Eerlijk gezegd viel het mij pas eind vorige week op dat ik richting de één miljoen pageviews ging. Dan ga je lopen rekenen en gokken wanneer dat dan ongeveer zal zijn. Ik kwam uit dat het zou gaan gebeuren ergens op zondagavond. Je hebt honderden lezers per dag en evenzovele pageviews maar zo'n miljoenste is toch wel apart. Zelf was ik niet thuis zondag maar, en dat is een voordeel van de Sinterklaastijd, kon ik een MarePiet inschakelen de teller in de gaten te houden. En ja hoor gisteren kreeg ik van de Tellerpiet de foto's toegestuurd met de teller op een miljoen.

Zelf had ik het 's middags ook al een beetje in de gaten gehouden en kon dit leuke getal op de foto zetten.

Het vaarseizoen zit er nu echt op, zelfs vrijwel alle boten van de Leidse Rederij liggen in de stalling voor het jaarlijkse onderhoud. De schippers van de Leidse Rederij hebben er weer een druk seizoen op zitten met ruim 700 vaartjes dit jaar. Elke maand is er het schipperscafé, er zijn trainingen, cursussen en uitstapjes, maar het hoogtepunt is toch wel het jaarlijkse Schippersfeest. Alle schippers van de Leidse Rederij zijn enthousiaste vrijwilligers met een Leids hart. Ongeveer acht maanden lang varen ze door Leiden en omgeving en weten hun gasten alles te vertellen over de stad. Geen cassettebandjes in drie talen, nee gewoon rechtstreeks het verhaal en een antwoord op alle vragen en als het moet zelfs in plat Leids. Na zoveel inzet heb je het wel verdiend om eens in het zonnetje gezet te worden. Het Schippersfeest was dit jaar op een heel bijzondere locatie die de schippers volgend jaar nog heel wat keren zullen gaan aandoen met hun boten. De Kaagsociëteit is onlangs overgenomen door de uitbaters van BrasseriePark en zal dan ook regelmatig bezocht gaan worden komend vaarseizoen. We kwamen aan toen de zon net begon onder te gaan, een mooier welkom voor het feest kan je als schipper niet hebben.

Om half vijf verzamelden de schippers en hun partners zich onder andere op de Apothekersdijk om te vertrekken naar de Kaag.

Na een aantal jaren twee rondes van 21 kilometer heeft de Leiden Marathon besloten dit jaar het roer drastisch om te gooien en er een grote ronde van 42 kilometer van te maken. Er worden negen dorpen aangedaan en de start en finish zijn natuurlijk in het hart van Leiden. Starten vanuit de historische binnenstad en dan de polders in langs negen mooie dorpjes tussen de weilanden.

Mijn plan was om even een gedeelte van het parcours langs te rijden en wat foto's te nemen van de omgeving. Halverwege haakte ik af want met deze mist en druilerig weer komt het niet echt over.

Regelmatig maak je foto's van onderwerpen waarvan je denkt daar doe ik nog wel eens iets mee. Vaak komt het er niet meer van en verdwijnen ze ergens in een tijdelijk mapje. Vanavond maar weer eens een paar tijdelijke mapjes opgeruimd en daar kwamen een paar foto's uit die ik hier toch maar even neerzet. In de zomermaanden slapen er regelmatig zwervers in de boten langs de Haarlemmertrekvaart, maar ja met zulke voorzieningen loop je ook niet verder.

Of zou een van de botenbezitters gedacht hebben, als ik het potje er naast zet poepen ze tenminste niet in mijn boot.

In de ongeveer negen jaar dat ik een blog bijhoud heb ik nog nooit eerder een ander laten schrijven op mijn blog. Vandaag maak ik voor het eerst een uitzondering. Die uitzondering is voor Renzo Candido. Renzo staat op het punt het project Kleurmakers af te ronden. Het afgelopen jaar heeft hij 52 Leidenaren gefotografeerd waarvan hij vind dat ze kleur aan de stad geven. Dit zijn mensen uit alle lagen van de samenleving zoals bijvoorbeeld een wethouder, schrijver, cabaretier, radiomaker, kunstenaars, etc etc. De mooiste foto's zijn eigenlijk zwart-wit foto's, vandaar dat alle Kleurmakers in zwart-wit gefotografeerd zijn. Ik zei hij is bezig met de afronding van het project, die afronding is het uitbrengen van een boek met alle Kleurmakers en een expositie van alle foto's. Alhoewel afronding, Renzo hoopt dat het project aanslaat en wellicht meer steden in Nederland in de toekomst hun eigen boek met Kleurmakers krijgen. Natuurlijk ben ik trots dat Renzo ook mij als Kleurmaker van de stad ziet, maar al zou dat niet zo geweest zijn dan vind ik het een geweldig mooi project wat alle aandacht verdiend.

Alle Kleurmakers zijn gefotografeerd in hun werksituatie en een portretfoto.

Terwijl ik overal op internet de laatste weken de mooiste herfstkleuren zag verschijnen viel het mij hier in de buurt nog wat tegen. Gelukkig is dat nu helemaal goed gemaakt en met een zonnetje erbij natuurlijk helemaal prachtig.

