk bezig op het laatste stukje vrije grond in het stationsgebied een nieuw kantoor van Achmea te bouwen.
Het wordt een van de grootste kantoorgebouwen van Leiden.
Begin augustus maakte ik hier al een log over met als titel Achmea lijnenspel.
Er werden toen meerdere reusachtige hijskranen neergezet.
Ze waren toen al een tijdje bezig op het terrein.
Begin maart leek het er even op dat ze een zwembad aan het bouwen waren .
Maar het zwembad was het begin van de ondergrondse parkeergarage.
Echt bijzonder om te fotograferen was het toen nog niet, en het regende ook nog.
Op een avond in augustus was het al veel spannender toen men de grote kranen aan het plaatsen waren, waarbij medewerkers hoog in de lucht de gewichten op hun plaats moesten brengen.
Vanaf het kruispunt zag het er allemaal nog steeds erg kaal uit.
We zijn nu zes maanden verder en de omgeving is drastisch veranderd.
De hoge kranen waren neergezet om de liftschachten te bouwen.
In een half jaar tijd zijn er vijf enorme liftschachten verrezen die aangeven wat ongeveer de omvang en hoogte van het gebouw zullen gaan worden.
Het uitzicht op het kruispunt is daarom vergeleken met een half jaartje geleden behoorlijk veranderd.
De torens vallen enorm op en zeker mensen die er dagelijks langskomen of in de omgeving wonen is de bouw niet ontgaan.
Er werd aan de liftschachten dag en nacht gebouwd, maar nu staan ze er dan eindelijk.
Dat het gebouw gezichtsbepalend gaat worden voor de hele omgeving zal duidelijk zijn.
Op de site van Tjan staan een aantal foto's uit de omgeving waaruit blijkt dat je om dit gebouw eerdaags te vinden geen Tom Tom nodig hebt, ze steken overal boven uit.
Ik heb even een animatiefilmpje bekeken over hoe het eruit moet gaan zien, alleen geloof ik dat ze iets te optimistisch zijn met de overgebleven ruimte eromheen.
Maar ja, Glibber heeft waarschijnlijk geen ruimtelijk inzicht en denkt gewoon in termen van een en een is twee, dus dit past niet zo ruim als het voorgesteld wordt.
Oh, voor ik het vergeet, jullie hebben deze foto's niet gezien hoor.
Nog steeds hangt er ergens op de hekken een bord met het verbod tot fotograferen van de bouw.
Steekt een beetje schril af zo'n klein bordje tegenover de omvang van het gebouw en de bouwplaats.
Zo nu en dan lees je een artikel in de krant waarvan je denkt, goh wat leuk het is eindelijk zover.
Dat had ik vorige week toen ik las dat John van Tongeren zijn eerste CD aanstaande zaterdag 7 februari presenteert in Four Reasons in Leiden.
Ik ken John al vanaf de tijd dat hij voorzichtig begon met zingen, ongeveer een zestien jaar geleden.
Daarna ben ik hem op meerdere festivals en feesten tegengekomen.
Zo heeft hij verschillende keren in de finale van het Leids Festival van het Levenslied gestaan.
( foto voorronde voorjaar 2008)
Wat mij in het krantenartikel opviel was de kop van het artikel, die klopte helemaal bij John.
Hij heeft zich nooit gek laten maken of dingen gedaan die hij zelf niet wilde, hij is gewoon altijd zichzelf gebleven.
Bij de familie van Tongeren stond het zingen van John altijd op de eerste plaats.
Jarenlang en nog steeds wordt hij gesteund en begeleid door zijn ouders en zijn broer René.
Ik kan mij nog goed herinneren hoe hij begon.
Hij begon thuis te zingen maar dat gaf in de gehorige huizen in de Pasteurstraat toch zo nu en dan wel problemen.
Zijn vader kwam vragen of John misschien op de zondagmiddagen mocht oefenen bij ons in het buurthuis omdat we dan toch gesloten waren.
Dat was geen probleem en zo werd elke zondagmiddag de installatie van John het buurthuis binnen gesleept en kon John rustig oefenen.
