Vaste lezers weten dat we afgelopen zomer helemaal onverwacht ons maatje, kind, jullie hondenlogger of te wel Lobbes hebben moeten laten inslapen.
Voor ons een keiharde onverwachte klap.
Er waren zelfs loggers die hun pagina die dag op zwart hebben gezet uit medeleven, dit is ongekend en heeft ons destijds heel veel tranen maar ook steun gegeven.
Wij hebben Lobbes destijds laten cremeren en hebben de as een paar dagen later opgehaald.
Anders was hij uitgestrooid over zee, en als er één ding was waar Lobbes een hekel aan had dan was het water.
Ons plan was al gelijk uitstrooien over het landje bij ons achter, dat was zijn landje.
Het gekke is, maandenlang blijft die bus met as op de kast staan.
Niet uit emotioneel oogpunt maar je komt er niet toe, het moment is niet geschikt, het regent etc, etc.
Zaterdagavond hadden we plotseling iets van nu gaan we Lobbes uitstrooien.
Op zich is dit iets wat je met zijn tweeën doet en normaal gesproken niet op je log zet, maar vanwege de honderden reacties (telefoontjes, kaartjes, logs etc) vinden we dat het toch op de log kan.
Het is ondertussen meer dan drie maanden geleden dat Lobbes moest inslapen, maar er stonden twee volwassen mensen te huilen op het landje terwijl wij zijn as uitstrooiden.
Onze nieuwe hond Chico voelde wel dat er iets raars was, maar snapte er uiteraard niets van.
Chico rende niet zoals normaal van links naar rechts over het landje, maar bleef bij ons in buurt tot de laatste as verstrooid was.
De bus waar de as in zat , is op zich heel neutraal en best wel mooi, maar ik moet er niet aan denken dat er ooit iets van b.v. suiker etc in gaat.
Daarom is er maar een oplossing voor de bus.
Dit was dus het definitieve afscheid van Lobbes.
Onze eerste hond Dodo was een schat, nu hebben we Chico (uit een asiel in Duitsland gehaald) die ook werelds is.
We mogen huisdieren nooit vergelijken, maar Lobbes was anders, en mensen die hem echt hebben gekend begrijpen wat we bedoelen.
En dat doet niets af aan Chico want ook dat is een schat van een hond die zich hier ondertussen helemaal op zijn gemak voelt.
Op zich is het jammer dat wij altijd ouder worden dan onze huisdieren.
Aan de andere kant ook maar goed, want dan kunnen we ze een waardige oude dag geven, of ingrijpen als het niet meer gaat.
Reacties
Lobbes heeft een goede plek op het landje daar. Mooie plek om naar terug te gaan en aan hem te denken!
Mooie en ontroerende reportage.
Groetjes Sjoukje