Het park rondom kasteel Oud Poelgeest moest volgens mij nu erg mooi zijn. De oprijlaan op zich blijf ik elke keer al iets statigs vinden hebben.

Ik weet dat ik met deze blog waarschijnlijk een aantal mensen tegen de schenen zal schoppen, maar beter een eerlijke mening dan er omheen draaien of het onderwerp maar doodzwijgen. Glibber vindt dat er best dieren mogen optreden in een circus, mits uiteraard goed verzorgd. Bij een circus hoort gewoon de lucht van dieren en zaagsel. Een circus zonder dieren is wat mij betreft podiumkunsten in een tent. Nou wees dan simpel hef alle circussen op, schop iedereen de ww in en laat de paar overgebleven artiesten in het theater optreden. Dan is er weer een paar honderd jaar oude traditie opgeruimd en hebben we weer de passie van een beroepsgroep om zeep geholpen. Om zeker te weten dat ze bij Belly Wien goed met hun dieren omgaan ben ik uiteraard zelf eens op een onverwacht moment gaan kijken tijdens de opbouw van het circus. Trouwens de lokatie waar het circus staat is schitterend, aan de voet van Molen de Valk midden in het centrum en niet weggeduwd op een of ander achterafveldje.

Ik moest wel lachen toen ik naar het circus toeliep. Kwam een oude bekende tegen die gelijk begon van schande he die dieren in zo'n circus. Ik keek hem vragend aan en zei, ik kan mij nog vaag een verjaardagspartijtje van jou herinneren, volgens mij had je het toen wel naar je zin. Ja maar dat was anders toen hadden we niets en nu kan je ze toch overal zien in de dierentuin en op internet.

Zondag was het de elfde van de elfde. Hier boven de rivieren zullen veel mensen nou ja en wat dan nog. Hooguit een aantal die zich s'morgens rot schrok en dacht het is Sint Maarten en net zoals Glibber snel zondagmiddag nog wat snoep voor de kinderen moest gaan kopen. In het zuiden is de elfde van de elfde een heel belangrijke dag. Inderdaad het is de start van het Carnavalsseizoen. Ook Leiden heeft al bijna veertig jaar een Carnavalsvereniging. De Hutspotten  verzorgen elk jaar weer rondom de Carnavalstijd naast hun eigen avonden diverse feesten voor o.a. gehandicapten en bejaarden. Zoals elk jaar werd ook zondagavond om elf over elf weer de Steek geplaatst op het beeldje van Cornelis Joppensz.

Tegen elven kwam vanuit het donker de Raad van Elf aan gemarcheerd.

Afgelopen week kreeg ik een briefje van de Hoofdpiet waar ik toch wel een beetje van schrok. Hij schreef er waren wat problemen en hij wilde mij graag zaterdag even spreken. Vol spanning ging ik de stad in om de Hoofdpiet te ontmoeten. Mijn eerste vraag was dan ook gelijk wat is er aan de hand Piet dat je mij zo nodig moet spreken. Het bleek (blijkt ook uit het filmpje onderaan deze blog) allemaal wel mee te vallen. Sinterklaas wilde nog wat laatste inkopen doen en mandarijntjes vergelijken en de Hoofdpiet was bang dat hij de weg niet zo goed wist in Leiden. Vandaar dat hij mijn hulp in heeft geroepen. Zaterdagmorgen zijn Sinterklaas en de Hoofdpiet met een helicopter van boord gehaald en even snel naar Leiden gevlogen. Sinterklaas was incognito maar toch herkenden veel kinderen hem, raar maar waar.

Je kan merken dat Sinterklaas het hele jaar in een heel rustig Spaans dorpje woont en niet helemaal gewend is aan de stad. Hij zag twee stoelen en dacht, zo een terrasje even koffie alleen miste hij het tafeltje.

Ik zat even bij Joris in de zaak die weer een hoop kleding voor mij had bedrukt, nog een biertje Glibber ? Nee, ik ga echt naar huis heb beloofd te koken. Opeens een hoop herrie, niet schrikken dat is mijn telefoon. Hoi met mij, nou dat is ook toeval was net van plan naar huis te gaan. Nou vergeet dat dan maar je moet even Annemarie bellen die staat in het Kruitvat of huis of zoiets met onder andere Willem Breddels en ze vraagt of je komt en je camera meeneemt. Dan heb je net tussen die paar honderd nummers haar er precies niet tussen staan. Dan moet je creatief gaan nadenken. Iets met kruit, Willem en Annemarie, dat moet in elk geval over kunst of wijn en bier gaan. Even gegoogled op de site van Willem Breddels, alleen niets te vinden over een expositie. Opeens viel het winkelwagenmuntje (kwartjes zijn er niet meer) café het Kruytschip dat moest het zijn. Zonder te weten waarom ik er naartoe moest toch maar gegaan. Het bleek om een borrel te gaan voor leerlingen van Willem Breddels. Zo nu en dan organiseert hij een borrel waar ze hun werk kunnen ophangen en aan familie en vrienden kunnen laten zien. Ik was precies op tijd om de korte toespraak van Willem te kunnen volgen.

Verwacht nu niet een overzicht van de expositie want het was zo druk dat je met moeite bij de schilderijen kon komen. Daar tegenover stond dat ik meerdere oude bekenden tegenkwam, wat wel zo leuk was.