Glibber kan dan vaak een grote mond hebben, maar kan ook super voorzichtig bij het angstige af zijn. Ik maak al een aantal jaar puur voor de lol een paar Leidse kalenders voor familieleden. Daar staan dan de verjaardagen etc van de familie op met leuke (denk ik) foto's van Leiden. Als mensen de kalender bij mij thuis of anderen zagen hangen werd er regelmatig gevraagd goh heb je er nog meer of waar is hij te koop.Maar ja, helaas pindakaas ik liet er maar een paar drukken en het was best een redelijk duur cadeautje. Dit jaar had ik mazzel en was precies op tijd voor een aanbieding waardoor de kalender opeens vele euro's per stuk goedkoper was. Dan ga je nadenken zal ik er dan toch een paar extra drukken om te verkopen. Gelijk denk je dan weer, nee niet doen geen mens zit er echt op te wachten en waarom zou je het risico nemen om thuis op tientallen dezelfde kalenders te moeten kijken omdat ze niet verkocht zijn. Na wat heen en weer gepraat op onder andere twitter toch besloten een kleine gok te nemen om er vijftig te laten drukken. Uiteraard de persoonlijke verjaardagen eruit gehaald, maar wel de Leidse evenementen zoals 3 Oktober, Jazzweek, Leiden Culinair, Lakenfeesten en Verrassende Winkelweekenden erin laten staan.

Tralalala daar is hij dan, mijn eerste echte kalender en dat voor maar € 11,50 per stuk. Ik loop even kort de maanden door. Het Rapenburg mag natuurlijk niet ontbreken.

Een betere titel is er niet en ik ben er zo waanzinnig trots op.

Er zijn momenten in je leven dat je opeens weer kind bent en je ook zo voelt. Eigenlijk mag ik niet klagen, welk kind heeft ouders van 94 jaar die nog helemaal bij de tijd zijn en midden in het leven staan. Om mij heen zie ik heel veel mensen overlijden, vrijwel alle oude vrienden en bekenden van mijn ouders zijn al jaren overleden waardoor elke keer een stukje van je jeugd afbrokkelt. Je houdt er jarenlang rekening mee dat je ouders zoals zij het zelf zeggen in de reservetijd leven. Alleen je wilt het tegen beter weten in niet weten. Dit overkomt anderen en niet jou. En dan opeens slaat de werkelijk keihard toe. Binnen twee weken verlies je je vader. De diagnose was keihard en duidelijk en zijn pijnen ondragelijk. Een maand geleden stond hij nog op de tennisbaan want tennissen was zijn lust en zijn leven. En dan opeens word je geconfronteerd met de keiharde werkelijkheid en is het game set en match en is de wedstrijd van het leven over.

Ik kan gaan noemen wat hij allemaal gedaan heeft, alleen zelf vond hij het allemaal niet zo bijzonder. Je naast je werk inzetten voor anderen was zijn credo en dat hoorde bij je verantwoordelijkheid vond hij. Als kind heb ik heel wat aanvaringen met hem gehad, maar dat hoort bij het groter groeien en heb daar veel van geleerd. Toch zag ik al snel tegen hem op, hij was wel de voorzitter van Roomburg en heel stiekem was ik als "langharig tuig" trots als ik hem op 3 Oktober in de koets zag zitten.

Het was vorige week nog even spannend toen rederij Rembrandt een verbod op de ijsbaan bij de rechter voor elkaar had gekregen. Na een storm van protesten vanuit de stad, een gesprek met de Gemeente en het Centrummanagement en niet te vergeten een afkoopsom van € 13.000,00 kon de ijsbaan dan toch opgebouwd worden. Openbaar gaan we het er niet meer over hebben, maar van de verhalen en de grappen die vrijdagavond gemaakt werden zou je bijna een boek kunnen schrijven. Maar nu gaan we eerst een maandje schaatsen nadat de Kerstman samen met de IJskoningin en leerlingen van schaatsvereniging Rijnland de ijsbaan geopend hadden.

Vlak voor de ijsbaan geopend werd was er nog een ander leuk moment, het ontsteken van de Leidse kerstboom op het waterterras van bij Annie's. 

Ondanks dat ik een zomermens ben vind ik sneeuw altijd wel erg leuk. Daarom was ik ook erg blij met code oranje van het KNMI en hoopte op een mooi pak sneeuw hier in Leiden. Helaas het viel knap tegen. Het kleine beetje wat er viel veranderde al gauw in smurrie en dooide weg. Ik denk dat die code oranje was om ons te wijzen op de verjaardag van prinses Amalia, nou dat had ook wel zonder sneeuwalarm gekund.

