Een betere titel is er niet en ik ben er zo waanzinnig trots op.

Er zijn momenten in je leven dat je opeens weer kind bent en je ook zo voelt. Eigenlijk mag ik niet klagen, welk kind heeft ouders van 94 jaar die nog helemaal bij de tijd zijn en midden in het leven staan. Om mij heen zie ik heel veel mensen overlijden, vrijwel alle oude vrienden en bekenden van mijn ouders zijn al jaren overleden waardoor elke keer een stukje van je jeugd afbrokkelt. Je houdt er jarenlang rekening mee dat je ouders zoals zij het zelf zeggen in de reservetijd leven. Alleen je wilt het tegen beter weten in niet weten. Dit overkomt anderen en niet jou. En dan opeens slaat de werkelijk keihard toe. Binnen twee weken verlies je je vader. De diagnose was keihard en duidelijk en zijn pijnen ondragelijk. Een maand geleden stond hij nog op de tennisbaan want tennissen was zijn lust en zijn leven. En dan opeens word je geconfronteerd met de keiharde werkelijkheid en is het game set en match en is de wedstrijd van het leven over.

Ik kan gaan noemen wat hij allemaal gedaan heeft, alleen zelf vond hij het allemaal niet zo bijzonder. Je naast je werk inzetten voor anderen was zijn credo en dat hoorde bij je verantwoordelijkheid vond hij. Als kind heb ik heel wat aanvaringen met hem gehad, maar dat hoort bij het groter groeien en heb daar veel van geleerd. Toch zag ik al snel tegen hem op, hij was wel de voorzitter van Roomburg en heel stiekem was ik als "langharig tuig" trots als ik hem op 3 Oktober in de koets zag zitten.