Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Pageviews
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Statistieken
|
|
In Memoriam
Overlijden doen we ooit allemaal en hoort bij het leven, maar gisteren overleed er ook iets in mijzelf bij het bericht dat mijn grootste maatje was overleden.
Op zo'n moment flitst je halve leven voorbij.
Het was voorjaar 1981 Miniglibber zat op de peuterspeelzaal in het Buurthuis en had het naar zijn zin.
Plotseling kwam het bericht dat de leidster, wellicht op vage gronden, ontslagen zou worden bij de peuterspeelzaal van het Buurthuis.
Dan kom je als vader en als (ex) actievoerder meteen in actie en weet wat je te doen staat.
Je trommelt alle verontruste ouders op, eist van het bestuur binnen twee dagen een openbare vergadering en zorgt dat je zoveel mogelijk van alle problemen af weet.
Je kent het bestuur niet en dat maakt het makkelijker om keihard en strijdvaardig te zijn en ze op hun nummer te zetten als blijkt dat ze weinig op de hoogte zijn van de situatie en zelf overrompeld waren door de berichten.
Na lang heen en weer gezeur bekende het bestuur zelf pas twee dagen geleden op de hoogte gebracht te zijn en nog niet de gelegenheid had gehad een en ander uit te zoeken.
Beloofd werd binnen een week een nieuwe vergadering te beleggen met meer duidelijkheden.
Na afloop stond ik met wat bestuursleden te praten aan de bar en kwam er achter dat ze eigenlijk geweldig mooi werk deden voor de buurt.
Ik kwam wat dieper in gesprek met Daan, die mij verweet er erg hard ingegaan te zijn maar aan de andere kant complimenteerde met mijn snelheid en doortastendheid.
Dit soort mensen hebben we nodig in de buurt, waarom kom je ons niet helpen vervolgde hij.
Ik moest erover nadenken en wist toen nog niet dat deze avond een groot deel van mijn leven zou veranderen en er een vriendschap voor het leven geboren was.
Al snel kwam ik via Daan terecht in alles wat met Groenoord te maken had, speeltuinbestuur, buurthuisbestuur en het buurtcomité.
Op de een of andere manier hadden we samen de ideale klik en hebben heel wat bestuurders en wethouders de stuipen op het lijf gejaagd.
Daan met zijn kalmte en nuchterheid en ik die vaak zijn woorden gestalte gaf naar buiten toe.
Vaak gooide Daan weloverwogen het balletje op en ik dribbelde ermee verder, allebei niet wetend waar het zou eindigen en lieten bestuurders regelmatig in de mist achter.
Er speelde in de jaren tachtig dan ook heel wat in Groenoord.
De stankoverlast van het slachthuis, de vuilverbranding, de dreigende sloop van de wijk die we konden omzetten naar renovatie met 60% subsidie voor de huiseigenaren, de parkeeroverlast van de Groenoordhallen en nog veel meer grote en kleine problemen.
We zaten in die jaren vrijwel elke avond in het buurthuis.
We draaiden activiteiten of waren aan het vergaderen.
En dan na de vergadering hadden we altijd nog de vergadering na de vergadering in de Spons.
Mevrouw Glibber snapte dat nooit, totdat ze zelf een korte tijd actief werd binnen de speeltuin.
De echte afspraken werden gewoon 's nachts in de kroeg gemaakt.
Het was niet alleen Groenoord wat er speelde, Daan en ik werden de grootste vrienden en jarenlang was het zo waar je Daan zag daar was Glibber ook en andersom.
Begin jaren tachtig kwam mijn toenmalige huwelijk in zwaar weer terecht.
Daan had een ongeveer gelijke situatie meegemaakt en stond dag en nacht met raad en daad voor mij klaar en sleepte mij door een zware tijd.
Daan leerde mij ook de jazzmuziek kennen.
Ik ging al jaren naar verschillende concerten maar echt snappen deed ik het niet en eerlijk gezegd boeide het mij ook heel vaak niet, al dat getoeter door elkaar heen.
Totdat Daan mij avonden en concerten lang uitlegde wat er precies gebeurde op het podium en hoe de muzikanten muzikaal met elkaar praten.
Ik vergeet nooit toen ik mevrouw Glibber leerde kennen dat Daan zei, je zal je nu wel eerdaags wat terugtrekken uit al je activiteiten.
Hij had vaak gelijk alleen dit keer niet want ik had mevrouw Glibber al verteld dat er zonder Groenoord en Daan geen Glibber voor haar was en dat begreep ze en werd al snel de grootste vrienden met Daan.
Naast al zijn vrijwilligerswerk was Daan ook bekend om de feestjes bij hem thuis aan de bar.
Maar ook na sluitingstijd van het buurthuis kon het nog weleens laat worden bij hem thuis en ontstonden vaak de mooiste plannen en ideeën.
Ik heb zijn kinderen zien opgroeien, avonden lang de play-backshows van Annemarie als George Michael enthousiast aangehoord en heel wat avonden met kleine Daan disco shows meegemaakt.
Kleine kinderen worden groot en ik was dan ook vereerd dat ik werd gevraagd om de bruiloft van kleine Daan te fotograferen, eindelijk kon ik iets terugdoen.
Een paar maanden later trouwde ook Annemarie en Daan glunderde.
Hij zag zijn kinderen gelukkig zijn en dat was voor hem het belangrijkste wat er was, mensen gelukkig zien.
De mooiste en aangrijpendste bruiloft mocht ik 18 februari fotograferen.
Daan woonde al ruim 18 jaar samen met Ineke.
Toen de harde conclusie duidelijk werd dat hij ongeneeslijk ziek was had hij nog een grote wens, hij wilde trouwen met zijn Ineke.
Het leven heeft een lach en een traan.
Bij de bruiloft overheerste de lach.
Daan had totaal niets met het geloof, en dan trouwen in de kapel van het Diaconesse ziekenhuis dat is toch lachwekkend.
Daan, je hebt je leven lang met groot succes gevochten voor het geluk van anderen en de leefbaarheid in Groenoord.
De strijd om je eigen leven was een ongelijke strijd en heb je helaas verloren.
En toch had je alweer gelijk, je vertelde mij ooit, Emile we kunnen niet alles winnen in het leven.
Woensdag nemen we "definitief" afscheid van je.
Jij bent er altijd vanuit gegaan dat er boven niets is en ik geloof je.
Alleen weet ik wel dat je vast wel iets verzint en we elkaar vroeger of later weer tegenkomen want we verliezen elkaar nooit uit het oog.
Tot ziens.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl
Reacties
Ach, Emile, wat een aangrijpend blog vandaag. Gecondoleerd! Beste vrienden kun je eigenlijk niet missen, maar het belangrijkste is dat hij voor altijd in je hart zal zijn. Heel veel sterkte gewenst!!! XXX