Voordeel was natuurlijk dat wij voor feestavonden gelijk de eerste artiest alvast gratis hadden, dat was onderdeel van de deal.
Maar ook jaren later tijdens bijvoorbeeld een straatbarbecue bij Glibber in de straat was John niet te beroerd even langs te komen.
(foto straatbarbecue 2001)
John ging rustig verder met het ontwikkelen van zijn stem, nam zangles en koos een goed bij hem passend repertoire uit.
Zijn schare trouwe fans groeide, en zijn single met het carnavalsnummer "de Ganzepas" is bij veel carnavalsfeesten en zelfs op de Vierdaagse te horen.
Aanstaande zaterdag is het dan zover, na jaren van voorbereiding is Johnnie, John geworden en ziet zijn eerste CD met vijftien nummers het levenslicht.
Gefeliciteerd John met deze eerste en zeker niet laatste CD.
Zaterdagavond zingt John in Four Reasons alle vijftien nummers van zijn CD.
Verder zijn er gastoptredens van Danny Plezier, Marco, Mark Rijs, John Zoet en bandparodist Peter van Hemert.
Kaarten in de voorverkoop 10,00 aan de zaal 12,50.
De zaal is vanaf 20:00 uur geopend.
Elke keer als ik foto's over Leiden laat zien, dan is het van het centrum of andere bekende plekken.
Het stomme is dat er plekken zijn waar je geen toeristische waarde aan-toekent maar als je er even stilstaat zo mooi zijn.
Een van die plekken is de hoek Marnixstraat/Maresingel.
Op dit moment een plek waar honderden watervogels zich verzameld hebben.
Het tegenovergelegen Huigpark wordt momenteel opgeknapt, daardoor zou er door de omgeploegde grond heel wat eten te vinden moeten zijn, alleen door de vorst is de grond keihard.
Kwestie van pech hebben voor de vogels.
Gelukkig wordt er door de bewoners bijgevoerd en komt iedereen aan zijn trekken.
Waar een hoop vogels wat te eten proberen te vinden heb je natuurlijk een scheidsrechter nodig.
Gelukkig hadden de zwanen deze taak op zich genomen.
De scheidsrechter kwam op mij af met een blik van opzouten of je krijgt een rode kaart, ga jij maar thuis eten.
Het is jammer dat vrijwel niemand hier met de boot komt omdat de doorvaart een honderd meter verderop gestremd is.
Het is te hopen dat ze ooit ook een bruggetje maken bij de gasfabriek, dan wordt het mogelijk een echt rondje Singels te maken.
Het blijkt maar weer, met een zonnetje erbij is het gewoon overal mooi in Leiden.
Zondagmiddag bleek maar weer eens dat Glibber toch wel erg creatieve familieleden heeft.
In Galerie Zone in Leiden werd een tentoonstelling van het quiltwerk van Hanne Capel geopend.
Hanne Capel is een nicht van mij en ik weet inderdaad dat zij al van jongs af aan in de weer was met draadjes, lapjes en kleurtjes.
In Leiden heeft zij destijds kunstgeschiedenis gestudeerd en is als kunsthistoricus jarenlang verbonden geweest aan de educatieve dienst van museum de Lakenhal in Leiden.
Daarnaast is zij nog voor verschillende dagbladen kunstrecensent geweest en heeft diverse andere functies in de kunstwereld bekleed.
De doeken zowel de grote als de kleine spraken mij enorm aan, ze werkt met foto's die ze op doek zet en daar weer quilts van maakt.
Om te zien wat quilten echt inhoudt kan je het beste even op haar site kijken.
Deze vond ik qua kleuren en vormgeving geweldig.
Je zou er bijna niet omheen kunnen als je dit koopt om het tafeltje er gelijk bij te kopen, prachtige combinatie wat betreft de kleuren.
Deze is wat drukker, maar ik vind het wel weer erg apart.
De hele maand februari zijn de quilts van Hanne Capel in Galerie Zone te zien, kijk voor de openingstijden even op hun site.
