Evenementen
 (2).jpg){kind=logo}
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Pageviews
Kijk ook eens hier.
.jpg){kind=logo}
zoeken
Zoek hier op trefwoord in mijn archief.
Wat speelt er in Leiden
Info per E-Mail
Fotografie en film.
Nieuws
Statistieken
|
|
Intriest en zo onterecht.
Vandaag geen leuk of interessant nieuws, het past vandaag niet.
Ik had natuurlijk gewoon vandaag geen log kunnen plaatsen, maar ja dan is het een dag dat er even geen log opstaat, en denken veel mensen, ach hij zal wel weer bij een of ander feestje of receptie geweest zijn en geen tijd hebben.
Het ligt helaas anders, Glibber heeft vandaag een van de moeilijkste, zoniet de moeilijkste dag van zijn leven achter de rug.
Ze was gezond, ze was mooi, ze was lief, ze lachte en gaf iedereen zoveel warmte en plezier.
Toch mocht ze maar twaalf weken oud worden.
Vandaag waren we bij haar begrafenis.
Ze heeft een mooi plekje gekregen waar het grootste gedeelte van de dag de zon op schijnt, zodat haar warme lach nooit zal verkillen.
Waarom, waarom waarom, hier zijn geen woorden voor.
Ik ben ondertussen heel wat gewend en heb helaas al begrafenissen van vele ouderen maar ook leeftijdsgenoten en jongere mensen meegemaakt.
Het klinkt mischien raar, maar je dekt je in en wordt er een soort immuun voor als een soort zelfbescherming.
Vorig jaar tijdens een crematie vroeg iemand mij nog hoe het met mij ging, ik antwoordde, "volgens mij niet zo best, want ik kom tegenwoordig meer op Rhijnhof (Leidse begraafplaats) dan in de kroeg.
Jaren geleden dacht ik een van de meest trieste begrafenissen ooit meegemaakt te hebben, toen een vriend van ons op jonge leeftijd overleed en zijn toen twee of driejarig zoontje een pakje shag en een tekening op zijn kist legde.
Ik hoopte nooit meer zoiets mee te maken.
Ik ben een van de weinigen die op mijn leeftijd nog kan zeggen dat allebei zijn ouders nog in leven zijn, en in naar leeftijd gezien goede gezondheid en nog helemaal goed bij geest.
Ook hen zal ik ooit moeten missen en uiteraard is dat voor een kind de zwartste dag van je leven.
Alleen dan is het ondanks het verlies te begrijpen.
Vandaag begreep ik het niet en wil het ook niet begrijpen.
Een meisje twaalf weken jong, ligt nog lachend in de box en een paar uur later is ze overleden.
Dit is niet te begrijpen en zeker niet te aanvaarden.
Als iemand overlijd op oudere leeftijd dan zwakt de bedroefdheid af naar de connectie die men had met de overledene.
De kinderen zijn heel bedroefd, eventuele broers en zussen ook, de kleinkinderen missen hun opa of oma, maar spelen de volgende dag (en zo hoort het ook) wel weer vrolijk op straat, familie en kennissen schrikken en zeggen het is toch wat he.
Zakenrelaties en netwerken proberen een gaatje vrij te maken om toch aanwezig te zijn bij de begrafenis of crematie.
Zo zit het leven in elkaar en is ook logisch, alleen bij een kind van 12 weken gaat dit alles niet op en is de impact vele malen groter.
Je hebt de jonge trotse ouders die in vertwijfeling en totaal ontredderd achter blijven.
De trotse opa's en oma's die hun kleinkind verliezen en hun kinderen zien lijden.
De overgrootouders die hun kinderen en kleinkinderen zien lijden en een achterkleinkind verloren zijn.
Waarom, waarom, waarom?
Glibber is gelovig opgevoed, maar doet er zelf weinig, nou ja eigenlijk niets meer aan.
En mocht er een hemel bestaan dan heb ik het idee dat ik er door mijn levensstijl niet in terecht zal komen.
Alleen, ik heb maar één wens.
Ik zou zo graag vijf minuten op audiënte willen komen en willen vragen, WAAROM, WAAROM, WAAROM.
Jaarlijks overlijden er meerdere gezonde kinderen op deze jonge leeftijd.
Nu pas omdat ik het van zo dichtbij meegemaakt heb, voel ik de impact van al die overlijdens advertenties in de krant waar je anders overheen leest.
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl
Reacties
Sterkte,
Liefs, Fre
Een groet van mij.