De tuin zag er natuurlijk wel leuk uit met een laagje sneeuw alleen buiten zitten zat er niet echt in.

Ik weet niet wie van mijn lezers wekelijks naar The Voice of Holland kijkt, als ik eerlijk moet zijn, ik kijk pas sinds een paar weken.Wat mij betreft kan je het een beetje vergelijken met voetbal. Ik zit niet elke zondag voor tv om alle competitiewedstrijden te zien en ook menig championlegue wedstrijd sla ik met gemak over. Maar.........op het moment dat er iets te winnen valt en met het EK en WK zit ik voor de buis en denk overal verstand van te hebben. net zoals die andere 16 miljoen Nederlanders. Zo is het eigenlijk ook met de The Voice of Holland. Een paar weken geleden kwam ik er achter dat de Leidse Barbara Straathof mee doet en hoge ogen gooit. Vanaf dat moment ben ik het programma gaan volgen en gelukkig heeft Barbara echt een dijk van een stem en een geweldige sympathieke uitstraling. Ik ben niet meer de enige (normaal niet kijker) die het opgevallen is en opeens enthousiast wordt.

De bedoeling is natuurlijk dat heel Nederland voor Barbara gaat, maar als je over de Langegracht in Leiden rijdt dan zie je dat Leiden achter haar staat.

Ergens best wel triest. Je staat een week of drie volop in de belangstelling, geeft iedereen cadeautjes en op de avond van je verjaardag verlaat je stilletjes het land en richten wij ons gelijk op de kerst. En dan toch elk jaar weer terugkomen in november. Eigenlijk moeten we diep respect voor Sinterklaas en zijn Zwartepieten hebben. Zo ik heb vast de voorzet voor het vullen van mijn schoen volgend jaar geregeld nu over naar de kerst. De kerst vind ik vooral een warme tijd, alles ziet er gezellig uit met kerstbomen en kerstversiering. Ik reed langs "Ons Cafeetje" en zag dat ook daar de kerst in aantocht was. Marina is alleen op vrijdag en zaterdag open maar het licht brandde dus even aangeklopt.

Hoi schat kom binnen wil je een bakkie, al is ze gesloten aan gastvrijheid ontbreekt het haar echt niet. Normaal ziet het er bij Marina keurig en goed verzorgd uit, maar de puinhoop die ik nu aantrof dat wil je niet weten.

Het is eigenlijk veel te koud om te varen en toch stond ik afgelopen weken twee keer op de boot. Allereerst natuurlijk bij de intocht van Sinterklaas en afgelopen donderdag voer ik alweer met Sinterklaas mee. Dit keer vanuit het centrum naar de naschoolse opvang bij het 't Kweklokaal in de Stevenshof. Het paard was een beetje moe, vandaar dat de Sint even een boot mocht lenen van de Leidse Rederij. Dat was op zich geen probleem want geen enkel weldenkend mens gaat met dit weer varen. Behalve Sinterklaas dan en Glibber is zo stom om mee te varen in de kou.

De schipper stond er wel warmpjes bij zo tussen de Pieten.

Grote drukte vandaag met vracht en kraanwagens op de Vismarkt. Er werd begonnen met de opbouw van de ijsbaan die aanstaande vrijdag open gaat. Na alle trammelant van vorige week donderdag waarop het even leek of de ijsbaan verboden zou worden, kon er vandaag toch worden gestart met de opbouw.

Het is duidelijk dat de oplossing van het "conflict" geen werkdag later had moeten komen, want als je zo kijkt is er nog heel wat werk te doen de komende dagen.

Iets later dan gepland, maar de actualiteit over de IJsbaan ging voor uiteraard. Het duurt even maar dan heb je ook wat. Zo zou je het nieuwe Muziekcentrum de Nobel het best kunnen omschrijven. Na twintig jaar discussie, plannen maken, uitstel, afstel en noem maar op was het gisteren eindelijk zo ver en werd het bouwdoek onthuld van Muziekcentrum de Nobel. De bouw kan beginnen en als alles meezit heeft Leiden in 2014 een nieuwe Poptempel die gezien kan worden als een van de mooiste en professioneelste van Nederland zonder het intieme karakter te verliezen. Eindelijk nieuwbouw voor het LVC en daarmee kansen zich verder te ontplooien tot een van de meest aansprekende poppodia van Nederland.

Het lijkt zo'n simpele handeling het onthullen van een bouwdoek maar het was in meerdere opzichten voor veel mensen een speciaal moment. En dan bedoel ik niet alleen voor de mensen van het LVC.