Dat was schrikken.
Zoals veel vaste lezers ondertussen wel weten heb ik ook een Tom Tom.
Klakkeloos volg ik de aanwijzingen van Eva op en ga keurig links of rechts als de vriendelijke stem van Eva mij dat zegt.
Maar van de week schrok ik toch wel even hoor.
Het was mooi weer en zat lekker (handsfree!!) te bellen in de auto.
Het gesprek duurde behoorlijk lang en ik lette uiteraard wel op het verkeer, maar niet op de omgeving.
Eva loodste mij gewoon over de weg terwijl ik zat te praten.
Omdat ik ook iets moest noteren, draaide ik een parkeerplaats op.
En toen schrok ik dus echt terwijl ik naar buiten keek waar ik was.
Ik bedacht mij opeens, zo'n navigatie is ook maar een apparaat en kan kapot gaan.
En brengt je dan op de meest vreemde plaatsen.
Ik had wel al een behoorlijke lange tijd gereden en gebeld.
Maar zo lang, dat had ik niet verwacht.
Ik keek wat beter en het zag er toch nog wel een beetje westers uit.
Ik keek de andere kant uit, en gelukkig ik was al leek het anders toch nog in Holland.
Maar voortaan kijk ik toch wat meer om mij heen.
(morgenavond laatste nieuws over het benefietfestival van de Roparun)
Reacties