De afgelopen dagen mag het dan voor het gevoel erg koud geweest zijn, we hadden er in elk geval lekker veel zon bij.
Met zonnig weer zijn de grachten en de singels in welk jaargetijde dan ook prachtig om te zien.
Vandaar maar weer eens een rondje Leiden gemaakt, helaas nog niet vanaf het water maar vanaf de kant.
De rust straalt af van deze foto gemaakt op de Witte Singel.
De Sterrenwacht lag er rustig en verlaten bij.
Vanaf deze week is hij voor drie jaar gesloten wegens groot onderhoud, daarna moeten we een geheel in oude staat gerenoveerde Sterrenwacht terughebben.
Ook de Hortus lag er aan de overkant van het water vrijwel uitgestorven bij, maar ja met deze kou ga je er ook niet voor je lol wandelen.
Dat sommige bomen snel kunnen groeien is bekend, alleen zag ik nu een boom die ik volgens mij een maandje geleden nog niet gezien had.
Op die plek langs het water heeft nooit een boom gestaan en zeker niet met zo'n rare vorm.
Mijn Latijn is niet erg best, nou ja rondom slecht natuurlijk en ook mijn biologische kennis van de natuur is niet erg super.
Maar volgens mij is dit de Uytlates Affallias.
Geweldig mooi gedaan, een boom helemaal opgebouwd uit oude uitlaten.
Dit soort kunst vind ik nou weer erg origineel gevonden en in de Hortus natuurlijk helemaal op zijn plaats.
Zo zie je maar weer, een ritje langs de Singels blijft elke keer voor verrassingen zorgen.
Eerdaags nog wat foto's van de Maresingel, de Stadstimmerwerf en molen de Put die er in het zonnetje ook extra warm uitzagen bij gevoelstemperaturen van min tien.
Glibber viel deze week duidelijk in de prijzen.
In de auto heb ik heel vaak Radio West aan omdat die tot ver buiten de regio te ontvangen is.
Elk uur is er een belspelletje met vragen over de regio, meestal weet ik het antwoord wel.
Maar ja kom er maar eens tussen en dan ook nog precies de juiste beller zijn, dat is altijd een hele klus.
Het nummer staat voorgeprogrammeerd in mijn telefoon en als ik het antwoord weet klik hem automatisch aan.
Wat moet je anders als je weer eens stilstaat.
Donderdagmorgen was de vraag over welk omstreden bouwplan in de regio heeft Provinciale Staten gisteren een besluit genomen.
Simpel, dat was woningbouw op voormalig marinevliegkamp Valkenburg.
Dat leverde vast twee kaarten voor de Art Deco Beurs in Den Haag op.
De vervolgvraag had ik ook goed en koos enveloppe nummer vier, dat leverde nog eens een cadeaubon van 50,00 op.
Dus de stelling dat file's altijd geld kosten gaat bij mij niet meer op.
Ze kunnen ook geld opleveren zoals afgelopen donderdag.
Vrijdag was de bon al binnen, lekker snel.
Alleen er was nog een leuke brief vrijdag met een bon voor Leonidas bonbons, de lekkerbekken onder ons niet onbekend neem ik aan.
Die bon was een cadeautje van,............................................ ja wist ik het maar, alhoewel ik wel een vaag vermoeden heb.
Het schijnt dat ik nog wel eens leuke dingen doe voor/met mensen, maar dit hoeft nou ook weer niet hoor.
Maar hoe dan ook, de keuze is niet verkeerd en reken maar dat ik er van geniet.
Twee keer geluk in een week, dat is niet slecht.
Ze zeggen altijd alles komt in drieën, laat nou toevallig volgende week de staatsloterij weer trekken.
Het is nu dus heel hard hopen dat ik voor 10 februari geen ander financieel gelukje meer heb, want dan is de staatloterij de derde van de drie.
Mocht ik volgende week die jackpot nou te pakken hebben, dan neem ik alle commentaar die ik vroeger als kind had dat ik alle stomme spreekwoorden en gezegdes uit mijn hoofd moest leren direct terug.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl