Eigenlijk had hier vandaag een verslag over de Leidse Waterdagen moeten staan, maar als je naar buiten kijkt zie je dat het regent.
Zaterdag was het mooi weer en gezellig druk in de stad.
Ik heb de foto's en de filmpjes dus zou er zo een blog over kunnen maken, maar kan het niet.
Terwijl iedereen nog genoot van de zon op de terrassen dreven bij mij de donkere wolken in ijltempo binnen.
Mijn site is om over de leuke dingen van Leiden te schrijven, maar soms gaan Leiden en lijden vrijwel naadloos in elkaar over.
Zaterdagmiddag kreeg ik een telefoontje dat het (eigenlijk onverwacht) erg slecht ging met mijn broer in Canada en een kwestie van dagen was.
Dan kan je maar één ding doen, zo snel mogelijk je biertje opdrinken en naar huis gaan om een vlucht naar Canada te boeken.
Snel koffer gepakt en alles klaar gemaakt om zondag om tien uur op Schiphol te zijn om te vertrekken.
Helaas kreeg ik tegen twaalven het bericht dat Dick de strijd had opgegeven en even na elven was overleden.
Een grote slag voor zijn kinderen en de rest van de familie.
Het klinkt raar, maar ook een grote slag voor de Nederlandse haringhandel.
Als hij in Leiden was dan waren gemiddeld zes tot tien haringen per dag geen uitzondering.
Bovenstaande zin geeft al aan, dit wordt geen triest in memoriam verhaal.
Nee, het is een korte ode aan een niet Leidenaar die zo graag Leids had willen zijn.